دوشنبه، فروردین ۲۲، ۱۳۸۴

نوشته‌ی جدّی، خواننده‌ی خود را می‌يابد

اگر در ياد داشته باشيد، چند وقت پيش، يادداشت‌های کوتاهی نوشتم در "تعريف روشنفکری". اين‌ها از آن يادداشت‌هايی بودند که برای هر واژه‌اش خون دل خورده بودم و اين‌قدر ويرايش‌شان کرده بودم که دست آخر نزديک بود از انتشارشان نااميد شوم! سرتان را درد نياورم: پس از انتشار، نتيجه اين شد که تعداد بازديد‌کننده‌ی اين وبلاگ يک‌دفعه رسيد به يک‌سوّم معمول!
راستش را بخواهيد، وضعيّت کمی نااميد کننده بود! یکبار داريوش آشوری گفته بود: "وبلاگ جای نوشته‌های جدّی نيست" يا چيزی شبيه به اين. برای من هميشه مسئله‌ی وبلاگ‌نويسی جدّی بوده. من به پديده‌ی وبلاگ و روند حرکت و رشد آن به شکل عميق و تئوريک نگريسته‌ام و خود در تشريح پيدايی و کارکرد آن نقش داشته‌ام. از اين گذشته، تا در توان داشته‌ام، برای گسترش و بالندگی آن کوشیده‌ام. اين مسئله به حيرت‌ام واداشت که چرا وبلاگ نوشته‌ی جدّی را تاب نمی‌آورد؟ خلاصه که خودم را درگير يک تناقض ديدم...
:: نگاه کنيد به اين مطالب:
وبلاگ‌ها، بزرگ‌ترين نشردهندگان زبان فارسی
وبلاگ‌نویسی با اسم مستعار یا واقعی؟ (1)
وبلاگ‌نويسی با اسم مستعار يا واقعی (2)


هیچ نظری موجود نیست: