‏نمایش پست‌ها با برچسب نوروز. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب نوروز. نمایش همه پست‌ها

دوشنبه، فروردین ۰۴، ۱۳۹۳

رفع پایدار اختلاف‌ها به بهانه‌ی نوروز

یکی از زیباترین مولفه‌های نوروز، کنارگذاشتن کدورت‌ها است. باورمندان به نوروز، با بزرگواری و انعطاف‌پذیری، چشم بر اختلاف‌ها می‌بندند و اگر از کسی دلخوری دارند، فراموش می‌کنند و دستش را به نشان دوستی می‌فشارند. بعد از مدتی کوتاه اما، وقتی که هیجان نوروز خوابید، باز دلگیری‌ها و گروکشی‌ها از نو شروع می‌شود... چرا در اغلب اوقات، مراسم آشتی‌کنان به این زیبایی دیری نمی‌پاید و باز دلخوری‌ها از گوشه‌ای سر باز می‌کند؟ ایراد کار واقعاً در کجاست؟‌ چطور می‌توان یک حرکت مثبت را بیمه کرد تا دائمی شود؟
بر اثر هیجانی که جشن نوروز با خود می‌آورد، احساسات‌ ما نیز رقیق می‌شود و می‌خواهیم در جهان زیبایی که در ذهن خود تجسم کرده‌ایم، هیچ گره و دست‌اندازی وجود نداشته باشد. یعنی ما، همراه با یک فوران احساسات، می‌خواهیم زیبایی متولدشده در ذهن‌مان را به بیرون از خود نیز امتداد دهیم: بیرون را با درون خود هماهنگ کنیم. برای این کار خیلی هم عجله داریم. این میان چیزی که فراموش می‌شود، توجه به ریشه‌ی اختلاف‌ها است!
باید توجه داشت که هیچ اختلافی بی‌دلیل به‌وجود نمی‌آید. قبول که جرقه‌ی شماری از اختلاف‌ها را "سوء تفاهم" زده است، اما این سوء تفاهم‌ها نیز قطعاً بستر ذهنی داشته‌اند، و الا شخص بی‌توجه به آن‌ها از کنارشان می‌گذشت. فراموش‌کردن ریشه‌ی اختلاف‌ها و نیافتن راه‌ حلی بابنیاد برای رفع آن‌ها، باعث می‌شود دوباره ظهور کنند و بساط قهر و آشتی همین‌طور فرسایشی ادامه یابد.
وقتی یک‌نفر سالی پنج بار رژیم می‌گیرد و باز وزنش به حالت اولیه بازمی‌گردد، دلیلش این است که او مشکل اضافه‌وزن خود را -که موضوعی عمیقاً روانی است- نتوانسته به‌طور ریشه‌ای حل کند و گرفتاری در او همچنان به قوت خود باقی است. وقتی کسی بارها سیگارش را ترک می‌کند و باز سیگاری می‌شود، درست به همین دلیل است. آدم‌هایی که مشکلات‌شان را دور می‌زنند و وقتی خانه را جارو کردند، خاکروبه را زیر فرش می‌ریزند، فقط گرفتاری‌های خود را عمیق‌تر می‌کنند.
هیچ مشکلی بدون ریشه‌هایش قابل بررسی نیست و برای رفع آن، باید علت پیدایش‌اش را وارسی کرد و برای آن راه حلی درخور یافت. هیچ کتابی را نباید باز روی میز رها کرد و بعدی را شروع کرد. پرونده‌ها را باید یک به یک بست و قبل از آغاز هر کار، کار قبلی را به سرانجام رساند.

:: من را در فیسبوک دنبال کنید: [اینجا]

شنبه، اسفند ۲۷، ۱۳۹۰

نوروزتان پیروز، هر روزتان نوروز!

مطلب زیر را در فیسبوک شلوغ گذاشته بودم، غافل از آن‌که جایش در همین خانه‌ی خلوت و دوست‌داشتنی ایام گذشته است؛  بازنشرش می‌کنم با اضافاتی:


 نوروز مدال عشق است آویخته به سینه‌ی زندگی. برای همگی دوستان سالی سبز و باصفا، پرامید و پر از صلح، سرشار از مهربانی و عشق آرزومندم. برای خودم آرزو می‌کنم که بتوانم در چرخه‌ی زندگی، دستی را به گرمی بفشارم و با لبخندی، با کلامی گرم، شکستگی دلی را بند بزنم... که دل به دست آوردن هنر است نه دل شکستن.
امیدوارم هر کس هر آرزویی دارد به آن برسد و آرزو-به‌-دل نماند.

