چهارشنبه، خرداد ۱۴، ۱۳۹۳

تمسخر افراد با مشخصه‌ی بدنی‌شان!

کسی را می‌شناختم که وقتی می‌خواست راجع به کسی حرف بزند، اول به مشخصات فیزیکی او اشاره می‌کرد. مثلاً، می‌گفت: "فلانی را می‌شناسی که قدش کوتاه است!" یا "بهمانی را می‌شناسی که لکنت زبان دارد یا لهجه دارد!" و از این دست. برای هر کس نیز، یک چیزی گیر می‌آورد یا اگر نداشت، می‌ساخت! جالب این‌که تمام شاخصه‌هایی که برای افراد برمی‌شمرد،‌ منفی بودند و در واقع عیب تلقی می‌شدند. حتا یک‌بار از من پرسید: "تونی ر...ابینز را می‌شناسی؟ همان که مثل هیولا می‌ماند؟" من تا به حال ندیده بودم کسی از شخصیتی محبوب و جهانی مثل تونی رابینز با پیشوند هیولا نام ببرد...
از لحاظ روانشناسی،‌ کسانی که از دیگران با عیب‌های فیزیکی‌شان نام می‌برند یا روی افراد عیب فیزیکی می‌گذارند، آدم‌هایی هستند که در کودکی و پس از آن، عمیقاً تحقیر شده‌اند و خانواده و اطرافیان آن‌ها را به باد تمسخر می‌گرفته‌‌اند. نوعی نفرت نهادینه در این افراد هست که در نقطه‌ای که به معرفی دیگران می‌رسد، بیرون می‌زند.
مسخره‌کردن، خصوصیت آدم‌های حقیر است. وقتی مسخره‌کردن دیگران به تفریح فرد و فرهنگ یک جامعه تبدیل شود، نشان می‌دهد که روان او و جامعه‌اش تا چه حد نژند و آسیب‌دیده است.
راه‌های سالمی برای تفریح وجود دارد. حتا هنگام مخالفت، نیازی نیست که مخالف خود را مسخره کنیم. آدمی که مسخره می‌کند، غیر مستقیم نشان می‌دهد که مسخره‌گی پاره‌‌ای از وجدانِ شخصیتی او گشته است. و این‌که، از رویارویی مستقیم و برابر با دیگران واهمه دارد.
من معتقدم در دوستی یا مخالفت، فرق نمی‌کند، آدمی باید از یک‌سری ارزش‌های رادمنشانه پیروی کند که نگذارد به مرزهای انسانی دیگران صدمه بزند.

هیچ نظری موجود نیست: