‏نمایش پست‌ها با برچسب موسیقی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب موسیقی. نمایش همه پست‌ها

یکشنبه، شهریور ۲۹، ۱۳۸۸

گروه راک ایرانی

این ویدئویی که کنار صفحه گذاشته‌ام مال گروهی است به اسم Minus One، داخل خاک ایران؛ درست ور دل امام رضا! باورنکردنی‌ است که از خاک شهری عمیقاً مذهبی و آخوندپرور مثل مشهد، موسیقی راک جوانه بزند...
آن‌طور که خودشان می‌گویند، تا حالا سه ویدئو بیرون داده‌اند که من دوتایش را بیش‌تر ندیده‌ام[یک و دو]. سبک کارشان "راک آلترناتیو" است، با ته‌مایه‌هایی از سنت ایرانی موسیقی (مثل گیتار آخر همین ترانه). به هر حال برای من جالب است که در بازار داغ تولیدات خودی-سنتی، موزیک غیر خودی هم ساخته شود.
این‌جور حرکت‌ها، گذشته از ابداع و همراهی با جهان امروز، شنای جسورانه‌ای است بر خلاف جریان آب، در میان جماعت موج‌سواران.

  • بعد از تحریر: سومی‌اش را هم همین الان دیدم: [+]
  • جمعه، تیر ۰۵، ۱۳۸۸

    مرگ مایکل جکسون و مسئله‌ی امروز ایران

    کم‌تر حادثه‌ای چون مرگ ناگهانی مایکل جکسون می‌توانست رویدادهای امروز ایران را در سایه بیاندازد! در چشم خبرگزاری‌های جهان، موضوع قیام در خیابان‌های ایران، از صدر خبر به حاشیه پرتاب شد... که ماندن در حاشیه، سرنوشتی جز خاک‌خوردن ندارد. پوشش‌دادن لحظه‌ای قیام ملت در ایران توسط رسانه‌ها و کلاً خبررسانی، نقش عمده‌ای در تهییج و ادامه‌یافتن حرکت ایفا می‌کند.

    در باره‌ی مایکل جکسون -هنرمند بی‌نظیر و سلطان پاپ- حرف زیاد است که می‌شود همه‌جا دید، شنید و خواند. چیزی که من اما می‌خواهم بگویم این است که او شاید تلف‌شده‌ترین استعداد هنری آمریکا باشد که نه زندگی کرد، نه عاقبت خوشی داشت. روانش‌ پایا!

    شنبه، آذر ۳۰، ۱۳۸۷

    موسیقی مدرن ما که حرفی برای گفتن دارد!

    سال‌ها پیش، توی عروسی پسرعمه‌ام که توی باغ بزرگی بود، با برادرهام کنار هم نشسته بودیم. لحظه‌ای شد که عروس و داماد وارد شدند: دست در دست هم، پشت‌شان دو-سه همراه، به‌علاوه‌ی سه‌نفر داریه-دنبک‌زن. حالا دقت کنید به این سه‌تا آخری: مردهایی مسن، بدجوری تریاکی، با داریه و دنبکی در دست، چیزی را خارج می‌زدند و نخراشیده باهاش می‌خواندند که کم‌ترین تناسبی با هم نداشت، ولی با پشتکاری باورنکردنی، همین‌جور دور زوج جوان می‌چرخیدند و ادامه می‌دادند و باک‌شان هم نبود! پسرعمه‌ام و خانمش که با مهمان‌ها می‌خواستند روبوسی کنند، این‌ها هی وسط می‌پریدند و حرکات و شکلک‌های عجیبی درمی‌آوردند (احتمالاً چیزی شبیه به رقص) و صداهایی... که بالاخره جناب داماد را -که قرار بود آن‌شب سنگین‌ترین شب زندگی‌اش باشد- مجبور کردند چندباری نگاهی تند و عاقل اندر سفیه بهشان بیاندازد شاید دست بردارند... ولی کو گوش شنوا! همین که به من رسیدند، از داماد پرسیدم قضیه‌ی این حضرات چیست؟ گفت: "این‌ها را آورده‌اند که مسخره‌بازی دربیاورند و اول مراسم، جماعت را کمی بخندانند".(نقل به مضمون) البته پسرعمه‌ام "گمان" می‌کرد که قضیه این است، چون دیده شد که قضیه جدی‌تر از این حرف‌هاست و این‌ها در واقع گروه موزیک مراسم عروسی او هستند!
    من وقتی شانسی در جایی، تبلیغ آهنگ‌های محسن نامجو را می‌بینم، نمی‌دانم چرا ناخودآگاه یاد این جریان می‌افتم!

    یکشنبه، تیر ۱۰، ۱۳۸۶

    ياد مهستی پايا باد...

    من چندان طرفدار صدا و ترانه‌های مهستی نبودم، امّا اين دليل نمی‌شود که از رفتن او -از درگذشت يک پيشکسوت- غم‌ام نگیرد.
    مهستی از جَرگه‌ای بود که به سوختن در غربت محکوم شده بود. اين، سرنوشت او بود... و خيلی‌های ديگر در همين رديف. فرم هنری‌ای که مهستی، هايده، ابی، داريوش، رامش، گوگوش، ستّار و ... در آن جوانه زدند، به بخش مشخصی از زمان و فضا تعلّق داشت که ديگر حتا ته‌مايه‌ای از آن نيز باقی نمانده و طبعاً تکرار نمی‌شود. از اين‌روست که هر چه اين‌روزها -در داخل يا برون‌مرز- تولید می‌شود، به گرد پای آن کارها هم نمی‌رسد. خوانندگان و ترانه‌سرايانی که در اواخر دهه‌ی چهل و اوايل پنجاه پا به عرصه‌ی هنر کشور گذاشتند، حتّا با موی سپيدکرده و حنجره‌‌های خش‌گرفته، باز شرف دارند به جديدها. آن زمان، زمان طلايی موسيقی ايرانی بود که بر اثر سيل تاریخ، محکوم به فنا شد... و از شوربختی، ما را نيز محکوم کرد که بنشينيم و رفتن تک‌تک آن نسل را نظاره کنيم...

    شنبه، خرداد ۱۲، ۱۳۸۶

    یادم باشد در باره‌ی اين گروهی که ترانه‌اش را گذاشته‌ام کنار صفحه (Satellite Party) -که خواننده‌اش (Perry Farrell) از سلاطين "راکِ آلترناتیو" است- چيزکی بنویسم. از گروه‌هايی که در آن خوانده معروف‌ترين‌هاش Jane's Addiction بوده که برای خودش وزنی بوده در اين سبک. اين هم نمونه‌ی کارش: