مونولوگ خانه‌گی من

من فکر می‌کنم وبلاگ بيش از هر چيز، محلی‌ست برای ارائه‌ی تجربيات شخصی. انسان در اساس عاشق "گفتن" است. خصلت "اجتماعی‌بودن" انسان است که او را به "گفتن" وا می‌دارد.
وقتی که من قول دادم از تجربيات خود بنويسم، به خاطر چندبعدی‌بودن واژه‌ی "تجربه"، لازم بود که منظورم را بيش‌تر بشکافم که مجال‌اش نبود. از آن‌جا که موضوع مورد علاقه‌ی من روابط انسانی‌ست، گفتنی‌هايم نيز تنها برداشت‌های شخصی‌ام را شامل خواهد بود. به همين لحاظ، نه قصد اثبات در ميان است (که ديگری را خوش بيايد يا نيايد)، نه آموزش (برای دريافت) و نه حتّا گفت‌وگويی دوسمته (برای فهم مشترک). مونولوگ من، خواست تماماً شخصی من است برای گفتن و چه جايی بهتر از وبلاگ برای اين کار...

پ.ن: تضمينی نيست که قول من جامه‌ی عمل بپوشد. شايد کلامم به خط ننشسته بپژمرد، شايد هم...