‏نمایش پست‌ها با برچسب موسيقی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب موسيقی. نمایش همه پست‌ها

شنبه، مرداد ۲۱، ۱۳۹۱

موسیقی: سردرگمی در لایه‌های احساس

این یادداشت برای هیچ حلقه‌ای نیست، الا انگشت دست چپ‌ام!

در باره‌ی موسیقی -آن‌هم در شکل عام‌اش- سام ضیایی یادداشتی قلمی کرده درخور توجه که به خواندن‌اش می‌ارزد. من هم قلم را کمی زیرش چکاندم یا به‌قول بیهقی "گریاندم" که:

«... قصه، همان قضیه‌ی ذائقه است که بس تغییرپذیر است و سیری‌ناپذیر است از تغییر. روح من نیز مدام در این بوفه‌ در چرخش است و به هر دیسی ناخنکی می‌زند... اما مگر می‌شود سیرش کرد!»

ولی برای من موسیقی بیش‌تر سردرگمی است در لایه‌های احساس‌ام تا این‌که مثلاً "غذای روح" باشد. روح پس چرا این‌قدر می‌خورد و سیر نمی‌شود؟!
دقت کنید! من دارم الان به Schism از Tool گوش می‌کنم، ولی درونم ترانه به انتها نرسیده فریاد می‌زند که "پرنده"ی گوگوش را می‌خواهد. این شاید بستگی به قوطی آبجو دارد که زودتر از انتهای ترانه‌ به انتها رسیده، شاید هم مربوط است به انتهای باران بی‌ربط بعد از ظهر که قطراتش با بدسلیقه‌گی پنجره را لک کرده‌ است؟
من البته زیاد برای انتخاب ترانه‌ی بعدی فکر نمی‌کنم. سعی هم نمی‌کنم طنابی که موسیقی به دستم بسته و هر کجا که می‌خواهد می‌کشدم را پاره کنم. همه‌ی این‌ها درست. اما تکرارش لااقل به خودم بد نیست که "موسیقی غذای روح نیست". ابداً نیست. اگر بود، آخرش که سیر شدیم،‌ با رضایت و البته نفرت از بشقابی دیگر از سر میز بلند می‌شدیم. در مورد نفرت بین این دو تا جوری اینهمانی هست، ولی ته کار گوش کردن به موسیقی خسته‌گی مفرط از مرور خاطرات است و سردگمی بیش‌تر از آن‌چه بود.
 چه نوشته‌ای شد! من ننوشتم؛ راست‌اش تعداد ترانه‌های مختلفی که در طول یادداشت شنیدم قلم‌ام را چرخاند (بخوان گریاند)...

چهارشنبه، آذر ۱۱، ۱۳۸۸

Garfunkel در کنسرت

Art Garfunkelامشب Art Garfunkel در Richmond Hill Center برنامه دارد. کنسرت کوچکی خواهد بود که از هشت شب شروع می‌شود و باید لااقل نیم‌ساعتی زودتر آن‌جا بود.
بلیط را -اگر هنوز مانده باشد- می‌شود از این‌جا خرید: [+]
* Art Garfunkel و Paul Simon گروهی نیویورکی بودند به اسم Simon & Garfunkel که ترانه‌های خاطره‌انگیزی ازشان به‌جا مانده؛ مخصوصاً این‌ها:
Sound of Silence - Scarborough Fair - El Condor Pasa - The Boxer - ...

