‏نمایش پست‌ها با برچسب فیلم. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب فیلم. نمایش همه پست‌ها

سه‌شنبه، فروردین ۱۵، ۱۳۹۱

کودکان مملو از زندگی؛ مستندی در باره‌ی درک مشترک

در شیوه‌ی تمدن غربی و دیگر کشورهای مدرن، بحث بر سر فردیت افراد و حرمت به آن است، اما آن‌چه آن‌ها بلدند و ما کم‌تر یاد گرفته‌ایم، درک زندگی مشترک است. این درک ممکن است از "ترس به قانون" یا "احترام به قانون" نشات گرفته باشد، اما مهم این است که حضور دارد. زندگی در جهان غرب به‌واقع سمفونی با هم زیستی است، با درنظرگرفتن فردیت افراد.

آن‌چه اما بایستی مایه‌ی دقت قرار گیرد، درجه‌ی اهمیت، یا یک قدم به‌پیش، برتری هر یک از این دو مقوله بر دیگری است. با وجودی که لیبرالیسم، همان بستری که تمدن غربی بر آن شالوده ریخته شده چیزی جز "فردگرایی" در پیشخوان ندارد، در هر تنگنایی که فرد در مقابل اجتماع قرار گرفته است، در عین ناباوری، این اجتماع بوده که ارجح دانسته شده است: مصالح فرد فدای مصالح اجتماع شده است.
اما زیستن کنار هم آدابی دارد و نیازش آموختن است. در سیستم آموزشی بعضی از کشورها، بعضی در این فکرند که "درک مشترک" بشود واحدی اصلی در دروس آموزش ابتدایی‌. به کودک بیآموزند که فقط کنار دست همکلاسی خودش ننشیند؛ با او بنشیند، با او زندگی کند. سعی بر وصل‌کردن درونی کودکان به یکدیگر در شکل یک واحد همبسته و همدل است، در عین دیدن تفاوت‌ها.
مستندی که در زیر مشاهده می‌کنید، در باره‌ی تلاش ارزشمند آموزگاری در ژاپن است که چگونه جزیره‌های پراکنده را به‌کنار هم می‌آورد و با عنصر "درک مشترک" به هم پیوند می‌زند:

http://www.youtube.com/watch?v=armP8TfS9Is&feature=context&playnext=1&list=PL1D6A31612BFFD467&context=G26c1dbfFAAAAAAAAAAA  

دوشنبه، دی ۲۶، ۱۳۹۰

جایزه‌ی گلدن گلوبز فرهادی و غرور ملی ایرانیان!

جوایزی چون گلدن گلوبز که به فیلم جدایی نادر از سیمین اصغر فرهادی تعلق گرفت، چون مرهمی عمل می‌کنند بر غرور زخم‌خورده‌ی ایرانیان. از آن‌سو، این‌دست جوایز (چون فستیوال کن یا حتا جایزه‌ی صلح نوبل) نه با معیاری فنی و هنری، بل‌که با پس‌زمینه‌ و نگرشی کاملاً سیاسی به این‌گونه فیلم‌ها و افراد اهدا می‌شوند. نابینایی محض است که ما رد سیاست در چنین جوایزی را نبینیم. و اما سمت دیگر، مخاطب غربی است که گمان نکنم زیاد پیگیر جوایز فیلم‌های خارجی در فستیوال‌ها باشد. همین امر کار را برای دست‌اندرکاران چنین فستیوال‌هایی -و صد البته پشتیبانان سیاسی‌شان- راحت‌تر می‌کند.
در حاشیه اما نظام جمهوری اسلامی نشسته است که همیشه از مطرح‌شدن‌های ادبی-هنری سود خود جسته است، هر چند با بی‌تفاوت‌نشان‌دادن تصنعی خود. این‌که سیمای جمهوری اسلامی چنین حوادث هنری را هیچ‌وقت در داخل کشور بازتاب نمی‌دهد، ربطی به منافع سیاسی برونمرزی این رژیم از چنین فضای تبلیغاتی ندارد.

