دوشنبه، فروردین ۲۲، ۱۳۸۴

نوشته‌ی جدّی، خواننده‌ی خود را می‌يابد

اگر در ياد داشته باشيد، چند وقت پيش، يادداشت‌های کوتاهی نوشتم در "تعريف روشنفکری"[2]. اين‌ها از آن يادداشت‌هايی بودند که برای هر واژه‌اش خون دل خورده بودم و اين‌قدر ويرايش‌شان کرده بودم که دست آخر نزديک بود از انتشارشان نااميد شوم! سرتان را درد نياورم: پس از انتشار، نتيجه اين شد که تعداد بازديد‌کننده‌ی اين وبلاگ يک‌دفعه رسيد به يک‌سوّم معمول!
راستش را بخواهيد، وضعيّت کمی نااميد کننده بود! داشتم از لحاظ فکری به داريوش آشوری نزديک می‌شدم که گفته بود: "وبلاگ جای نوشته‌های جدّی نيست" يا چيزی شبيه به اين. برای من هميشه مسئله‌ی وبلاگ‌نويسی جدّی بوده. من به پديده‌ی وبلاگ و روند حرکت و رشد آن به شکل عميق و تئوريک نگريسته‌ام و خود در تشريح پيدايی و کارکرد آن نقش داشته‌ام[2]. از اين گذشته، تا در توان داشته‌ام، برای گسترش و بالندگی آن کوشیده‌ام[3]. اين مسئله به حيرت‌ام واداشت که چرا وبلاگ نوشته‌ی جدّی را تاب نمی‌آورد؟ خلاصه که خودم را درگير يک تناقض ديدم...

و امّا امروز از موضوع عجيبی خبر شدم که انصافاً به شوق‌ام آورد. قضيه از اين قرار بود که همان روزهای انتشار آن يادداشت‌ها، کسی بوده که آن‌ها را می‌خوانده -و اتفاقاً دقيق هم می‌خوانده- و از سر پسند، بانی انتشارشان در نشريه‌ی "ايرانيان" آمریکا شده است. اين کس جز دکتر اسماعيل نوری‌علا نبوده.
من اسماعيل نوری‌علا را با نوشته‌ها و گفت‌وگوهای نغزش -اين‌جا و آن‌جا-، و در کتاب تئوری‌ی شعر شناختم. می‌توانم گفت که نگاه نوری‌علا به شعر، از معدود نگاه‌هایی‌ست که پايه‌ی علمی و به‌راستی تئوريک دارد. بی هيچ پنهان‌کاری دوست دارم بگويم برای من جای ذوق داشت که نوشته‌ام توجه کسی به بلندای اسماعيل نوری‌علا را برانگيزد. و امّا از آن بيش‌تر از اين خوشحال شدم که نوشته‌ای وبلاگی توانسته کسی (کسانی) در اين حد را به سمت خود بکشد، پس وبلاگ جدّی‌ست. از اين رو به خود گفتم: "پس نوشته‌ی جدّی، خواننده‌ی جدّی هم دارد".

1- با دیدگاه های سیاسی نوریعلا همسو نیستم و اینجا تنها به بعد ادبی او نظر داشته ام و بس.
2- مثلاً نگاه کنيد به اين مطالب:
وبلاگ‌ها، بزرگ‌ترين نشردهندگان زبان فارسی
وبلاگ‌نویسی با اسم مستعار یا واقعی؟ (1)
وبلاگ‌نويسی با اسم مستعار يا واقعی (2)
3- برای مثال، سعی کرده‌ام باب بحث "وبلاگ‌" را با بزرگان حوزه‌ی انديشه باز کنم و به اين سطح برکشم که گفت‌وگو با دکتر عباس ميلانی از اين دست بود.

هیچ نظری موجود نیست: