سه‌شنبه، مرداد ۲۷، ۱۳۸۳

فعّال سياسی کيست؟

انسان‌ها هر يک به نوبه‌ی خود نگرشی سياسی دارند. اگر به کوره‌دهات هم برويد چوپان آبادی بالاخره طرفدار کسی است؛ افراد حل‌شده در نظام شهری که جای خود دارند! اما آيا صِرف علاقه يا طرفداری از گونه‌ای سياست کافی‌ست تا انسان را به "فعّال سياسی" بدل کند؟
فعّال سياسی کسی است که برای به‌زيرکشيدن رژيم يا حزب حاکم تلاش می‌کند تا حزب يا گروه يا شخص مطبوع خود را برجایش بنشاند. و نيز کسی‌ست که برای حفظ نظام حاکم، با مخالفانش به ستيز برمی‌خيزد. به همين خاطر، سياست حرفه‌ی اوست هرچند از آن عايدی نداشته باشد (به صرفِ انگيزه‌ی قوی، آرمان‌گرايی و ديگر تعلقات). برای مثال، همين امروز بسياری از ايرانيان داخل و خارج از کشور با رژيم جمهوری اسلامی مخالف‌اند، امّا تنها عدّه‌ی معدودی هستند که مستمراً برای سرنگونی آن و جانشين کردن "نيروی جانشين" مورد نظر خود تلاش می‌کنند. و در صف مقابل نيز، در ميان همين جمع اندک طرفداران رژيم، تنها شمار بسيار ناچيزی‌ حاضرند به وقت خطر، برای حفظ رژيم خطر کنند.

پی‌نوشت:
1- مشکل اخلاقی ويژه‌ی ايرانيان اين است که شديداً تلاش می‌کنند تو را به صرف عقيده‌ی سياسی‌ات، فعّال سياسی معرفی کنند! از اين‌رو برای اين افراد ممکن نيست که ايرانی باشی و برای حزب و گروه و دسته‌ای جانفشانی نکنی.
2- اين مارک‌زنی‌های رايج به همين دليل است که گفتم. مثلاً اگر موضع بی‌طرفی نسبت به جمهوريّت داشته باشی، در مخيله‌ی حضرات بلافاصله به سلطنت‌طلب دوآتشه تبديل می‌شوی! اگر از سلطنت حمايت نکنی، خوب نوکر جمهوری اسلامی هستی، و وای به روزی که کمونيست نباشی... حتماً اصلاح‌طلبی!