جایی از یک متفکر انگلیسی نقل شده بود که "افکارت را جدی بگیر، نه خودت را"!
من معتقدم انسان هم خودش را و هم افکارش را باید جدی بگیرد.
اگر کار خودتان را جدی نگیرید، اطمینان داشته باشید که هیچکس آنرا جدی نخواهد گرفت. وقتی مردم ببینند شما خودتان به افکار خود با دیدهی تردید مینگرید و شخصیت خود را جدی نمیگیرید، واقعاً چه دلیلی وجود دارد که آنها شما را جدی بگیرند؟ بخش عمدهای از افرادی که دیگران را دستِ کم میگیرند، همانها هستند که به خودشان هیچ اعتقادی ندارند. برای درست انجام دادن هر کار لازمهی اصلی این است که به آنچه انجام میدهیم اعتقاد داشته باشیم. برای حرکت درست در مسیر زندگی، باید به تکتک گامهایی که برمیداریم اعتماد کنیم، مگر اینکه خلافش ثابت شود. خلافش نیز که ثابت شد، کافی است که آنرا تصحیح کنیم، نه اینکه یک خطا باعث شود تمام اندوختهی دانش و طرز نگاه و بینش خود را زیر پرسش ببریم و به نقطهی صفر بازگردیم. اعتقاد به خود، همان سوختی است که برای حرکت نیاز داریم. بدون آن، مسیر حرکت دایرهوار است و گنگ و فرسایشی.
اگر کار خودتان را جدی نگیرید، اطمینان داشته باشید که هیچکس آنرا جدی نخواهد گرفت. وقتی مردم ببینند شما خودتان به افکار خود با دیدهی تردید مینگرید و شخصیت خود را جدی نمیگیرید، واقعاً چه دلیلی وجود دارد که آنها شما را جدی بگیرند؟ بخش عمدهای از افرادی که دیگران را دستِ کم میگیرند، همانها هستند که به خودشان هیچ اعتقادی ندارند. برای درست انجام دادن هر کار لازمهی اصلی این است که به آنچه انجام میدهیم اعتقاد داشته باشیم. برای حرکت درست در مسیر زندگی، باید به تکتک گامهایی که برمیداریم اعتماد کنیم، مگر اینکه خلافش ثابت شود. خلافش نیز که ثابت شد، کافی است که آنرا تصحیح کنیم، نه اینکه یک خطا باعث شود تمام اندوختهی دانش و طرز نگاه و بینش خود را زیر پرسش ببریم و به نقطهی صفر بازگردیم. اعتقاد به خود، همان سوختی است که برای حرکت نیاز داریم. بدون آن، مسیر حرکت دایرهوار است و گنگ و فرسایشی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر