پنجشنبه، بهمن ۱۲، ۱۳۸۵

امروز يکی از دوستان می‌گفت بعد از خواندن اين نوشته یک‌دفعه مصرف قهوه‌اش رسيده به چندبرابر! خب دل‌نازک است... زود تحت تأثير قرار می‌گيرد! شانسی از محرّم ننوشتم، و الا معلوم نبود اشکش را چطور می‌شد بند آورد. خلاصه که ترسيدم فردا کسی سکته‌ی قلبی کند بيافتد گردن منِ وبلاگ‌نويس!
شما البته توصيه‌های اين‌جا را زیاد جدّی نگيريد. کار خودتان را بکنید! بچسبيد به همان نوشابه‌ی ملّی، چای که دوای هزار مرض است. البته افراط در هر چيزی بد است، حتا در خوردن نوشابه‌های سالم مثل ويسکی و تکيلا!

۳ نظر:

هوبور گفت...

سلام . موافقم با مصرف قهوه . البته من شیر و شکر را هم می زنم پرش . آخه عرق رو هم با مزه می خورند . قهوه رو هم با شیر و شکر

ناشناس گفت...

agha didi Billy behet parideh?
( http://www.freelantern.com/blog/2007/02/post_16.php )

مجيد زهری گفت...

از خواندن آن مطلب متأسف شدم! اين دفعه‌ی اوّلی نيست که آقای علی‌محمّدی علناً به من بی‌حرمتی می‌کند؛ تضمينی نيست که دفعه‌ی آخر هم باشد. تعجبم از "فانوس" است که چنين مطالبی را در سايتش می‌گذارد! بگذريم...