خبرچين؟

چندی‌ست که فکر بازگشايی خبرچين افتاده در سرم. فکر البته خام است و نيازمند تأمل بيش‌تر...
راه‌اندازی و اداره‌ی خبرچين -که لينک‌کده‌ای منسجم و اثرگذار بود- برای من تجربه‌ی مثبتی بود... و طبعاً آموزنده. با حفظ سلايق و فرديت، همگی‌مان دموکراسی را آن‌جا به خوبی تمرين کرديم. با جمع بايد طوری کار کرد که هر يک از اعضا حس کند در کلِّ کار سهم جدّی دارد. از حق نيز نگذريم که همه‌ی تيم در آن خانه به يک اندازه زحمت کشیدند، بی هيچ چشمداشتی. نقش من بهتر است بگويیم گرداننده بود تا مثلاً سردبير. نبود "آقابالاسر" شاخصه‌ و لطف کار بود. مغزه‌ی فکری خبرچين مثل اغلب کارهايی که می‌بينيم کليشه‌ای نبود که بشود با همان سازوکار رايج تعريف‌اش کرد. نوآور بود.
مشکل توقف کار دو چيز بود: ضعيف‌شدن انگيزه و وقت‌گيربودن کار. اين‌دو وضعيت را نيز تا در مرکز کار قرار نگيری نمی‌توانی تجربه کنی. کاری چنان وقت‌گير لازمه‌اش انگيزه‌ای قوی‌ است. اين‌روزها در من، انگيزه‌ی کار مشترک دوران بازپروری را می‌گذارند؛ دارد باز بارور می‌شود؛ دست به‌ زانو زده و می‌خواهد قد راست ‌کند.

از روی دست خبرچين سه لينکده‌ی ديگر الگو گرفتند، امّا نتوانستند مشق‌شان را درست بنويسند! ايده‌ی کار فرهنگی، برای انجام کار فرهنگی کافی نیست. وقتی هدف بشود کسب درآمد (اقتصاد) يا مبارزه (سياست)، اصل کار فرهنگی رخت‌ برمی‌بندد. به قول گفتنی: برای ميليونرشدن نخست بايد مثل يک ميليونر فکر کرد. بايد فکر را با هدف تنظیم و کوک کرد. بايد ديسيپلين داشت، نه ادای ديسيپلين‌داشتن را درآورد. لازمه‌ی کار فرهنگی نيز فکر فرهنگی و انسان‌های فرهنگيده است.
بعضی ادعا می‌کنند: دموکراسی است و هر کس بايد تريبون بگيرد! اين‌ها در فضای‌شان، يک‌مشت آدم ريخته‌اند که فقط سازمان‌شان بچرخد و اصلاً به کيفيت کار کاری ندارند. اين افراد -در يک کلام- یا ناآگاه هستند یا رياکار. بعضی نيز خط کاری‌شان را از روی خط حکومت تنظيم می‌کنند و به قولی شده‌اند "لينک‌کده‌ی حکومتی" که با اساس بی‌مرزی اينترنت و آزادی انديشه در تضاد است. موضوع ضعف خبرگزاری‌های فعلی وبلاگ‌شهر خود به قوّت‌گرفتن انگيزه در من کمک کرده است. در شما نيز لابد همين‌طور بوده است.

برای پخته‌کردن طرح بازگشودن خبرچين، رایزنی با دوستانم الزامی‌ست. با تعاون فکری شايد یک‌دیگر را قانع کرديم و کاری مجدد سامان گرفت، شايد هم... به هر حال، احتمال شروع مجدد ضعيف‌تر از آن است که به گفتن‌اش بيارزد. اگر بخواهد خبری بشود، اوايل ماه آينده خواهد بود.