سه‌شنبه، آبان ۰۵، ۱۳۸۸

ترانه‌ی تبعیدی U2

کنسرت U2 در YouTube (برای YouTube) را تماشا می‌کردم، این‌طور به نظرم آمد که دیگر دوران کنسرت‌های U2 هم تمام شده است... و شده است چیزی شبیه به پینک فلوید، که هی خودش را تکرار می‌کند. از اواخر دهه‌ی هشتاد که با یوتو آشنا شدم، همیشه آرزو داشتم در کنسرت‌شان حضور داشته باشم، اما به‌گمانم تاریخ مصرف این آرزو هم دیگر گذشته است...
چیزی که برایم عجیب است، هیچ‌وقت ندیده‌ام که U2 ترانه‌ی به‌یادماندنی Acrobat را زنده اجرا کند. دلیل‌اش را واقعاً نمی‌دانم. اکروبات یکی از آن‌ ترانه‌هایی بود که این گروه را به صفحه‌ی ذهنم منگنه کرد. به نظرم، اکروبات نه‌تنها یکی از بهترین ترانه‌های یوتو از بهترین آلبوم‌شان (Achtung Baby - 1991) است؛ شاید یکی از جذاب‌ترین کارها در سبک راک آلترناتیو در بین همه‌ی گروه‌های این شیوه باشد. داشتن فقط همین یک‌ترانه در کارنامه‌ی یک گروه کافی است که برای همیشه معتبرشان کند، اما یوتو برایش حتا نماآهنگ هم نساخته است!
یوتو تقریباً در هر کنسرتی آهنگ نسبتاً بازاری I Still Haven't Found What I'm Looking For را -که کار البته بدی هم نیست، ولی تا بخواهید "همه‌پسند" است- اجرا می‌کند، اما ترانه‌هایی عمیقاً زیبا مثل Love is a Blindness یا اکروبات را جامی‌اندازد؛ شاید به‌خاطر بیش‌تر شخصی‌بودن و کم‌تر بازاری‌بودن‌شان. به هر حال دنیا، دنیای عرضه است و تقاضا!

دوشنبه، مهر ۰۸، ۱۳۸۷

درگذشت ریچارد رایت

همین صبح بود که شنیدم ریچارد رایت -نوازنده‌ی کیبورد پینک فلوید- فوت کرده. 65 سالش بوده... و انگار سرطان بوده که دمار از روزگارش درآورده.
65 سال این‌روزها سنی نیست که ته خط کسی حساب شود. میانگین سنی خیلی کشورها هشتاد را هم رد کرده. ولی خب چوب‌خط عمر من و تو که این‌ چند خط را می‌خوانی، مال هر کدام ما، قدی دارد و هر خطی که افق روی آن انداخت، ممکن است که همان آخری باشد؛ غیر از این است؟

یاد هر کس که کار خوبی در امتداد خط‌خوردن چوب‌خطش کرده را باید گرامی داشت. البته "باید"ی در کار نیست؛ بهتر است بگویم "بهتر است". ریچارد رایت هم یکی از همین خط بود که یادی برای‌مان گذاشت و رفت...

پی‌نوشت:
من این کهنه‌قطعه را میان کارهاش بیش‌تر می‌پسندم. تکراری است البته... که تو به تکراری‌بودن لحظه‌های عمرمان ببخش!

یکشنبه، اردیبهشت ۲۳، ۱۳۸۶

Aboriginal Voices

یکی از راديوهايی که تازگی کشف کرده‌ام راديوی بومی‌هاست. برنامه‌اش، پخش موسيقی ملل و در صدر همه بومی‌های کانادا (سرخپوستان، از تيره‌های مختلف) است. کارش متفاوت است و طعم خاصی دارد. اين هم موجش در FM تورنتو:
106.5
خلاصه اگر گاهی موج راديو را به اين سمت بچرخانيد، ضرر نمی‌کنيد!

دوشنبه، اردیبهشت ۱۷، ۱۳۸۶

Rush

به مهران مهرافشان ،که راش را عاشقانه دوست دارد.

Rush، از گروه‌های افسانه‌ای راک، آلبومی بيرون داده است داغ داغ، با عنوان Snakes & Arrows که روز نيست ترانه‌ی "Far Cry" (بالای يادداشت) آن لااقل ده دفعه از رادیوهای تورنتو پخش نشود! خب طبعاً اين‌ها هم تعصب دارند روی گروه‌های بومی‌شان.
راش که گروه معروف دهه‌ی هفتاد و اوايل هشتاد است، به خاطر تغيیر مدوام در توازی و مسير حرکت ترانه‌ شهرت دارد. یعنی ترانه‌های راش از يک جا شروع نمی‌شود که با یک ملودی مستقیم برود تا به انتها؛ چند پرش را در مسير خود طی می‌کند. "Tom Sawyer" نمونه‌ی گويايی است برای اين توضيح.
نوازنده‌های اين گروه، چه گيتاريست و چه جازيست آن، از مطرح‌های دنيای موسيقی هستند و صاحب کلاس. طرفدارانش، که کم هم نيستند، از آن‌هايی‌اند که با خون ايستاده‌اند پای آن؛ مثل طرفداران پينک فلويد و از اين دست گروه‌ها.

