فوبيای وبلاگی در چند تابلو! (1)

در همين چند وجب خاک اينترنتی که وبلاگ‌شهرش خوانند، آدم به مواردی بر می‌خورد که مصداق ابتلای ذهنی شخص به نوعی فوبياست. من بدون این‌که سیرداغ-پيازداغ‌اش را زياد کنم، از بعضی‌شان به اشاره می‌گذرم. کمی هم شوخی چاشنی‌اش می‌کنم که همین‌طور خشک‌خشک پایین نرود!

من توی دهن این دولت می‌زنم!
در بعضی از اين وبلاگ‌ها می‌بینی که طرف چنان سران جمهوری اسلامی را مواخذه می‌کند و برای‌شان خط و نشان می‌کشد که تو گویی الان است که ايشان جل و پلاس خود را جمع کنند و به جمع فراريان بپيوندند! مثلاً اين روزها باب شده که خطاب به سران نظام نامه می‌نویسند و باهاشان صورت‌به‌صورت جدل می‌کنند و بعضاً نصیحت‌شان می‌کنند که شايد به دامان ملت بازگردند! اين‌ افراد -که تعدادشان کم هم نيست- در خیالات خود، مثلاً آقای خامنه‌ای را نشانده‌اند آن‌طرف ميز و زل زده‌اند در چشمانش و دارند او را تهديد می‌کنند که دست از اعمال خلافش بردارد! در حين گفت‌وگوی خيالی خود گاهی یک تـُف پُرملات یا لنگه دمپایی‌یی چيزی هم توی صورتش می‌اندازند که بفهمد چقدر ازش عصبانی‌اند.
کل قضيه نشأت‌گرفته از اين است که فلان وبلاگ‌نويس اين‌قدر در تخيلات خود، خود و وبلاگش را تأثيرگذار می‌داند که فکر می‌کند الان است که خامنه‌ای یادداشت وی را خوانده-نخوانده بپرد روی ماهش را ببوسد و از وی عاجلانه معذرت بخواهد!

باز هم هست...