سه‌شنبه، اسفند ۱۴، ۱۳۸۶

در اورکات و فیس بوک

زیاد اتفاق افتاده که بعضی خواسته‌اند من را به جمع دوستان خود در اورکات و اخیراً فیس‌ بوک اضافه کنند، امّا من نپذیرفته‌ام. دلیل‌اش را احتمالاً این‌جا گفته‌ام، اما تکرارش بد نیست.
برای من، نفس حضور در اورکات یا فیس بوک درازکردن لیست رفقا نیست! من آدمِ شرکت در این‌جور مسابقه‌ها نیستم. بر این اصل، تنها کسی را به فهرست خودم اضافه می‌کنم که واقعاً دوست من باشد، نه این‌که قرار باشد بعداً دوست بشویم! اگر زمانی دوستی‌ام نیز با دوستی کم‌رنگ بشود، طبعاً نامش در فهرست من خط خواهد خورد.
من فکر می‌کنم تعداد و نوع لینک‌های کنار این وبلاگ خودش بهترین ویترین روحیه و منش من باشد. من اگر اهل سنت رایج "لینک بده، لینک بستون" بودم، ترافیک صفحه‌ام لااقل ده برابر امروز بود. ولی مهم برای من -در هر مرحله‌ای از زندگی و از جمله حضور در اینترنت- کیفیت است نه کمیت. تاثیر ماندگار فرآورده‌ی کیفیت است، چه کمیت در کار فرهنگی ترقه‌ای می‌زند و زود هم خاموش و فراموش می‌شود.

درخواستم از دوستانی که خوش دارند نام مجید زهری را در میان فهرست خود داشته باشند این است که قبل از اضافه‌کردن، با من مکاتبه کنند و آشنایی بدهند.

۲ نظر:

Mehdi گفت...

اخلاق مزخرفي است! منظورم با خودم است.البته دقيقا خودم هم نمي‌دانم. من هم دقيقا همينطورم انگار نمي‌توانم كمي سياست داشته باشم. گاهي حتي حضورا هم نمي‌توانم با بعضي‌ها كه با خيلي فاكتورهاي من مغايرت دارند ارتباط بر قرار كنم. يعني جوري غريبه مي‌شوم كه خود طرف دچار ياس فلسفي مي‌شوند يا مي‌فهمند كه به هرحال قرار نيست ارتباطي برقرار شود. منظورم از ديدگاه البته فقط نگرشهاي رايج نيست والا مي‌توانم با مخالفينم هم ارتباط داشته باشم اما ....
طولاني شد و از بحث خارج شد، فقط به نظرم جالب بود :)

مانی خان گفت...

من دوساعت از شبم را که مال خود خودم است وبگردم اگر به قول همه آپ باشی حنما خواننده ام
حالا که خواستی اگر اجازه بدهی یکی دیگر اضافه کنم به لیست خودم