من قصد جریحه‌دارکردن غرور ایرانیان و پراندن نشئه‌گی موقتی از برنده‌شدن "فیلم‌شان" را ندارم، اما معتقدم عیارسنج ما بایستی بدجوری ترک خورده باشد که فیلم‌هایی از جنس کیارستمی یا جدایی نادر از سیمین فرهادی را در رده‌بندی جهانی ارزیابی کنیم!  در پایان شاید بد نباشد نظری کنیم به یادداشت کوتاه مسعود امیرخلیلی که هفتم ژانویه‌ در فیسبوک ثبت کرده است:
فیلم «جدایی نادر از سیمین» به کارگردانی فرهادی در اروپا با استقبال زیادی روبرو شد و جایزه های نیز دریافت کرده است. این قیلم سیاسی فرهادی دوباره موضوع تکراری و خسته کننده " سنت و تجدد " را به نمایش گذاشت. بحث سنت و تجدد بیش از صد سال است که فکر روشنفکران ایرانی را بخود مشغول کرده است و یک نوع سرگرمی برای روشنفکر ایرانی شده است. شاخه ی از این گفتمان سنت و تجدد نیز در بحث های ، همچنین تکراری ، سکولاریسم مشاهده می شود و سرگرمی دیگر روشنفکران ایرانی است. بحث های سکولاریسم، یا سنت و تجدد برای اروپایی ها مربوط به روز نیست، اما چون یک اقلیت بزرگ مسلمان در این کشور ها زندگی می کند اروپایی ها با کنجکاوی و علاقه این موضوع ها را تعقیب می کنند. از طرف دیگر این فیلم برای اروپایی ها یک نوع فلکلور و جنبه توریستی نیز دارد. علت موفقیت فیلم فرهادی همین دو علت است و نه ارزش هنری این فیلم که ارزشی ندارد. اما چرا فیلم سوررئالیسم " مرغ با آلو " مرجان ساتراپی ( سازنده فیلم پرسپولیس) با بازی گلشیفته فراهانی در اروپا موفقیتی نداشت؟ به این علت که این یک فیلم سیاسی نیست و شعاری نیز نداده است. موضوع فیلم نگاهی نه رئالیستی به مرگ و عشق است و با اینکه اینجا هم به سنت اشاره می شود ( پدر و مادر مخالف ازدواج دخترشان با مرد دلخواه او هستند ) ، اما ساتراپی خیلی زود این مسئله سنت و تجدد را به کنار می گذارد و مانند فرهادی که به نوعی رئالیستی و ارزان تضاد بین سنت و مدرن را دراماتیزه می کند سوژه فیلم خود ، مرگ و عشق ، را به صورتی بس زیبا و سوررئالیستی به نمایش می گذارد. فیلم ساتراپی جوابی است به هنر سیاست زده و اجتماعی گارگردانی نظیر فرهادی.
 پی‌نوشت:
می‌توانستم به این یادداشت سطرها شاخ‌وبرگ بدهم و با چوب‌دست استدلال، کنجکاوی خواننده را از هر دالانی وارد شد بزنم. اما ایفای نقش "مخالف شش‌دانگ"، آن‌هم زمانی که کورسویی از شادی بر ظلمات وحشت جنگ و سرکوب و سانسور تابیدن‌ گرفته، رسم مروت نیست. از آن طرف نمی‌توانستم عوام‌گرایانه با شلوغیِ در فضا پیچیده هم‌فریاد شوم و ایده‌ی واقعی‌ام را فروبلعم. این نیز رسم این قلم نیست. راه میانه را گرفتم، اما نه تخته‌گاز! 

پنجشنبه، آبان ۱۴، ۱۳۸۸

Persian Empire

دیشب شبکه‌ی "تاریخ" مستندی پخش کرد در باره‌ی مهندسی جنگی و کشورداری هخامنشیان که به‌گمانم، خون غرور زیر پوست هر ایرانی می‌دواند. تکه‌هایی از فیلم را پیدا کردم که دیدن دارد، به‌ویژه برای اطلاعات تاریخی و فهم بهتر از آن‌چه بوده‌ایم:



کسی اگر کامل این مستند را گیر آورد، خبر بدهد.

