در ستايش (بخوان توجيه!) کوتاه‌نويسی

به قول حسن، نوشته‌های اين وبلاگ هر روز دارد آب می‌رود و از درازی‌اش کم. البته "آب‌رفتن" هميشه هم بد نيست: يک‌موقع آدم حواسش نيست و لباس گشاد يا بلند می‌خرد، آب که می‌رود تازه می‌شود اندازه‌اش!
کوتاه‌نويسی لااقل اين تضمين را دارد که تنبل‌ها را هم با خود -تا انتها- همراه می‌کند. حسن ديگرش امّا اين است که منِ تنبلِ گرفتارِ عاشق نوشتن را هم يک‌جورهايی به مقصود می‌رساند...