کودکان مملو از زندگی؛ مستندی در باره‌ی درک مشترک

در شیوه‌ی تمدن غربی و دیگر کشورهای مدرن، بحث بر سر فردیت افراد و حرمت به آن است، اما آن‌چه آن‌ها بلدند و ما کم‌تر یاد گرفته‌ایم، درک زندگی مشترک است. این درک ممکن است از "ترس به قانون" یا "احترام به قانون" نشات گرفته باشد، اما مهم این است که حضور دارد. زندگی در جهان غرب به‌واقع سمفونی با هم زیستی است، با درنظرگرفتن فردیت افراد.

آن‌چه اما بایستی مایه‌ی دقت قرار گیرد، درجه‌ی اهمیت، یا یک قدم به‌پیش، برتری هر یک از این دو مقوله بر دیگری است. با وجودی که لیبرالیسم، همان بستری که تمدن غربی بر آن شالوده ریخته شده چیزی جز "فردگرایی" در پیشخوان ندارد، در هر تنگنایی که فرد در مقابل اجتماع قرار گرفته است، در عین ناباوری، این اجتماع بوده که ارجح دانسته شده است: مصالح فرد فدای مصالح اجتماع شده است.
اما زیستن کنار هم آدابی دارد و نیازش آموختن است. در سیستم آموزشی بعضی از کشورها، بعضی در این فکرند که "درک مشترک" بشود واحدی اصلی در دروس آموزش ابتدایی‌. به کودک بیآموزند که فقط کنار دست همکلاسی خودش ننشیند؛ با او بنشیند، با او زندگی کند. سعی بر وصل‌کردن درونی کودکان به یکدیگر در شکل یک واحد همبسته و همدل است، در عین دیدن تفاوت‌ها.
مستندی که در زیر مشاهده می‌کنید، در باره‌ی تلاش ارزشمند آموزگاری در ژاپن است که چگونه جزیره‌های پراکنده را به‌کنار هم می‌آورد و با عنصر "درک مشترک" به هم پیوند می‌زند:

http://www.youtube.com/watch?v=armP8TfS9Is&feature=context&playnext=1&list=PL1D6A31612BFFD467&context=G26c1dbfFAAAAAAAAAAA