دوشنبه، مهر ۱۳، ۱۳۸۸

فیلم جدید مایکل مور

تازه‌ترین مستند مایکل مور -کاپیتالیسم: یک داستان عاشقانه (Capitalism: A Love Story)- در راستا و ادامه‌ی همان حرف‌هایی است که فیلمساز اولترا چپی آمریکایی در همه‌ی این سال‌ها مرتب تکرار کرده است. فیلم با آوردن تکه‌هایی دست‌چین از واقعیت‌های کاملاً نخ‌نما و بدیهی برای همه‌کس -در تصور خودش-، خشونت و آز سیستم کاپیتالیستی را محاکمه و اضمحلال آن‌را پیش‌بینی می‌کند. روش مایکل مور نیز مانند باقی چپی‌های ایدئولوِژیک، دار-دارکردن بخش کوچکی از واقعیت‌ها برای پوشاندن بخش عمده‌تر است.
فیلمساز با بهانه‌قراردادن رکود اقتصادی در جهان فعلی -که از لحاظ چپی‌ها، همه‌اش زیر سر آمریکای جهان‌خوار است و بقیه‌ی قدرت‌های اقتصادی در آن کم‌ترین نقشی ندارند[!]- بالای سر نعش مهد کاپیتالیسم فاتحه‌ای غرا می‌خواند. او اما توجه نمی‌کند که همین مدنیت فرآورده‌ی سرمایه‌داری است که به آدمی مثل او آزادی می‌دهد هر چه دل تنگ‌اش می‌خواهد بگوید!
بحث این نیست که سیستم کاپیتالیستی در جوهر خود خشن است؛ باید اما پرسید کدام سیستم نیست؟ کدام نمونه‌ی تاریخی بهتر از کاپیتالیسم موجود است؟ لااقل می‌شود گفت با سابقه‌ی "درخشان"ی که سیستم‌های سوسیالیستی از خود به‌جا گذاشته‌اند، گمان نمی‌کنم کسی که از شعوری در حد حتا خیلی معمولی بهره‌ برده باشد، زندگی در قمری سوسیالیستی را به جهان باز کاپیتالیستی ترجیح بدهد، همان‌طور که خود چپی‌ها و کمونیست‌ها -جمیعاً- پناهجویان همین جهان استکباری هستند.

سه‌شنبه، مهر ۰۷، ۱۳۸۸

رومن پولانسکی تجاوزگر - سکوت رسانه‌ها!

رومن پولانسکی (Roman Polanski)، یکی از فیلم‌سازان چپ "سینمای مستقل" این‌روزها، آن‌طور که خبرها می‌گویند، سال 1977 (دهم مارس) در لوس‌آنجلس به دختری سیزده‌ساله به اسم Samantha Geimer تجاوز می‌کند. قضیه در خانه‌ی خالی جک نیکلسون اتفاق می‌افتد: پولانسکی 44 ساله، با خوراندن داروی خواب‌آور (مخدر) به دخترک سیزده‌ساله -که به‌عنوان مدل عکاسی استخدام شده بوده-، او را به وان-جکوزی حمام می‌کشاند و باقی‌ قضایا! بعد از آن، او در دادگاه به جرم تجاوز محکوم می‌شود و 42 روز موقتاً حبس می‌شود و درست یک‌روز قبل از اجرای حکم قطعی دادگاه، به فرانسه [در] می‌رود (1978).

رومن پولانسکی، همین دو روز پیش که برای شرکت در فستیوال فیلم زوریخ (و احتمالاً گرفتن جایزه) به سوییس می‌رود، همان‌جا دستگیر می‌شود؛ بعد از 31 سال.[منبع] جالب این‌جاست که پولانسکی در سوییس مالک خانه‌ای‌ست که طبعاً گاه‌وبی‌گاه به آن‌جا سفر می‌کرده (هم جای قشنگی‌ست، هم به فرانسه نزدیک)، ولی دستگیری‌اش می‌کشد به این‌روزها... که باید گشت پی دلیل سیاسی پشت ماجرا.

سئوال این است که چرا تا‌به‌حال، همه‌ی رسانه‌ها و اکتیویست‌های چپ اروپایی مهر سکوت بر لب زده بوده‌اند، آن‌هم برای جرمی به این چندش‌آوری؟ چرا در تمام این مدت دولت‌های اروپایی هیچ اقدامی در این‌باره نکرده‌اند؛ اقدامی نکرده‌اند که هیچ، فرانسه او را با آغوش باز پذیرفته و باقی هم چپ‌وراست به این "مبارز چپ مستقل ضد آمریکایی" جایزه بذل‌وبخشش کرده‌اند و شرایط صعودش به قله‌ی شهرت را مهیا؟ چرا هنرمندان "انسانگرا" و سیاستمداران "بشردوست" اروپایی (و تعدادی هم آمریکایی)، با نادیده‌گرفتن جرمی که محرز است، برای آزادی او یقه می‌درانند؟

حکایت پولانسکی و 31 سال زندگی آزادانه‌اش در اروپا، حکایت سربریده‌شدن حقوق بشر و عدالت، در پای ایدئولوژی و مقاصد سیاسی است.

