امروز، یکی از بچه‌های برزیلی که برای شرکت کار می‌کند، گفت: "خبر داری در چند روز گذشته، کلّی ايرانی آمده برزیل پناهنده شده؟ ما به‌شان غذا و جای خواب داده‌ایم. بیچاره‌ها آدم تحصیل‌کرده و فنی هم توشان زیاد هست"!
به جان شما اگر زمین دهن باز می‌کرد و من را می‌بلعید، بهتر از این بود که این حرف را بشنوم! بهش گفتم: "من فکر می‌کردم مردم فقط می‌روند برزیل برای صفا، نگو پناهنده هم قبول می‌کند"! البته لحظه‌ای نگذشت که از طرز برخورد خودم پشیمان شدم.
پشت سرش از من با طعنه پرسید: "مجید! شما در ایران همجنس‌گرا ندارید؟" گفتم چطور؟ البته می‌دانستم قضیه از کجا آب می‌خورد. گفت: "آخه رئیس جمهورتان می‌گفت"! و بلافاصله زد زیر خنده! حسابی کِنِف شدم به جان شما! این‌جا دیگر دهنم کلید شد. یعنی در موقعیتی گیر افتادم که زبانم فرمان مغز را نمی‌خواند، مغز هم گیرپاژ کرده بود و از گوش‌ها دود بیرون می‌داد...
این از آن موقعیت‌هایی بود که به خودم گفتم واقعاً تا کی آدم‌هایی مثل من باید به‌خاطر حماقت یک‌عده‌ی دیگر تحقیر بشوند؟
...