دراماکویین! *
گرم سلام کرد و گفت اسمش نادر است و با زنش مشکل دارد! با گفتن همین یک جمله، من را به اعماق زندگی خصوصیاش پرتاب کرد.
«بیست سال در امارات مهندسی میکردم، ولی ناکسها حقم را خوردند. رو همین حساب مجبور شدم بیام اینجا! خلاصه این چیزی که الان میبینی من نیستم!»
«خیر قربان، اصلاً قصد قضاوت نداشتم!»
«اینجا آقا کشور زنهاست. من و شما ولمعطلیم! باور میکنی من روی مبل میخوابم؟»
«چرا آخه؟»
«زنم اون یکی اتاق خواب را داده به پسر لندهورم که هر چی پول پاش ریختم، درس نخوند. رو تخت خودش هم راهم نمیده. مثل خر کار میکنم، میریزم تو شکم این دو تا آدم بیکاره، آخر سرم باید رو مبل بخوابم؛ انصافاً سزاواره؟»
«ولی…»
«برادرش اینا میخواستن بیان بازدید، با این دستتنگی منو فرستاد گوشت تازهٔ گوسفند بخرم. خورشت طوری پرگوشت بود که باید اون وسط دنبال لوبیا میگشتی! شب هم شستن ظرفها افتاد گردن من…»
«خب اینطور که نمیشه زندگی کرد؟»
«منم همینو میگم! تو این ۵۳ سال که از عمرم میره، سی سالش را جون کندهام تا یک چیزی واسهٔ خودم درست کنم که مثلاً دلم بهش خوش باشه، ولی حالا افتادم به حمالی تو این فروشگاه و شدم بردهٔ دو تا موجود به درد نخور. راستی یادم رفت بهت بگم!»
«چی رو؟»
«یه دوستی داره این زن بنده که بدجور روش نفوذ داره. مدتها رفت تو جلدش که اینم آخه شد شوهر که تو داری، تا اینکه بالاخره زنم را هوایی کرد طلاقش رو از من بگیره.»
«متوجه منظورت نمیشم؟»
«آره، الان یکسالی میشه که طلاق گرفتیم.»
«بیست سال در امارات مهندسی میکردم، ولی ناکسها حقم را خوردند. رو همین حساب مجبور شدم بیام اینجا! خلاصه این چیزی که الان میبینی من نیستم!»
«خیر قربان، اصلاً قصد قضاوت نداشتم!»
«اینجا آقا کشور زنهاست. من و شما ولمعطلیم! باور میکنی من روی مبل میخوابم؟»
«چرا آخه؟»
«زنم اون یکی اتاق خواب را داده به پسر لندهورم که هر چی پول پاش ریختم، درس نخوند. رو تخت خودش هم راهم نمیده. مثل خر کار میکنم، میریزم تو شکم این دو تا آدم بیکاره، آخر سرم باید رو مبل بخوابم؛ انصافاً سزاواره؟»
«ولی…»
«برادرش اینا میخواستن بیان بازدید، با این دستتنگی منو فرستاد گوشت تازهٔ گوسفند بخرم. خورشت طوری پرگوشت بود که باید اون وسط دنبال لوبیا میگشتی! شب هم شستن ظرفها افتاد گردن من…»
«خب اینطور که نمیشه زندگی کرد؟»
«منم همینو میگم! تو این ۵۳ سال که از عمرم میره، سی سالش را جون کندهام تا یک چیزی واسهٔ خودم درست کنم که مثلاً دلم بهش خوش باشه، ولی حالا افتادم به حمالی تو این فروشگاه و شدم بردهٔ دو تا موجود به درد نخور. راستی یادم رفت بهت بگم!»
«چی رو؟»
«یه دوستی داره این زن بنده که بدجور روش نفوذ داره. مدتها رفت تو جلدش که اینم آخه شد شوهر که تو داری، تا اینکه بالاخره زنم را هوایی کرد طلاقش رو از من بگیره.»
«متوجه منظورت نمیشم؟»
«آره، الان یکسالی میشه که طلاق گرفتیم.»
این را که خواست بگوید اول به اطراف نگاهی انداخت، بعد تن صدایش را چند درجه آورد پایین!
«طلاق گرفتین، بازم دارید با هم زندگی میکنین؟»
«آره دیگه، اینم از شرایط زنسالاری این کشوره که به آدم تحمیل میشه!»
همینطور که داشتم در گیجی گفتههای نادر پرسه میزدم تا یکجوری توی ذهنم معنیاش کنم، یک زوج میانسال ایرانی نزدیک شدند و نادر بلافاصله رفت به سمتشان و گرم سلام کرد. چند لحظهای آنجا ایستادم و بعد که دیدم سرش حسابی گرم آنهاست، خداحافظی کردم، اما انگار صدایم را اصلاً نشنید...
«یادش بخیر در امارات بیا و برویی داشتیم... اینجا همش زن سالاریه!»
«آره دیگه، اینم از شرایط زنسالاری این کشوره که به آدم تحمیل میشه!»
همینطور که داشتم در گیجی گفتههای نادر پرسه میزدم تا یکجوری توی ذهنم معنیاش کنم، یک زوج میانسال ایرانی نزدیک شدند و نادر بلافاصله رفت به سمتشان و گرم سلام کرد. چند لحظهای آنجا ایستادم و بعد که دیدم سرش حسابی گرم آنهاست، خداحافظی کردم، اما انگار صدایم را اصلاً نشنید...
«یادش بخیر در امارات بیا و برویی داشتیم... اینجا همش زن سالاریه!»
*شاید بهترین ترجمه برای «دراماکویین» «آیینهٔ دق» باشد، یا کسی که دنبال گوش و سنگ صبور میگردد تا از زمین و زمان شکایت کند و چیزی در این مایهها.
پ.ن.: این داستانک از مجموعهٔ «تصویرها» است که تا الان شمارهشان از بیست هم گذشته است. این داستانکها در پیرامون ارتباط ــ یا بهتر است گفت تقابل ــ مهاجر ایرانی، اغلبِ جدید، با تورنتو هستند. نه همه، اما بعضی.