یکشنبه، شهریور ۲۲، ۱۳۸۸

China Blue

چند روز پیش TVO مستندی پخش کرد راجع به "بهره‌کشی" در چین به اسم China Blue. فیلم، گوشه‌ای بود از سرگذشت رونق اقتصادی و حضور کاپیتالیسم جهان‌گرا در کشوری کمونیستی که به‌کارکشیدن کودک در آن امری عادی‌ست. فیلم تأثیرگذاری‌ست. البته من فکر می‌کنم در خیلی از جاهای دنیا، وضع بدتر از آن چیزی باشد که در این فیلم می‌بینیم.

یکشنبه، اسفند ۱۸، ۱۳۸۷

Religulous

کسی بین شما فیلم Religulous بیل مار (Bill Maher) را دیده است؟ لابد بعضی‌تان دیده‌اید. من‌که دیدم و لذت بردم.
در میان حجم اراجیفی که این‌روزها به اسم "فیلم" به خوردمان می‌دهند، مستندِ ساختِ بیل مار کاری است شجاعانه و درخشان، و البته با پیامی آگاهنده و درخور توجه. برای آن‌ها که ندیده‌اند، در کوتاه‌ترین تعریف می‌شود گفت که "فیلم، نقدی است به دکانداری دینی-مذهبی، در هر شکل و بُعداش".

دوشنبه، دی ۱۷، ۱۳۸۶

دیشب فيلمی دیدم از برتولو‍چی، اسمش The Dreamers. فيلمی بود از سينمای مستقل که لابد خرد‌ه‌روشنفکرهای چپ ولو روی کره‌ی خاک، برایش سرودست می‌شکنند. تحليل و تفسيرش حالا به‌کنار؛ سوال این است که واقعا این تيپ فيلم‌ها خودشان را رقيب هاليوود می‌دانند؟! این‌جور مواقع است که آدم باید برود از بيچاره سنگ پای قزوین اعاده‌ی حیثيت کند!

چهارشنبه، اردیبهشت ۱۲، ۱۳۸۶

Blood Diamond

Blood Diamond را که آدم می‌بيند، از هر چه جواهر است متنفر می‌شود! مخصوصاً بازی دکاپريو -هنرپيشه‌ی استثنايی سينما- تأثير فيلم را دو چندان می‌کند.
نحوه‌ی به‌دست‌آوردن الماس در آفريقای جنوبی موضوع فيلم است. همين "نحوه"، که آميخته‌ای‌ست از خشونت لجام‌گسيخته* و هيولای بدويت، چنان انسان را تکان می‌دهد که حيرت می‌کنی چطور قبلاً قضیه را نمی‌دانسته‌ای و پی‌گيرش نبوده‌ای.
اين هم تبليغش: [+]

*"لجام‌گسیخته" و "لگام‌گسيخته" انگار هر دو يک معنی دارند. هر چند دوّمی فارسی‌تر می‌زند، امّا بر زبان من اوّلی بهتر می‌نشیند.

دوشنبه، فروردین ۲۰، ۱۳۸۶

Babel

ديروز حوصله‌ای بود بنشينم فيلمی ببينم. ديدم دوستان تبليغ فيلم مسعود ده‌نمکی را کرده‌اند. فيلم را داونلود کردم، امّا هر چه به خودم فشار آوردم نتوانستم بيش از ده دقيقه بنشينم پاش! با دنيای اين افراد هيچ‌گونه رابطه‌ای نمی‌توانم برقرار کنم.
جايش Babel را ديدم؛ درامی متفاوت و خوش‌ساخت، با داستانی گيرا در چند برش، مثل رمان مدرن. اگر امکانی دست داد در باره‌اش خواهم نوشت.

چهارشنبه، اسفند ۲۳، ۱۳۸۵

رسانه‌های رسمی و فيلم 300!

اعتراض به فيلم 300، شبکه‌های سيما و رسانه‌های رسمی را هم پر کرده است. ياد رفيق استالين به‌خير که برای همبسته‌کردن مردم در مقابل ارتش آلمان، ناسيوناليست دوآتشه شده بود!
من فکر می‌کنم مسئله‌ی پرنسيپ‌ها، اولويت دارد به زاده‌شدن در يک حوزه‌ی جغرافيایی. به عبارتی، ممکن است منِ ايرانی مثلاً با يک شهروند تورنتويی بيش‌تر احساس نزديکی کنم تا با فلان بچه‌حزب‌اللهی زبان‌نفهم. چرا بگویم "ممکن است"؛ حتماً همين‌طور است. به همين لحاظ، از حق که نگذريم، احترامی که خود يونانی‌ها برای حريف قدرقدرت خود و تاريخ ايران باستان ما قائل‌اند، به مراتب بيش‌تر از رژیمی است که در اين سال‌ها نشان داده کم‌ترین ارزشی برای ملّی‌گرايی قائل نيست.
واقعاً چه کسی غرور ملّی ايرانيان را بيش از اين‌ها لگدمال کرده است؟

