سه‌شنبه، خرداد ۲۰، ۱۳۹۳

آدم‌هایی که یک‌ریز پی‌گیر اتفاقات پیش پا افتاده هستند و آناً به خبرهای پراکنده در ناکجاآباد اینترنت عکس‌العمل نشان می‌دهند، بی‌تردید از کارهای بزرگ‌تر و جدی‌تر وامی‌مانند. در هر مکان و موقعیتی که زندگی کنیم، حکایت یکی‌ست: زمان سخت تنگ است و فرصت‌ها یک‌یک در گذرند و فریادرسی هم نیست... فریادرس تنها خود ماییم.
بدترین بلایی که ممکن است سر آدم بیاید این است که خرده‌ریزهای پیرامون جلوی پرداختن به موارد مهم زندگی را بگیرند. شب‌هنگام که گذشتِ روز خود را مرور می‌کنیم، با خود باید چرتکه بیاندازیم که فرآورده‌ی تلاش روزانه‌مان چه بوده است. آیا اصلاً تلاش و فایده‌ای در طول روز داشته‌ایم؟ از وقت‌گذرانی تا ثمربخش‌بودن فاصله از زمین تا آسمان است!
انسان باید به تاثیرگذاری ژرف و کارهای بزرگ بیاندیشد و به فراسوی روزمره نظر کند. بایستی دید چه چیز مهم‌تر است و اولویت‌ها چیستند. اولویت‌ها را نخست باید فهرست کرد و از مهم‌ترین به بعد را با خویش‌کاری پوشش داد. پرداختن به دغدغه‌های کوچک را بهتر است به آدم‌های کوچک واگذاشت...

هیچ نظری موجود نیست: