شنبه، بهمن ۱۹، ۱۳۸۷

دوست ارجمند اسماعیل نوری‌علا مطلبی نوشته که به ظن من، تمثیل کامل "کتمان" است. این نوشته، بر خلاف دیگر یادداشت‌های دکتر نوری‌علا، آن بنیه‌ی استدلال را ندارد که خواننده‌ را قانع کند و فقط تعداد پرسش‌های پیرامونی را افزایش می‌دهد. البته او هم مثل خیلی دیگر در "خانه‌ای شیشه‌ای نشسته"، اما جالب این‌که به‌جای دیگران، این‌بار این خود اوست که به خانه‌اش سنگ می‌زند. من اگر بودم، به‌جای پیچاندن مسائل تاریخی، خیلی راحت می‌رفتم سر اصل موضوع و می‌گفتم‌اش و دلایلم را هم لیست می‌کردم... و این یعنی ضدضربه‌کردن شیشه (Temper) خانه‌ام؛ حال چه باک که دیگران مرا داخل آن ببینند. شیشه را هم می‌شود سخت کرد، با حفظ شفافیت حضور.

۲ نظر:

ناشناس گفت...

به باور شما هر که که گفت بالای چشم شاه ابرو است در خانه شیشه ای نشسته.

مجيد زهری گفت...

ابداً! شاه دیکتاتور سیاسی بود و اصولاً "دیکتاتوری" لازم به نقد است. این یک.
دوم این‌که: "همه‌ی ما در خانه‌ی شیشه‌ای نشسته‌ایم، اما برخی‌مان حواس‌مان نیست که آن‌جاییم"! روی همین حساب، بد نیست که گاهی -از روی حسن نیت- به هم یادآوری کنیم.