یکشنبه، اسفند ۲۰، ۱۳۸۵

در ارتباط با فيلم 300

300 را ديدم. کلاً طرفدار فيلم‌هایی که "شمشيرکشی" در آن‌ها محوريت دارد نيستم. علاوه بر اين، در مقايسه‌ با ديگر فيلم‌های شمشيرکشی-حماسی، 300 چنگی به دل نمی‌زد. ولی از آن‌جا که حدود دو ساعت از وقتم پای اين فيلم رفت، بد نيست چند نکته را که به ذهنم آمد بنويسم:

از لحاظ محتوايی، اين فيلم چيز غريبی ارائه نمی‌داد. یک فکاهی احمقانه بود! واقعيت اين است که فلسفه‌ی قدرت هميشه حق را به "فاتح" می‌دهد و از "مغلوب" چهره‌ای می‌سازد که "حق‌اش بوده شکست بخورد"! به همين لحاظ، اين‌که عمل تجاوزگری استتار می‌شود و کسی به دنبال واقعيت ماجرا نمی‌گردد، طبيعت اين نوع نگاه است. حالا حساب کنيد هيتلر در جنگ پيروز شده بود؛ بعيد نبود که امروز به او به شکل يک قهرمان نگريسته شود. اگر اعراب هم فيلمی از فتوحات اسلامی‌شان بسازند، تخميناً چهره‌ی بدی از خود به نمايش نخواهند گذاشت.

امّا بُعد ديگر ماجرا که تأملی مضاعف می‌طلبد، حس ملل مغلوب است. ملل مغلوب، در طول تاریخ خود تمام مدّت به اين پرسش انديشيده‌اند که "اگر آنان به خاطر يک اشتباه کوچک شکست نمی‌خوردند و سربلند از جنگ بيرون می‌آمدند، وضع امروزشان چگونه می‌بود"؟ اين تأسف تاریخی، روح آن‌ها را مجروح کرده است. هر محرّکی که مغلوبيت آن‌ها را برجسته نشان دهد، آنان را به واکنش وامی‌دارد. واکنشی نيز که اغلب نشان می‌دهند، بيش‌تر برخاسته از سرخورده‌گی آن‌هاست تا اين‌که اعتراضی به قلب واقعيت باشد. برای بهتر دیدن اين معادله، کافی است مثلاً خود يونانی‌ها را در زاويه‌ی ملّتی مغلوب بنشانيم. تنفری که يونانی‌ها از ترک‌ها دارند به‌راستی که هولناک است، تو گويی اگر از دست‌شان بيايد، به‌آنی نژاد ترک را دود می‌کنند و می‌فرستند به هوا! اين تنفر تا به حدّی است که يونانی‌ها بدون هيچ ترسی از متهم‌شدن به نژادپرستی، آن‌را ابراز می‌کنند. تاریخ را که به شهادت بگيری، مثال از اين دست فراوان می‌شنوی. حال بايد انديشيد که چگونه می‌شود با "حس شکست" کنار آمد؟

کسانی که مردم را فرامی‌خوانند که "منطقی و عاقلانه‌" بيانديشند، در واقع دارند اين حس را -که شرح‌اش رفت- کتمان می‌کنند. آن کسان هم که گوش‌به‌زنگ‌اند تا کسی ناخنی به تاریخ‌شان رساند فرياد بکشند و اعتراض کنند، به واقع تمام‌وکمال تسليم احساس‌اند. اين دقيقاً پارادوکس ماجراست. اين پارادوکس پرسشی را در مقابل ما می‌گذارد: چگونه می‌شود اين دو مسئله را با هم آشتی داد و از پيوندشان راهِ حلّی بيرون کشيد که نه احساسات ملّی يک ملّت مغلوب بيش از اين جریحه‌دار شود، و نه آن ملّت از جاده‌ی انصاف و واقع‌گرايی دور بيافتد؟ شايد با نگاهی به تاریخ آمريکا بشود جواب اين پرسش را يافت.


  • فهرست اکران در تورنتو: [+]

  • البته می‌توانيد با استفاده از خرد ناب ايرانی، از طريق سيستم‌های P to P داونلودش کنيد!