سی جولای 2003، وقتی که بر ضد SARS در Downsview Park کنسرت داده بودند، راش در کنار رولینگ‌ استونز و AC/DC برنامه اجرا کرد. اين بزرگ‌ترين کنسرت تاریخ کانادا بود. من شخصاً برای ديدن راش رفته بودم، برای اين‌که رولینگ استونز چندان دیدن ندارد! خلاصه جای طرفدارنش خالی...

شنبه، اردیبهشت ۰۸، ۱۳۸۶

ديشب اين رفيق گردن‌شکسته‌ی ما من‌را برد یک‌جا کنسرت که باور کنید تا صبح مغزم داشت ونگ‌ونگ می‌کرد! حالش بود شرحش را می‌نويسم.
قابل توجه طرفداران جاز: نورا جونز یازده می در Massey Hall کنسرت دارد. خلاصه تا دير نشده بليط بخريد!
Rush هم چند روز پيش، در تورنتو آلبوم جديدش را معرفی کرد. راش از آن گروه‌های راک است که تا ابد ماندگار است.

سه‌شنبه، اردیبهشت ۰۴، ۱۳۸۶

ترانه‌های کنار اين وبلاگ

با موزيک-ويدئوهايی که در "نگاه" می‌گذرام چطوريد؟ بهتان می‌چسبد؟ هم‌سليقه‌ايم؟ یا کج‌سليقه‌ام؟! چيزی ازشان درمی‌آيد که به‌درد بخورد؟
...
اين‌ها همان‌هاست که من گوش می‌دهم. بخشی جدّی از زندگی‌ام‌اند. در واقع با هم هم‌خانه‌ایم. تعدادشان هم زياد است؛ اين‌قدر زياد که شک دارم حالاحالاها ته بکشد!
در زندگی شخصی‌ام جای‌شان ثابت است؛ اين‌جا هم دارند جاگير می‌شوند. يعنی قرار است موزيک-ويدئو بشود پاره‌ای از اين وبلاگ؟ نمی‌دانم! فعلاً که هست.

حالا که حرف موسيقی شد، این آخری را هم بگویم و برسم به ديگر کارها: به موسيقی پيام‌دار اعتقادی ندارم. شاخصه‌‌ی اصلی موسيقی برايم زيبايی هنری آن است. پيام هم داشت، خب داشت. نداشت هم نداشت. اگر نداشت، چيزی از آن کم نمی‌شود. نفس "تفریح" آن مهم است. به هنرمند مربوط نيست که بخواهد جامعه را نصيحت کند. هنرمند، تنها تعهدش، اگر تعهدی داشته باشد، خلق اثری هنری ا‌ست، در منتهای ارزش‌اش. همين را بکند، کارستان کرده. باقی پيش‌کش‌اش! دورانی که هنر ابزار سياست و رساندن پيام (سياسی، اجتماعی و ...) و خط‌دادن به جامعه بود به‌سر آمده. آن‌ها که تمام مدّت در موسيقی دنبال مفهوم می‌گردند، دنيای‌ تيره‌شان با رنگارنگی هنر بس فاصله دارد. آن‌ها هم که فقط "شاهکار" و کلاسيک گوش می‌کنند، دارند سر خود شيره می‌مالند. درون‌شان تفريح می‌خواهد و آن‌ها خفه‌اش می‌کنند. دارند نمايش بازی‌ می‌کنند؛ گاه نمايشی که تماشاگری ندارد!

