می‌گفت: برای که بنويسم؟!

دوستی دارم که سابقاً استاد تاريخ هنر -در ايران- بوده. شصت سالی بايد داشته باشد، امّا کم‌تر می‌زند. گاهی می‌نشينيم به گپ‌زدن.
همان يکی-دو ديدار اوّلِ آشنايی‌مان کافی بود که بفهمم آدم عميقی‌ست. هرچند با پاره‌ای از ديدگاه‌هايش هم‌رای نيستم -و اصلاً همين عامل نشست‌های ماست-، امّا در اين‌که در مجموع حرف‌هايش پايه و اساس دارد هيچ‌وقت شک نکرده‌ام... از او کم نياموخته‌ام.
بارها از خود پرسيده‌ام چرا او چيزی نمی‌نويسد. واقعاً چرا نمی‌نويسد؟ بالاخره همين پرسش را با او مطرح کردم. پاسخش کوتاه و در عين حال گويا بود: برای که بنويسم؟!
"مخاطب"، انگيزه‌ی نوشتن است. نویسنده برای خوانده‌شدن می‌نويسد؛ می‌خواهد ارتباط برقرار کند؛ تعامل داشته باشد؛ اثر بگذارد. نويسنده اگر خود را خارج از دايره‌ی اين معادله ببيند، قلم‌ کناری می‌نهد. دوست من می‌گفت: برای که بنويسم؟!
بسياری از آثار قبل از خلق‌شدن خمير می‌شوند، درست به دليلی مشابه که گفت؛ در واقع در نطقه خفه می‌شوند و اصلاً به خميرشدن نمی‌رسند... نام وضعيتی که دوست من به آن دچار است را نمی‌دانم چه بايد گذاشت. يأس؟ درست نمی‌دانم. ذهن انسانی که از مخاطب خود مأيوس شده را چطور می‌شود تعريف کرد؟
ولش کن اصلاً!