شیوهی موضعگیری در یک رابطه از نظر آدمهای موفق و معمولی، تفاوت بنیادی دارد. آدمهای موفق -قبل از هر چیز- تلاش میکنند که تاثیرگذار باشند تا سطح رابطهی مثبتشان با دیگری را ارتقا دهند. در مقابل، آدمهای معمولی ترجیح میدهند که حق با آنان باشد تا سمت دیگر و بر این موضع اصرار عجیبی میورزند. از این رو، با فرورفتن در قالب "صاحبنظر" یا گاه "قربانی"، هر گفتوگوی مسالمتآمیزی را به صحنهی نبرد "حق علیه باطل" تبدیل میکنند و چیز در ذهن ندارند جز بردن در گفتوگو.
گفتوگویی که برد و باخت در آن بهمیان بیاید، چیزی جز جدل نیست. میشود در یک جدل برد، اما تضمینی وجود ندارد که دوستیمان همچنان حفظ شود. در مقابل، میشود در یک رابطهی کلامی تاثیرگذار بود، در عین اینکه حق را به طرف مقابل داد.
انعطافپذیری، شرط اساسی در موفقیت است و یکدندهگی و لجبازی، شاخصههای آدمهای درمانده از موفقیت.
گفتوگویی که برد و باخت در آن بهمیان بیاید، چیزی جز جدل نیست. میشود در یک جدل برد، اما تضمینی وجود ندارد که دوستیمان همچنان حفظ شود. در مقابل، میشود در یک رابطهی کلامی تاثیرگذار بود، در عین اینکه حق را به طرف مقابل داد.
انعطافپذیری، شرط اساسی در موفقیت است و یکدندهگی و لجبازی، شاخصههای آدمهای درمانده از موفقیت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر