روشنفکر میداند که زبان چيزی است فرای "وسیلهی ارتباطی" انسانها. "کلمات" تنها ترجمان فکر نيست، بلکه مصالح ساختمان فکر است. يعنی نظام فکری، حس، خودآگاه-ناخودآگاه و تمامی ذهنيت انسان از "زبان" او مايه گرفته و از درون آن توليد شده و بخش اعظم آن درون همين زبان باليده است. به اين خاطر، روشنفکر کسیست که به زبان خود تا حدودی رويکرد هویتی دارد.
پ.ن: بعضی اين "رويکرد هویتی" را به "دلبستگی" ترجمه میکنند که خود نوعی فروکاستن است.