در ارتباط با يادداشت قبلی

در وفای قولی که داده بودم، خطّی زده‌ام که البته خام است و محتاج ويرايش. فرصت بشود آماده‌اش می‌کنم برای نشر.
در اين مختصر -امّا- بد نيست به نکته‌ای اساسی اشاره کنم که اتفاقاً گفته‌ی همين مشاور پناهندگی است و من در تأييد گفته شاهد می‌آورمش:
«رفتار ما را نشان خصلت فرهنگی ما نمی‌دانند بلکه دليلی برای ضديت ما با خارجی‌ها قلمداد می‌کنند».

اين خانم آلمانی -ناخودآگاه- کليد شناخت ماهيت "نژادپرستی اروپايی" را به‌دست می‌دهد که چيزی جز "خصلت فرهنگی" آن ديار و مردمش نيست. راه‌نيامدن اروپايی‌ها با تحوّلات اجتماعی ممالک خودشان دقيقاً برمی‌گردد به خصلت منجمد فرهنگی‌شان؛ خصلتی که اروپا را اروپای اوايل قرن بيستم و ماقبل آن می‌بيند و چشم ندارد بافت متغيّر خودش را نظاره کند. اروپايی‌ها -با يک‌دنده‌گی‌ای مثال‌زدنی- اصرار می‌ورزند که هر خارجی که آن‌جا آمده را در خود حل کنند، بدون اين‌که به هويت، ريشه‌ و ساختار فکری او شأنی درخور دهند. یعنی به‌واقع هم خر را می‌خواهند، هم خرما را؛ نه او را چون خود "اروپايی" می‌دانند،‌ و نه می‌پذيرند که چيز ديگری‌ست! اين يعنی تصوّری محال و در دنيای ما از رده خارج.
فرصت شد مسئله را باز می‌کنيم...

با اين يادداشت بی‌ارتباط نيست

: "جسته-گريخته در مورد غائله‌ی اخیر در فرانسه"