جمعه، خرداد ۰۹، ۱۳۹۳

ناراحت‌شدن نیز مثل خطاکردن، چیزی نیست که بشود از آن گریخت. انسان چون پی‌ریخته از مجموعه‌ای عصب است،‌ حتماً گاهی از بعضی چیزها ناراحت می‌شود. عواطف انسانی به‌سادگی خراش برمی‌دارند و حال آدمی دگرگون می‌شود.
با بالابردن ظرفیت و انعطاف‌پذیری خود می‌شود از مقدار ناراحتی کاست، اما نمی‌شود از دچارشدن به آن به‌طور کلی خلاص شد. از این رو، ناراحت‌شدن جزئی از طبیعت انسان است و اصلاً خصلتی منفی نیست.
ناراحت‌شدن در اساس خیلی مهم نیست؛ مهم این است که با چه سرعتی از شرایط روحی منفی آن خارج شویم و خود را بازیابیم. خروج سریع از شرایط غم و عصبیت نشانگر کنترل ما روی خود است.

هیچ نظری موجود نیست: