دوستی (20)
انسانی در زندگی به معنای واقعی کلمه موفق است که روابط انسانی خود را سالم و پایا نگه دارد و آنرا فدای مادیات نکند.
میگویند بعضی از افراد با هم ازدواج میکنند تا با هم پیر شوند، بعضی نیز ازدواج میکنند تا همدیگر را پیر کنند! شکی نیست که مهمترین دوست برای آدم متاهل همسر اوست. اگر صمیمیترین دوست شما همسرتان نباشد، در رابطهی چندان سودمندی قرار نگرفتهاید.
انسانها بر اساس تعرفههای مختلفی همسریابی میکنند: بعضی آزادی انتخاب را فراراه خود قرار میدهند و برای بعضی معذوریتهایشان تصمیم میگیرد. در هر دو حالت، اگر همسر در جایگاه "بهترین و قابل اعتمادترین دوست" ننشیند و این جایگاه با تلاش دو طرف تثبیت نشود، روابط به سردی خواهد گرایید.
نشانهها برای یافتن صمیمیت در یک رابطه (یا خلا آن) بسیار است. یکی از نشانههایی که مشاورین خانواده به آن توجه جدی دارند، اتاق خواب است. وضع اتاقخواب گاه نمودار همه چیز است! این فضا برای افراد مختلف معانی مختلف و گاه متضادی دارد. برای دو دلدار، اتاقخواب فضای معاشقه است؛ شاید بهترین مکان خانه است؛ جایی است که لحظهلحظهی عمر سپریشده در آن ارزشمند است. اتاق خواب دو دلداده ظاهر ویژهای نیز دارد: تمیز و آراسته است. برای تزئین آن، وقت گذاشتهاند. در یک کلام، به ظاهر آن اهمیت دادهاند تا هر چه بیشتر روحیهاش آرامشبخش و مفرح باشد.
اتاقخواب زوجهایی که از روی اجبار با هم زندگی میکنند در مقابل، اغلب شلخته است. شاید تمیز باشد، اما روح ندارد. بیاهمیتی در فضایش موج میزند. جایی نیست که کسی رویش وقت گذاشته باشد تا از آن مکانی لذتبخش بسازد. در میان اتاقهای خانه، اولین انتخاب هیچیک از طرفین نیست. دلیل استفاده از چنین مکانی، خواب است که اجبار زندگیست و گاهی سکس اجباری! در چنین رابطهای، دلیل استفاده از اتاق خواب مشترک این است که به دیگران و بچهها وانمود کنند "همچنان رابطه وجود دارد".
انسانها میتوانند در زندگی مادی خود بر قلههایی مرتفع بایستند، اما انسانی که از روابط انسانی خود نتیجه نگیرد و سعی در بهینهسازی آن نکند، هر چقدر هم متمول، با استاندارد انسان موفق نمیخواند.
توضیح:
ازدواجکردن در نفس خود نه یک ارزش است و نه یک اجبار. خیلیها علاقهای به این کار ندارند که حق طبیعیشان است. این یادداشت برای آنانی نوشته شده که به موضوع ازدواج اعتقاد دارند.
:: دیگر پارههای این سری: [1][2][3][4][5][6]
انسانی در زندگی به معنای واقعی کلمه موفق است که روابط انسانی خود را سالم و پایا نگه دارد و آنرا فدای مادیات نکند.
میگویند بعضی از افراد با هم ازدواج میکنند تا با هم پیر شوند، بعضی نیز ازدواج میکنند تا همدیگر را پیر کنند! شکی نیست که مهمترین دوست برای آدم متاهل همسر اوست. اگر صمیمیترین دوست شما همسرتان نباشد، در رابطهی چندان سودمندی قرار نگرفتهاید.
انسانها بر اساس تعرفههای مختلفی همسریابی میکنند: بعضی آزادی انتخاب را فراراه خود قرار میدهند و برای بعضی معذوریتهایشان تصمیم میگیرد. در هر دو حالت، اگر همسر در جایگاه "بهترین و قابل اعتمادترین دوست" ننشیند و این جایگاه با تلاش دو طرف تثبیت نشود، روابط به سردی خواهد گرایید.
نشانهها برای یافتن صمیمیت در یک رابطه (یا خلا آن) بسیار است. یکی از نشانههایی که مشاورین خانواده به آن توجه جدی دارند، اتاق خواب است. وضع اتاقخواب گاه نمودار همه چیز است! این فضا برای افراد مختلف معانی مختلف و گاه متضادی دارد. برای دو دلدار، اتاقخواب فضای معاشقه است؛ شاید بهترین مکان خانه است؛ جایی است که لحظهلحظهی عمر سپریشده در آن ارزشمند است. اتاق خواب دو دلداده ظاهر ویژهای نیز دارد: تمیز و آراسته است. برای تزئین آن، وقت گذاشتهاند. در یک کلام، به ظاهر آن اهمیت دادهاند تا هر چه بیشتر روحیهاش آرامشبخش و مفرح باشد.
اتاقخواب زوجهایی که از روی اجبار با هم زندگی میکنند در مقابل، اغلب شلخته است. شاید تمیز باشد، اما روح ندارد. بیاهمیتی در فضایش موج میزند. جایی نیست که کسی رویش وقت گذاشته باشد تا از آن مکانی لذتبخش بسازد. در میان اتاقهای خانه، اولین انتخاب هیچیک از طرفین نیست. دلیل استفاده از چنین مکانی، خواب است که اجبار زندگیست و گاهی سکس اجباری! در چنین رابطهای، دلیل استفاده از اتاق خواب مشترک این است که به دیگران و بچهها وانمود کنند "همچنان رابطه وجود دارد".
انسانها میتوانند در زندگی مادی خود بر قلههایی مرتفع بایستند، اما انسانی که از روابط انسانی خود نتیجه نگیرد و سعی در بهینهسازی آن نکند، هر چقدر هم متمول، با استاندارد انسان موفق نمیخواند.
توضیح:
ازدواجکردن در نفس خود نه یک ارزش است و نه یک اجبار. خیلیها علاقهای به این کار ندارند که حق طبیعیشان است. این یادداشت برای آنانی نوشته شده که به موضوع ازدواج اعتقاد دارند.
:: دیگر پارههای این سری: [1][2][3][4][5][6]