یکشنبه، اردیبهشت ۰۲، ۱۳۸۶

No Man's Land

چند وقت پيش، در يکی از ترجمه‌ها، چشمم خورد به عبارت "سرزمين نامردی"! به نظرم خيلی عجيب آمد. واقعاً ماندم که مترجم محترم، چه چیزی را "نامردی" ترجمه کرده. مگر چنين تمثيلی در انگليسی هست؟
گذشت تا چندی پيش متن اصلی را در نت پيدا کردم. یاد همان عبارت افتادم. گشتم و ديدم "No Man's Land" است. توضیح اضافه نمی‌دهم. از آوردن نام مترجم -که اتفاقاً نامی هم دارد- معذورم. فقط حساب‌اش را بکنيد حکايت کيفيت ترجمه در ايران، البته بعضی از ترجمه‌ها، چيست و ملّت قرار است چه چيزی از اين‌جور ترجمه‌ها ياد بگيرند!

پ.ن: باب سيگر و بيلی جوئل -هر دو- ترانه‌ای دارند با همين نام. مال باب سيگر نبود. شنيدن/ديدن کار بيلی جوئل خالی از لطف نيست: No Man's Land
امروز بعد از ظهر، راديوی جاز تورنتو، تمامِ مدّت اپرای زبان‌های مختلف را پخش کرد. آن‌ها که گوش داده‌اند حظ‌اش را برده‌اند لابد، علاقمندانی نيز که نتوانسته‌اند، طبعاً از کف داده‌اندش.
اپرا در زبان آلمانی چيز ديگری‌ست. آلمانی، با آن گام‌های نوايی بالا، با ضرب‌آهنگ پُرتنش و تکان‌ها و شکستگی‌های پی‌درپی، با آن خشونت درونی که در تَن و تُن واژه‌واژه‌ی اين زبان است، اپرايش -به‌ويژه در فرم تراژدی- نظير ندارد. اپرای ايتاليايی هم بد نيست. فرانسوی و بدتر از آن انگليسی امّا، چيزی نيست جز "تقليدی فکاهی"! روح اپرا با اين‌دو زبان هيچ‌جور جور درنمی‌آید. اپرای ارمنی هم قشنگ است. نمی‌دانم تا به حال شنيده‌ايد يا نه؟ برای منِ نوعی که خاطره‌برانگيز است.

دوشنبه، فروردین ۲۷، ۱۳۸۶

اشاره‌ای به ترانه‌های محسن نامجو

در گستره‌ی موسيقی، اين‌روزها، بسيار هستند کسانی که با تلفيق سازهای غربی و ايرانی سعی در نوآوری در موسيقی دارند. از معروف‌ترين‌ها، Axiom of Choice است. موسيقی متن فيلم The Sweet Hereafter نيز جذّاب است و با همين مایه. قديم، اگر در ياد داشته باشيد، کورش يغمايی نيز پای سازهای غربی را به موسيقی ايرانی کشيد و کارهای يادماندنی‌ای ارائه کرد که هنوز می‌شود گوش داد و لذّت برد.

چند باری نام محسن نامجو را در نوشته‌های دوستان ديده بودم، بدون اين‌که کارش را پی بگيرم؛ تا امروز. موسيقی نامجو در همان رديف New Age است، البته با شاخصه‌های خودش. شخصاً آن‌را نپسنديدم. يکی تُن صدايش برايم گيرا نبود -به‌ويژه فريادهايش که نفهميدم چه علّتی پشت آن است-، ديگر اين‌که اشعاری که اغلب استفاده می‌کند، به تبعيت از ديگران در همين سبک، اشعار کلاسيک فارسی است. اين اشعار، برای نسل جوان، مخصوصاً آن‌ها که در خارج از کشور باليده‌اند، ثقيل و نامفهوم‌اند. اين گروه سنّی شک دارم بتواند با آن‌ها ارتباط برقرار کند. اين اتفاقاً ضعف عمده‌ی موسيقی سنّتی ايرانی نیز هست که چشم‌ها را بسته و همين‌طور در خط سده‌های قبل می‌گازد! نسل‌های قبل‌تر نيز توقع دارند که کارهای نوتر بشنوند و در همان دايره‌ی بسته چرخ نزنند.
ريتم ترانه‌های نامجو قشنگ است. پرداختش امّا درست نيست. هم‌آوايی سازها -از لحاظ ميکس صدا- طراز درستی ندارد و به همين خاطر، به جای سمفونی، به راه "تک‌صدايی" موسيقی سنتی ايرانی رفته است.

به هر رو، به نوآوری‌ها بهتر است خو‌ش‌آمد گفت تا ميدان ايستايی، همه‌چيز را در خود نبلعد.

