مطلب زیر را
در فیسبوک شلوغ گذاشته بودم، غافل از آنکه جایش در همین خانهی خلوت و دوستداشتنی ایام گذشته است؛ بازنشرش میکنم با اضافاتی:
و اما گفتاری بعد از نشر:
با فرارسیدن نوروز هر سال، من میاندیشم با چه کسانی که آرزو داشتهام ملاقات کردهام و بخت به دیدار چه کسانی هنوز نرسیده است. با خودم آمار میگیرم. تعداد دوستهای جدید و از آن سمت، آنها که نامشان در فهرست دوستانم خط خورده را برانداز میکنم و در علتها دقیق میشوم. نگاه میکنم که آرزوی دیدار چه کسانی هنوز با قوت در دلم کنجنشین است. و نوروز برای من، همچنان ورقخوردن سالگشتِ زندگیست و زمان حسابرسی یکسالی که گذشت، با همهی مخلفاتش...
با فرارسیدن نوروز هر سال، من میاندیشم با چه کسانی که آرزو داشتهام ملاقات کردهام و بخت به دیدار چه کسانی هنوز نرسیده است. با خودم آمار میگیرم. تعداد دوستهای جدید و از آن سمت، آنها که نامشان در فهرست دوستانم خط خورده را برانداز میکنم و در علتها دقیق میشوم. نگاه میکنم که آرزوی دیدار چه کسانی هنوز با قوت در دلم کنجنشین است. و نوروز برای من، همچنان ورقخوردن سالگشتِ زندگیست و زمان حسابرسی یکسالی که گذشت، با همهی مخلفاتش...
۲ نظر:
درود بشما مجید عزیز! الان که عکس پروفایلت رو نگاه کردم، حس جالبی از خاطرات گذشته بهم دست داد. اما پیر شدی انگار!
بهر روی، نوروز سبز و خوشی رو برای شما آرزومندم.
با درود.
شما را بهجا نیاوردم؟
بله پیر شدهام... و انگار هم ندارد! همه پیر میشویم...
نشانی بدهید که من هم به آن سالهای دوستی پرتاب شوم؛ حال شده برای لحظاتی.
شاد باشید.
ارسال یک نظر