جدل‌های ذهنی در باره‌ی محتوی نوشتن

١- در زندگی همیشه نفرت داشته‌ام از این‌که چیزی بشود تکلیف و وظیفه‌ام، حال می‌خواهد هر چه باشد؛ حتا می‌خواهد نوشتن باشد که سخت دوست‌اش دارم. ببینم اگر چیزی به اسم قلم قرار است هر شب خفتم را بچسبد، کنارش می‌گذارم... حالا شده برای مدت کوتاهی. بر اساس همین خصلت است که تا به حال نخواسته‌ام -یا بهتر است بگویم نتوانسته‌ام- وابسته‌ی چیزی بشوم. یک‌جورهایی می‌شود گفت اعتیادگریزم... و چه بهتر که این‌طور است.
٢- در زندگی قلمی‌ام، هیچ‌وقت تا به این حد مرتبه‌ی مخاطب برایم فرو نریخته بوده. مخاطب باید بیارزد که پایش خرج کنی. کسی که می‌گوید برای دل خودش می‌نویسد، اصرار عجیبی دارد که دیگران خر فرض کند! (البته با اجازه‌ی حضرت رولان بارت)
٣- یک‌سری خصوصیت‌های اخلاقی هست که خاص ما ایرانیان است، مثلاْ "تواضع".
٤- قلمی که تواضع و تعارف کلیشه‌ای ایرانی را ریشخند کند، تخصص‌اش دشمن‌تراشی است. البته باور کنید داشتن این‌جور دشمن‌ها خودش کلی کلاس برای آدم می‌آورد، همان‌طور که همراه‌شدن با این مردم چیزی جز سرگذشت آن چوپانی نیست که تمام زندگی‌اش به هم‌نشینی با گوسفندان گذشت!
٥- موقعی می‌توانیم باور کنیم بزرگ شده‌ایم (یا از دیگران بزرگ‌تر شده‌ایم) که از گفتن علنی آن ترسی نداشته باشیم. یعنی نترسیم از گفتن این‌که مثلاْ از تو باشعورترم، فهمیده‌ترم، باسوادترم، بامعرفت‌ترم، تیزهوش‌ترم، انسان‌ترم... و امثال این‌ها.