اشاره‌ای به ترانه‌های محسن نامجو

در گستره‌ی موسيقی، اين‌روزها، بسيار هستند کسانی که با تلفيق سازهای غربی و ايرانی سعی در نوآوری در موسيقی دارند. از معروف‌ترين‌ها، Axiom of Choice است. موسيقی متن فيلم The Sweet Hereafter نيز جذّاب است و با همين مایه. قديم، اگر در ياد داشته باشيد، کورش يغمايی نيز پای سازهای غربی را به موسيقی ايرانی کشيد و کارهای يادماندنی‌ای ارائه کرد که هنوز می‌شود گوش داد و لذّت برد.

چند باری نام محسن نامجو را در نوشته‌های دوستان ديده بودم، بدون اين‌که کارش را پی بگيرم؛ تا امروز. موسيقی نامجو در همان رديف New Age است، البته با شاخصه‌های خودش. شخصاً آن‌را نپسنديدم. يکی تُن صدايش برايم گيرا نبود -به‌ويژه فريادهايش که نفهميدم چه علّتی پشت آن است-، ديگر اين‌که اشعاری که اغلب استفاده می‌کند، به تبعيت از ديگران در همين سبک، اشعار کلاسيک فارسی است. اين اشعار، برای نسل جوان، مخصوصاً آن‌ها که در خارج از کشور باليده‌اند، ثقيل و نامفهوم‌اند. اين گروه سنّی شک دارم بتواند با آن‌ها ارتباط برقرار کند. اين اتفاقاً ضعف عمده‌ی موسيقی سنّتی ايرانی نیز هست که چشم‌ها را بسته و همين‌طور در خط سده‌های قبل می‌گازد! نسل‌های قبل‌تر نيز توقع دارند که کارهای نوتر بشنوند و در همان دايره‌ی بسته چرخ نزنند.
ريتم ترانه‌های نامجو قشنگ است. پرداختش امّا درست نيست. هم‌آوايی سازها -از لحاظ ميکس صدا- طراز درستی ندارد و به همين خاطر، به جای سمفونی، به راه "تک‌صدايی" موسيقی سنتی ايرانی رفته است.

به هر رو، به نوآوری‌ها بهتر است خو‌ش‌آمد گفت تا ميدان ايستايی، همه‌چيز را در خود نبلعد.

چند ترانه از Axiom of Choice، اما کارهای نه‌چندان دندانگيرش: [+]