یکشنبه، آذر ۱۲، ۱۳۸۵

در دنيای وبلاگ‌ها، تأثير بعضی چقدر ماندگار است...، امّا تأثير بعضی به اندازه‌ی بادی است که ناغافل از کسی در برود: صدايی می‌کند، چند لحظه‌ای می‌ماند، بويش آزاری می‌دهد و بعد می‌پرد!

۵ نظر:

ناشناس گفت...

این فقط در بلاگستان نبست ...در زندگی هرروزه مان هم گاه بعضی ماندگارند و بعضی چون باد ...باد آورده را باد می برد

تو ماندگاری همیشه می خوانمت

پروانه

Nazkhatoon گفت...

مجيد عزيز سلام دوست نازنين. من ساکن شهر زيبا، فرهنگي، دلنشين با مردمانی بس مهربان و از مليت های گوناگونم. عاشق خيابان ها و درخت های نخلشم. فاصله ام تا لس آنجلس با ماشين ۲۰ دقيقه است. خيلی هم از بودنم در اينجا خوشحالم و شکايتی بعد از ۸ ماه ندارم. هرچند هنوز عشق شهر کوچک زيبايی در فرانسه را در قلب دارم. مجيد جان فکر می کنم حرفی که می زنی بسيار صحيح باشه و من هم يک نکته ای بهش اضافه می کنم و اين که خيلی ها که با مردم اختلاط ندارند و به همون جمع ايرانی بسنده می کنند و مدام در پی ايراد گرفتن و غر غر کردنند و ​يیشتر وقت ها غصه خوردن در غم وطن، از لس انجلس بيزارند. همين حرف ها رو در فرانسه هم شنيدم و بيشتر از مردمی که از لاک سخت خودشون بيرون نمياند و هنر را در نزد ایرانیان می بینند و بس. خوبی ها و بدی ها نسبيند. لس آنجلس بهشت برين نيست ولی خوبی ها و مزاياي و زيبايی هايی دارد که کافيه چشمانت رو به رويشان باز کنی...

مهدی هنرپرداز گفت...

و لابد حد وسط هم ندارد!

حمید/ میداف گفت...

مجید عزیز
لینکی را که برای درگذشت فریدون هویدا/ از عباس میلانی - گذاشته‌ای متأسفانه باز نمی‌شود.

مجيد زهری گفت...

نازخاتون عزيز بسيار خوب گفتی. راستی خانه‌ی نو مبارک!
ضمناً به‌نظرم اگر در فرانسه بودی، فاصله‌مان کم‌تر بود!

هنرپرداز گرامی!
کاش آستينی بالا می‌زدی و اين "حد وسط" را خودت شرح می‌دادی.

حميد جان!
ممنون از دقّت و تذکرت.

داشت پروانه را يادم می‌رفت:
سپاس از لطف‌تان.