    یکشنبه، تیر ۲۱، ۱۳۸۳

    و باز "فارنهایت 9/11"!

    نتيجه‌ی گشت‌و‌گذار اين يکی-دو هفته‌ام در مطبوعات فارسی‌زبان کانادا اين بود که تنها کسی که نگاهی نقّادانه به "فارنهايت 9/11" داشته فقط خود من بوده‌ام! يعنی اين حضراتی که موقع ادعا کردن همگی علامه‌ی دهر هستند، واقعآ فرق فيلم تبليغاتی با فيلم مستند را نمی‌فهمند؟!

    شنبه، تیر ۱۳، ۱۳۸۳

    به بهانه‌ی Fahrenheit 9/11

    برداشت من از "فارنهايت 9/11" اين است که اين فيلم "تجاری-تبليغاتی" -دم انتخابات- به‌هدف جانبداری از حزب دموکرات و کوبيدن حزب جمهوری‌خواه اکران شده است. ربودن جايزه "کن" نيز به همين منظور و نمايان‌گر سياست اروپايیان در قبال حزب جمهوری‌خواه است. حرف‌های فيلم هم کاملآ تکراری هستند: جنگ‌افروز خواندن جمهوری‌خواهان -به‌ويژه شخص جورج بوش- و استفاده از مِتُد برانگيختن احساسات مردم. مشکل اين‌گونه فيلم‌ها -در وهله‌ی نخست- اين است که مردم را ابله و دنباله‌روهای بی‌چون‌و‌چرا فرض می‌کنند!
    همان‌گونه که در تحليل دوهفته پيش يادآور شدم (برای جامعه‌ی ايرانی کانادا)، طرح "خاورميانه‌ی بزرگ" طرحی نيست که ديروز ريخته شده باشد! اين طرح، با قدمتی چندده ساله، خود بخشی از روند جهانی‌سازی (گلوباليزم) است. آن‌چه که ما امروز در جهان شاهدش هستيم، پيش‌پرده‌ی نمايش بزرگ است که پس از پيموده‌شدن سال‌ها کار تئوریک و برنامه‌ريزی به اين‌جا رسيده است. بعضی مقاومت‌های جهانی (بخوان سنگ‌اندازی!) -به‌ويژه از سوی دولت‌های اروپايی- را بايستی در زمره‌ی "رقابت‌های سياسی" به‌هدف گرفتن سهم بيشتر دانست و نه طرفداری از حقوق بشر. به‌تکرار: رشد روزافزون اقتصاد جهانی و روند جهانی شدن ايجاب می‌کند که صادرات مواد خام (مثل نفت) و درکل توليد و عرضه به بازارهای بزرگ مصرف طبق پروسه‌ی قانون‌مند و تعيين شده‌یِ غول‌های اقتصادی هدايت شود و اين روند هيچ‌گونه خودسری را بر نمی‌تابد و درست به‌همين دليل است که آمريکا برپا کردن دموکراسی در منطقه را با جديّت پی می‌گيرد.
    * * *
    مايکل مور يا سازنده‌ی فيلم‌های تجاری-تبليغاتی است و يا فيلم‌سازی سطحی‌نگر؛ از اين‌دو حالت خارج نيست. او که بر روان‌شناسی جامعه‌ی خود آگاه است و می داند که برای يک آمريکايی، ايجاد شغل، کنترل تورّم و کاستن از ماليات‌ها به مراتب مهم‌تر از شعارهای تاريخ‌مصرف‌گذشته‌ی عدالت‌اجتماعی است، و می‌داند جمهوری‌خواهان با وجود بحران‌های بسيار به خوبی در اين امور موفق بوده‌اند، تنها دارد به جبهه‌ی حزب دموکرات -و البته عدّه‌ای شيفته‌ی شعارهای نخ‌نمای چپ- سوخت می‌رساند. به‌واقع اين‌گونه افراد نه‌تنها از ديدن پيچش موی عاجزند، که خودِ موی را نيز درست نمی‌بينند!

    پی‌نوشت:

    1- اين مقاله را با شرح و تفصيل در نشريه‌ی اين‌هفته خواهيد خواند.
    2- يکی از هم‌شهريان گرانقدر از من خواسته بودند که دو تحليل "مشکل جهان شخص جورج بوش نيست" و "بحران اتمی جمهوری اسلامی" را بر روی شبکه نيز منتشر کنم. شايد چنين کردم. ببينم چه می‌شود...