چهارشنبه، مهر ۲۷، ۱۳۸۴

در روشنفکری (4)

حساب کار روشنفکری تشريکِ مساعی است نه اثرگذاری صرفاً يک‌طرفه. روشنفکر در تب و تاب اجتماع -و جهان- می‌آموزاند و می‌آموزد. به‌واقع کسی که قصدش فقط اثرگذاشتن بر آدم‌های ديگر (کم‌دانش‌تر؟) از خودش است، يا معلّم است یا فعّال سياسی. اصرار در تغيیر ديگران پا در جزم‌انديشی دارد نه روشن‌بينی. يعنی اساس تاثیرگذاری در نفس خود زير سئوال است. به همين خاطر، مخاطب روشنفکر مردم عامی نيستند.
اگر فضولی‌های روشنفکر به گفتمان دامن بزند، او به هدفش رسيده است (اگر کلاً هدفی برای روشنفکری درنظر بگيرم؟). او باید شمعی بیافروزد و باعث شود اندیشه ای در ذهن مخاطب نطفه زند.