سه‌شنبه، خرداد ۰۳، ۱۳۸۴

پاره‌خاطره‌ای از کردستان

یک‌سال از دوران سربازی من در کردستان گذشت؛ کردستانی که از بلندی روی آسمان را می‌بوسید. به‌‌یاد دارم یکی از مسائل غیرعادی در کردستان این بود که تمام مقامات شهری و استانی را غیر بومی‌ها تشکیل می‌دادند. یعنی به واقع خود مردم کردستان حق نداشتند که از میان خود شهردار، استان‌دار، فرمانده هنگ، فرمانده لشکر یا ... برگزینند... و این مثال شوربختی بود!
یادم هست یکی از هم‌خدمتی‌های دوران آموزشی که کرد بود و نامش خالد بود، وقتی به شهرش برای مرخصی آمده بود، سراغ مرا از چند جا گرفته بود و هر طور که بود مرا پیدا کرده بود. دعوت‌ام کرد به خانه‌اش؛ دو روز مرخصی گرفتم و مهمانش شدم. و اما وقتی که برگشتم، کارم به "رکن یک" افتاد! می‌پرسیدند "تو یک شب در خانه‌ی یک کرد چه می‌کرده‌ای"؟ ژرفای تبعیض جمهوری اسلامی را می‌بینید؟ با کسی که در شهر خودش، در خانه‌ی خودش کسی را به مهر میهمان کرده، چون گروگان حکومتی برخورد می‌کردند!
همین شرایط باعث شده که این گروه ها و احزاب تجزیه طلب از فرصت سوء استفاده کنند و در پی جدایی کردستان از مام میهن برآیند. سیاست ضد ملی جمهوری اسلامی در راستای سیاست این احزاب است.

۵ نظر:

rouzbeh گفت...

مجید عزیز هر ایرانی که اندکی فکر داشته باشد با کمی تامل می فهمد که در چه تبعیدگاهی مخوفی به سر می برد

ناشناس گفت...

متاسفانه این امر در غرب کشور خیلی عادیه! استاندار، معاونین و... همه از اقصا نقاط ایران هستند

ناشناس گفت...

"
کردستان/ خوزستان / و اصولا هر منطقه استراتژیک نه در ایران در همه جا باید تحت کنترل شدید سردمداران حکومت باشد. این یک اصل است و گریزی هم نیست

"

من یک نوجوان کردم که‌ هیچ از تو کم ندارم ، تو با چه‌ اجازه‌ یی بر خود روا می دانی که‌ بر من ظلم کنی به‌ این بهانه‌ که‌ سرزمین مادری من منطقه‌ استراتژیک توست؟

Hassanali Namazi گفت...

مي توانم بپرسم چه سالي خدمت نظام رفتيد؟ البته غرضم دانستن سن جنابعالي نيست. :)

هادی گفت...

اتفاقا ما هم که در منطقه غیر کرد هستیم همین تعصب بومی مشاهده می شه ولی آنچه بر کرد ها می ره خیلی متفاوت تره.