و اما گفتاری بعد از نشر:
با فرارسیدن نوروز هر سال، من می‌اندیشم با چه کسانی که آرزو داشته‌ام ملاقات کرده‌ام و بخت به دیدار چه کسانی هنوز نرسیده است. با خودم آمار می‌گیرم. تعداد دوست‌های جدید و از آن سمت، آن‌ها که نام‌شان در فهرست دوستانم خط خورده را برانداز می‌کنم و در علت‌ها دقیق می‌شوم. نگاه می‌کنم که آرزوی دیدار چه کسانی هنوز با قوت در دلم کنج‌نشین است. و نوروز برای من، هم‌چنان ورق‌خوردن سالگشتِ زندگی‌ست و زمان حسابرسی یک‌سالی که گذشت، با همه‌ی مخلفاتش...

چهارشنبه، فروردین ۱۷، ۱۳۹۰

نوروز و سال نو شادان باد!

به علت سفر نتوانستم به‌موقع برای دوستان تبریک نوروزی بفرستم و تبریک‌های‌شان را پاسخ بدهم. از این بابت پوزش می‌خواهم.
سفر هر چقدر طولانی باشد باز هم کوتاه است! با چند نفر از دوستان در آلمان، سوئد و فرانسه قرار ملاقات گذاشته بودیم که به‌خاطر فشردگی سفر، به‌جز دیدار شبنم فکر و رضا ت. در آلمان، هیچ‌یک میسر نشد. امیدوارم در سفرهای آتی امکان دیدار دست بدهد.
دیدار شبنم -این انسان فرهیخته، تحصیل‌کرده و دوست‌داشتنی- برایم واقعاً مغتنم بود. او در حد قابل توجهی همانی بود که در ذهن و از روی نوشته‌هایش تصور کرده بود. کم پیش می‌آید که این‌طور بشود. رضای نازنین که دوست دوران کودکی‌ام است و هفت سالی می‌شد که ندیده بودم‌اش... و دیدارش همیشه برایم لذت‌بخش و آموزنده است.
سال نو و نوروز باستانی‌مان را به همه‌ی یاران، آشنایان و خوانندگان بزرگوار این صفحه شادباش می‌گویم!

چهارشنبه، اسفند ۲۶، ۱۳۸۸

نوروز همیشه پیروز شادان باد!

پس از یک دهه زندگی در تورنتو، این شاید اولین سالی باشد که آمدن نوروز را حس می‌کنم. هوا از دو هفته پیش رو به گرم‌شدن گذاشت و من امروز دیدم که جوانه‌ی گل‌های فصلی در باقچه‌ام، سر-بیرون-کرده‌اند و با حیرت بازگشت غازها را می‌نگرند...
نوروز فقط یک روز قراردادی و تعیین‌شده در سال نیست؛ علاوه بر آن، رخدادی‌ست که تغییر فصل و آمدن بهار زندگی را نوید می‌دهد. اما در این روزهای پرمصیبت ایران محنت‌زده‌ی ما، نوروز نماد امیدواری‌ست؛ رد جریان‌ زندگی و نشانی از آمدن روزهای بهتر است.
نوروز حدیث جهیدن خون زندگی در شریان تنِ بیمار میهن ماست...
با آرزوی روزهای بهتر، نوروز مبارک!

پنجشنبه، اسفند ۲۹، ۱۳۸۷

جوانه‌زدن روزِ نو در بهار دل‌هامان

نوروز برای من چیزی است در حد یک یاد، نه بیش. این سال‌ های مهاجرت، سخت با خودم کلنجار رفته‌ام که حس‌اش کنم، اما نشده که نشده! ساده نیست در این سردی هوا، چیزی را که در محیط نمی بینی، واضح و گیرا کنی...
نوروز هنگامه‌ای است برای بندزدن شکسته‌گی‌ هامان. اگر حتا دو خرده از این پراکنده‌جام را به‌هم بست زند، کاری کرده است کارستان... که باید غنیمت شماردش. این عمده‌کارکرد نوروز است برای این‌روزهای من... و من همین را سفت در آغوش می‌ فشارم.
نوروزتان مبارک!

دوشنبه، مرداد ۰۷، ۱۳۸۷

آمدن‌ و رفتن...

خواب زمستانی این وبلاگ در بهار رخ داد! بهاری که تنبل‌ترین گیاهان را هم با سیلی ناغافل خود می‌پراند، خرناسه‌های این قلم را شنید و دم نزد...
دوستی می‌گفت: «تابستان است و وبلاگ تو هم‌چنان مشغول تبریکِ نوروز گویی!» ولی خودمانیم: چه باک که سردر وبلاگی نوروز را برای تمام فصول نقش زند؟
رفتن‌ها و از سر آغازیدن‌های نویسنده‌ی این صفحه دیگر برای اغلب شما عادت شده است. از صبوری بعضی‌تان بارها یکه خورده‌ام! به‌دور از تنگ‌نظری، خودخواهی‌های این قلم را بخشیده‌اید و باز از چشم‌اندازی به این سو سرک کشیده‌اید. این لطف و لطافت زندگی قلم در جهان‌شهر نت است که بایستی غنیمت شماردش.
من گمان نمی‌کنم کسی که حرفی برای گفتن داشته باشد بتواند از وبلاگ دل بکند. عشق نوشتن در نت، مرهم هر آزرده‌گی‌ست. من‌که این‌طور فهمیده‌ام...
وبلاگ نوعی تخلیه‌گاه روان است و وبلاگ‌نویس، مدام در حال خودارضایی روحی! این به ظن نظری من، مهم‌ترین کارکرد وبلاگ‌ است. انسان تا راه بهتری برای خودارضایی نیابد، از وبلاگ دست نمی‌کشد. من‌که این‌طور فهمیده‌ام...
غیبت صغرای من کی به کبرایی بگراید را دیگر نمی‌دانم؛ آن‌چه اما مهم است، این است که فعلاً هستم و "دم"، همه‌ی زندگی‌ست...

یکشنبه، فروردین ۱۱، ۱۳۸۷

نوروز بر همگی شادان باد!

شاید عجیب به‌نظر بیاید که کسی حتا وقت نکند در روزها صفحه‌ی وبلاگ خودش را باز کند، اما انگار به نفع‌مان است که به حضور مسايل عجیب در این روزگار عادت کنیم!
خلاصه اگر نوروزانه‌ای در این صفحه نقش نبست و برای یکایک شما یاران کارت تبریکی ارسال نشد دلگیر نشوید. قضیه از تنبلی آب نمی‌خورد به جان شما!
کارت‌های اینترنتی‌تان را نیز تا آن‌‌‌جا که نفسم کشید جواب دادم، اما باز کلی‌اش ماند. در هر حال این نوشته بهانه‌ای‌ است برای توجیه کم‌وقتی خودم که یک‌وقت به آداب‌نشناسی تعبیر نشود.
دست‌تان را به گرمی می‌فشارم و روی‌تان را به تبریک نوروز باستانی‌مان می‌بوسم (اگر مونث باشید البته بهتر است!).

نوروزتان گلباران و همه‌روزتان بهاری باد!

سه‌شنبه، دی ۱۲، ۱۳۸۵

در آستانه‌ی 2007، با هزاران شادباش

درست دم سال نو، گرفتاری چنان باريدن می‌گيرد و به سر و رويت می‌ريزد که تو گويی پشت در تمام سال را به انتظار همين لحظه نشسته بوده است! خلاصه که انسان در اين روزها -بر خلاف آن‌چه انتظار دارد- از همه‌کارش می‌ماند؛ هم از وظايفی که با نوشدن سال می‌آيند، هم حتّا از کارهای روزمره‌ی خودش. اين است که نمی‌رسی به تک‌تک دوستان زنگی بزنی و شادباشی بگويی و پيمان دوستی‌ها تمديد کنی؛ وظيفه‌ای که البته بر دوش‌ات است و... کاری که بس لازم است. اميد که اين کاستی، در نوروز خودمان جبران شود.
سال نو ميلادی همگی‌تان به شادکامی! اميدوارم سال پرباری باشد برای هرآن‌کس که نام آدمی بر اوست. امید که آفتاب روشنی‌بخش نور بپاشد بر ظلمات و پهن شود و بزند هر چه يخ واپسماندگی است بشکند و آب کند و رودها جاری کند که گل‌وگياه برويد و آبادانی بزايد. ايران‌مان هم روزهای بهتری را ببيند. مردمش هم؛ در هر کجا که هستند.

دوشنبه، اسفند ۲۹، ۱۳۸۴

نوروز 85 مبارک!

نوروزتان پيروز!

دوستان حتماً اين‌قدر لطف دارند که من را از فرستادن کارت تبريک به تک‌تک‌شان معاف کنند! باور کنيد که "تشريفات" اخلاقی و اين‌گونه مراوده‌ها -‌آن‌هم از نوع خوش‌وبش‌کردن و کارتی‌اش- طاقت‌فرساتر از هر کاری است برايم. مهم در واقع اين است که دل‌ها به هم راه داشته باشند که لابد دارند!
خلاصه که نوروزتان به شادکامی! اميد که سال خوبی برای همه‌تان/مان باشد.

چهارشنبه، اسفند ۲۴، ۱۳۸۴

نوروز در تورنتو

جشنواره‌ی نوروزی تورنتو
عدّه‌ای در تورنتو آستين بالا زده‌اند و دست‌به‌کار فراهم‌کردن جشن نوروز در تورنتو شده‌اند. این جشن از این بابت یکتاست که بر خلاف دیگر جشن‌ها، فقط به زبان فارسی نيست؛ عمده‌ی آن انگليسی‌ست و به اين ترتيب، بخشی از فرهنگ ايران -که نوروز و حواشی‌اش باشد- را به ديگر فرهنگ‌ها معرفی می‌کند.
هرچند علاقمندم، امّا از کمی فرصت تا حال نتوانسته‌ام پی‌گير ماجرا بشوم. اين را فقط می‌دانم که کار در چند روز و بخش‌های مختلف تدارک شده که شامل شعر، موسيقی، نمايش و ديگر برنامه‌های متنوع است. محل برگزاری‌اش هم کنار آب در هاربورفرانت‌سنتر است تا رايحه‌ی جان‌بخش و صفا و زلالی آب چاشنی‌اش شود (البته آب درياچه‌ی جنوب تورنتو همچين هم زلال نيست و فقط جهت جورآمدن قافيه عرض شد! حس لطيف شاعری است ديگر؛ گل بکند گِل را هم گُل قالب می‌کند!)
خلاصه که دست بر و بچه‌ها درد نکند و خسته نباشند.

دوشنبه، اسفند ۲۲، ۱۳۸۴

نوروز است ديگر!

امسال بوی نوروز نمی‌آید؛ نمی‌دانم، شايد دماغ من کيپ است! زياد هم البته مهم نيست، چون نوروز خارج از کشور چيزی است در حد "تخيّل" که خوشبختانه هيچ‌کدام‌مان از آن کم نداريم.
يکی از ايرادهای نوروز در تورنتو -البته از ظنّ من- اين است که مکانی برای برگزاری آن وجود ندارد. يعنی هر جشن و مراسمی که سرش يک‌جور به دين‌ومذهب وصل است، جا و مکانی برای خودش دست‌وپا کرده است، امّا نوروز مادرمرده اين وسط حسابی دربه‌در است. اين آلاخون‌-والاخونی نوروز را وقتی که خارج از کشور هستی بهتر حس می‌کنی، چون خودت هم طبعاً می‌شوی پاره‌ای از آن. همين است که بوی نوروز در ميان اين‌همه بو که از خلايق ساطع می‌شود، گم می‌شود و ته‌مانده‌اش هم به مشام من و توی نوعی نمی‌رسد! لازم است به نوروز جدی پرداخته شود.

شنبه، فروردین ۰۱، ۱۳۸۳

ميلاد با نوروز!

آن‌طور که پيداست، هر کسی که می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد، نخست دفتر و دستکی در ناکجاآباد اينترنت برای خودش فراهم می‌کند. يا اگر چيزکی جايی منتشر کرده، نقل قول يا کل متن را در فضای خصوصی‌اش نيز می‌آورد تا جلوی هرگونه شبهه‌ای را گرفته باشد. بر همين اساس بود که تصميم گرفتم اين فضا را ايجاد کنم. گشايش اين تارنما مصادف شد با انتشار مقاله‌ای از من در ای ايران و از آن مهم‌تر، با نوروزِ هميشه پيروز و بهار دل انگيز 83. شگفت است!
فرخندگی اين روز ارجمند به کنار، عدد "هشتاد و سه" يادآور مکانی است که سبب شد بگويم "شگفت است"؛ زاده و رشد يافته‌ی محلی هستم مرتبط با 83. بعدآ بيش‌تر خواهم گفت.
...
مولودی روز گشايش اين تارنما چنان است که مجاب‌ام می‌کند تا به انتهای کار، بهاری بی‌انديشم. پُراميد که چنين کنم.
مجيد زهری
پ. ن:
1- در حال حاضر من برنامه‌ی خاصی برای نوشتن ندارم. اين‌جا را نيز گشودم تا اگر حرفی پيش آمد در آن بزنم. خواننده‌ای نيز ندارم و بی‌برنامه‌گی‌ام باعث می‌شود که در پی يافتنش هم نباشم. فعلآ که چنين است...
2- مدّت‌هاست که در اينترنت پرسه می‌زنم و از قلم بسياری -به‌ويژه در ميان وبلاگ‌ها- بهره‌ها برده‌ام. اگر کار نوشتن‌ام بر روال افتاد، از آنان يادی خواهم کرد.
3- اين تارنما به صورت موقتی برپا شده است. تا زمانی که فضايی مستقل در اينترنت فراهم کنم، ميهمان مهماندار سخاوتمند خواهم بود.