جمعه، آبان ۲۰، ۱۳۹۰

دخالت نظامی ناتو، بدترین گزینه‌ی ممکن برای ایران (2)

سیر حرکت جهان رو به جلو است، اما زیاد به چپ و راست می‌پیچد.
ما در این پیچ‌وخم‌ها است که ویران می‌شویم و به مقصد نمی‌رسیم...

تبعات دخالت نظامی و حواشی پس از آن
بدون ورود به تحلیل‌های ژئوپلتیک -که در آن تخصصی ندارم-، تنها بر اساس نگاهی حتا گذرا به شواهد زنده و اتفاقاتی که همین روزها افتاده یا می‌افتد، می‌شود گفت که ورود نظامی به ایران، دخالتی درازدامنه و طولانی‌مدت خواهد بود؛ لااقل صدمات مالی و روانی آن سال‌ها بر تن و ذهن میهن ما حضور خواهد داشت. حال فرض را بر این بگذاریم که این مداخله اتفاق بیافتد (مثل نمونه لیبی) یا که ایران از خاکستر جنگی داخلی بیرون بیاید (مثل سوریه). بعد چه می‌شود؟

نخست، تمام درهای سری تاریخی ایران به جهان باز می‌شود و در دسترس نامحرمان قرار می‌گیرد: تمام آرشیوها، اسرار و اسناد رسمی و اداری، اسناد حکومتی و سیاسی، نظامی، امنیتی، اقتصادی، اموال موزه‌ها، اموال ارتش و سپاه، تاسیسات نفتی و صنعتی مثل ذوب آهن و بقیه... بدتر از آن، اداره‌ی تمامی ارگان‌های رسمی و غیر رسمی کشور نیز به دست دخالت‌گران نه‌چندان صالح می‌افتد. 
به دلیل شتاب حوادث و فضای هیجانی و هرج‌ومرج، عملاً امکان سامان‌‌دهی به انتخاباتی سالم و مردمی منتفی خواهد بود. این فرصتی است تا "مدیای مسلط" به میدان بیاید و مسیر را به سمتی هموار کند که اتوماتیک‌وار و البته "کاملاً دموکراتیک"، دولتی ضعیف (حالا با خوشبینی، نمی‌گوییم خائن) روی کار بیاید. این وضع ایران را به دوران تسلسل سیاسی و تغییر پشت تغییر می‌کشاند، یعنی بی‌ثباتی فراگیر و درازمدت. در فضای بی‌ثباتی، افق‌ها به برنامه‌ریزی‌های درازمدت کور می‌شود، فساد اداری رشد کرده دست‌اندرکاران به فکر منافع لحظه‌ای خود خواهند بود، چون آینده‌ای برای خود نمی‌بینند. گذشته از فقر و پایین‌آمدن استاندارد زندگی، کنترل رشد بی‌رویه‌ی جمعیت نیز ناممکن خواهد شد، یعنی بالارفتن گرفتاری و هزینه‌ها. هم‌چنین  نبود دولت مرکزی مقتدر یعنی نبود امنیت مردم. سپس درگیری‌های قومی و داخلی -یکی پس از دیگری- از اقصانقاط کشور شعله خواهند کشید. حکومت‌های سست فاقد قدرت اداره‌ی مالی/اداری کشور، به وام‌ها و مدیریت خارجی (حال در ردای بانک جهانی، سازمان ملل و ناتو) روی می‌آورند و با دست‌به‌دست گشتن حکومت، این وام‌ها بر هم تلنبار خواهند شد و کشور را به ورشکستگی خواهند کشاند. آغاز ورشکستگی اقتصادی، پایان حمیت ملی است: آغاز بحث شیرین ایران کثیرالمله و تقسیم کشور...
در چنین وضعی، در سرایی که امنیت و اقتصاد و آبادانی نیست، دموکراسی چیزی نیست جز "دل‌خوش‌کنک"!

ادامه‌ی این یادداشت را با عنوان‌هایی چون "جنگ روانی"، "راه حل خروج از بحران"و الخ خواهید خواند.

بخش نخست همین یادداشت: [+]

۱ نظر:

Mohammad Tajdolati گفت...

مجید جان نگاه پخته و روشنی به این معضل پیچیده انداخته‌ای. ممنون.