  • چند ترانه از Axiom of Choice، اما کارهای نه‌چندان دندانگيرش: [+]
  • دوشنبه، اسفند ۰۷، ۱۳۸۵

    Cats in the Cradle by Harry Chapin

    ترانه‌ی ماندگار Cats in the Cradle، کار خواننده‌‌ی فقيد آمريکایی هری چپين (Harry Chapin, 1942-1981) چنین آغاز می‌شود:
    My child arrived just the other day
    He came to the world in the usual way
    But there were planes to catch and bills to pay
    He learned to walk while I was away
    And he was talkin' 'fore I knew it, and as he grew
    He'd say "I'm gonna be like you dad
    You know I'm gonna be like you".[+]
    در آغاز این ترانه -که شعری‌ست از همسر هری و زنده اجرا می‌شود- هری می‌گويد «اين ترانه عجيب من را از مرگ می‌ترساند»... و شگفت اين‌که چندی بعد، در جولای 81، در راه کنسرت تصادف می‌کند و ...
    ترانه بعد از سی‌سال از نخستين اجرا، هنوز زنده و تازه است و توسط ديگران باز خوانده می‌شود. اجرای جالبی از آن پرداخته‌ی Ugly Kid Joe -از گروه‌های معروف هاردراک/هوی‌متال دهه‌ی نود- است؛ یک اجرا هم کار تازه‌خوننده‌ای‌ست گمنام، امّا با صدايی محکم.

    چهارشنبه، بهمن ۲۵، ۱۳۸۵

    hAppy vAlentine's dAy!

    موقع ولنتاين، هيچ ترانه‌ای به اندازه‌ی کارهای Tracy Chapman (متولد 1964، اوهايو) نمی‌چسبد. یک‌نوع غم فلسفی در ترانه‌ها و صداش هست که با روحيه‌ی ما ايرانی‌ها حسابی جور درمی‌آيد. زنگ صداش را کم‌تر خواننده‌ای دارد. خودش هم انسان نازنينی‌ست.
    گشتم در YouTube چند تا از ويدئوهاش را پيدا کردم و چندباره ديدم. شما را هم دوست دارم به میهمانی‌اش ببرم:
    راستی، ولنتاين‌تان هم پر از عشق باد!

    چهارشنبه، آبان ۱۷، ۱۳۸۵

    کاری شنيدنی از Stabilo

    در ميان حجم ترانه‌های جديدی که از رادیوها پخش می‌شود یا در تلويزيون می‌بينيم، کم پيش می‌آيد که کار دندانگيری باشد که بتواند به دلی چنگ بزند و نفسی حبس کند. نسل ترانه‌های امروز را شايد بشود -چون نسل ما- "نسل سوخته" نام نهاد که به‌واقع، دور از واقع نيست.
    And I, I wanted to tear down the curtains
    To let, let in some natural light
    I wake up and open one eye
    And wait for the window to crack at me, alone [+]
    Kidding Ourselves ساخته‌وپرداخته‌ی گروه جوان کانادايی Stabilo، با قطعه‌ی بالا آغاز می‌شود؛ به آرامی و پر از تپش... ترانه‌ای که در ميان هم‌نسلی‌های خود از قبيله‌ی ديگری‌ست. ويدئوی‌اش هم ديدنی‌ست، امّا خود ترانه است که شنیدن دارد، به‌ويژه اگر با هدفون و در خلوت بشنوید، ديگر تا بخواهيد حظّ‌تان چاق است و چرب!
    اين ترانه را با کيفيت بالا، برای گروهی که هر-از-گاهی برای‌شان ترانه‌ای ايميل می‌کنم خواهم فرستاد تا هر وقت ميل و شوری بود، دستی بر سرش بکشند و حالی ببرند.

    دوشنبه، آبان ۱۵، ۱۳۸۵

    Josh Groban

    Josh Grobanجاش گربن (Josh Groban)، خواننده‌ی سوپر رمانتیک لس‌آنجلسی (با "لس‌آنجلسی" خودمان اشتباه نشود!) که صدايی اپرايی دارد، روز شنبه در راديو CHFI تورنتو، در برنامه‌ی "يک‌ساعت با چهره‌ها" گپ مفصل و جالبی داشت که برای شخص من، نکته‌ای در آن جالب‌تر از باقی نکات بود: سن خواننده! جاش صدایی دارد به‌غايت پخته که هيچ به جوان‌سالی‌اش نمی‌آيد (من فکر می‌کردم لااقل چهل را بايد داشته باشد، امّا حدوداً بيست‌وپنج‌ساله است!).
    چند لحظه پيش که برای يافتن چيزی راجع‌به جاش زدم به جاده‌خاکی اينترنت، شانسی ويدئوی ترانه‌ی زيبای You Are Loved -- Don't Give Up خورد به پُستم. بد ندیدم شما را هم در لذّت شنيدن-ديدن‌اش شريک کنم.


    Download now Josh Groban lyrics and videoclips on Lyricspy


  • درباره‌ی خواننده، به روايت ويکی‌پديا
  • : [+]
  • متن ترانه
  • : [+]

    یکشنبه، مرداد ۲۲، ۱۳۸۵

    لاله و خواندنش

    لاله را در عمو اروند پيدا کردم. حسِّ خاصی دارد خواندنش. "حس" را نمی‌شود در آموزشگاه ياد گرفت؛ از درون شريان‌ها و سلول‌های آدمی می‌آید؛ بايد آن‌را زندگی کرد تا پرورده شود. لاله اين حس را به‌غايت دارد.
    من از زبان سوئدی سردرنمی‌آورم، ضرب‌آهنگ‌اش نیز چندان برايم جالب نيست، ولی موسیقی لاله اين زبان نه‌چندان دلنشين را مثل حلوا شيرين می‌کند. فارسی (مثلاً: در يک گوشه) و انگليسی (برای نمونه: Invisible) هم می‌خواند و چه شيرين، خاصه انگليسی‌‌اش که فرمی مدرن دارد.
    روزگار را چه ديدی: شايد روزی حضور من و خواندن او در يک نقطه با هم تلاقی کرد...

    یکشنبه، اردیبهشت ۱۷، ۱۳۸۵

    دو ترانه از جيمز بلانت

    از صدای James Blunt -خواننده‌ی جوان انگليسی- خوشم می‌آید. صدايش يونيک (یکتا) و ويژه‌ی خودش است، يعنی در بين هزار صدا گاو پيشانی سفيد ا‌ست. در عين حال، می‌داند از صدايی که به سختی از حنجره درمی‌آید چطور کار بکشد.
    این دو ويدئو (You're Beautiful - Wise Men) -که اتفاقاً از ترانه‌های جالبش هستند- را در اين‌جا ببينيد:‌[+]
    يکی ديگر از ترانه‌های زيبايش -به اسم Cry که با بازکردن صفحه‌اش پخش می‌شود- را هم فرصت کنم برای بعضی از دوستان می‌فرستم.

    پی‌نوشت:
    در ايميل‌ليستی که دارم، گروهی فراهم کرده‌ام که هرز-گاهی برای‌شان ترانه‌ای می‌فرستم. هدفم از اين‌کار -در وهله‌ی نخست- پايانگه‌داشتن دوستی‌هاست و ديگر، در اختيارگذاشتن آن‌چه خود از آن لذّت برده‌ام، يعنی تقسيم لذّت. تو هم اگر خواستی، مشخصاتت را برايم بفرست تا به ليست اضافه‌ات کنم.

    سه‌شنبه، آذر ۲۴، ۱۳۸۳

    بگذار ببوسمت!

    Morrissey
    [همواره] جايی هست در آفتاب
    برای آن‌کس که بخت يارش باشد
    يکی را دنبال کن
    و من فکر می‌کنم مال خودم را يافته‌ام
    آری معتقدم يافته‌ام مال خودم را.
    پس، چشمانت را ببند
    و به کسی فکر کن که اندامش را می‌پسندی
    و [آن‌گاه] بگذار ببوسمت...

    There's a place in the sun for anyone
    Who has the will
    Chase one and I think I found mine
    Yes I do believe I have found mine.
    So, close your eyes
    And think of someone you physically admire
    And let me kiss you
    ...
    Morrissey