tag:blogger.com,1999:blog-66445482012-01-25T13:30:40.919-05:00مجيد زُهَرینوشتارهایی در فرهنگ، اجتماع و حسمجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comBlogger8921100tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-25507709701751054392012-01-16T13:23:00.000-05:002012-01-16T17:53:56.284-05:00جایزهی گلدن گلوبز فرهادی و غرور ملی ایرانیان!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="right">جوایزی چون <a href="http://www.youtube.com/watch?v=RULA6bZDlRI&feature=player_embedded" target="_blank">گلدن گلوبز</a> که به فیلم <em><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Q4Cx2bkTLEE" target="_blank">جدایی نادر از سیمین</a></em> اصغر فرهادی تعلق گرفت، چون مرهمی عمل میکنند بر غرور زخمخوردهی ایرانیان. از آنسو، ایندست جوایز (چون فستیوال کن یا حتا جایزهی صلح نوبل) نه با معیاری فنی و هنری، بلکه با پسزمینه و نگرشی کاملاً سیاسی به اینگونه فیلمها و افراد اهدا میشوند. نابینایی محض است که ما رد سیاست در چنین جوایزی را نبینیم. و اما سمت دیگر، مخاطب غربی است که گمان نکنم زیاد پیگیر جوایز فیلمهای خارجی در فستیوالها باشد. همین امر کار را برای دستاندرکاران چنین فستیوالهایی -و صد البته پشتیبانان سیاسیشان- راحتتر میکند.</div><div align="right">در حاشیه اما نظام جمهوری اسلامی نشسته است که همیشه از مطرحشدنهای ادبی-هنری سود خود جسته است، هر چند با بیتفاوتنشاندادن تصنعی خود. اینکه سیمای جمهوری اسلامی چنین حوادث هنری را هیچوقت در داخل کشور بازتاب نمیدهد، ربطی به منافع سیاسی برونمرزی این رژیم از چنین فضای تبلیغاتی ندارد.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">من قصد جریحهدارکردن غرور ایرانیان و پراندن نشئهگی موقتی از برندهشدن "فیلمشان" را ندارم، اما معتقدم عیارسنج ما بایستی بدجوری ترک خورده باشد که فیلمهایی از جنس کیارستمی یا <em>جدایی نادر از سیمین</em> فرهادی را در ردهبندی جهانی ارزیابی کنیم! در پایان شاید بد نباشد نظری کنیم به یادداشت کوتاه <a href="http://www.chubin.net/" target="_blank">مسعود امیرخلیلی</a> که هفتم ژانویه در فیسبوک ثبت کرده است:</div><blockquote><div align="right"><span style="color: #444444;">فیلم «جدایی نادر از سیمین» به کارگردانی فرهادی در اروپا با استقبال زیادی روبرو شد و جایزه های نیز دریافت کرده است. این قیلم سیاسی فرهادی دوباره موضوع تکراری و خسته کننده " سنت و تجدد " را به نمایش گذاشت. بحث سنت و تجدد بیش از صد سال است که فکر روشنفکران ایرانی را بخود مشغول کرده است و یک نوع سرگرمی برای روشنفکر ایرانی شده است. شاخه ی از این گفتمان سنت و تجدد نیز در بحث های ، همچنین تکراری ، سکولاریسم مشاهده می شود و سرگرمی دیگر روشنفکران ایرانی است. بحث های سکولاریسم، یا سنت و تجدد برای اروپایی ها مربوط به روز نیست، اما چون یک اقلیت بزرگ مسلمان در این کشور ها زندگی می کند اروپایی ها با کنجکاوی و علاقه این موضوع ها را تعقیب می کنند. از طرف دیگر این فیلم برای اروپایی ها یک نوع فلکلور و جنبه توریستی نیز دارد. علت موفقیت فیلم فرهادی همین دو علت است و نه ارزش هنری این فیلم که ارزشی ندارد. اما چرا فیلم سوررئالیسم " مرغ با آلو " مرجان ساتراپی ( سازنده فیلم پرسپولیس) با بازی گلشیفته فراهانی در اروپا موفقیتی نداشت؟ به این علت که این یک فیلم سیاسی نیست و شعاری نیز نداده است. موضوع فیلم نگاهی نه رئالیستی به مرگ و عشق است و با اینکه اینجا هم به سنت اشاره می شود ( پدر و مادر مخالف ازدواج دخترشان با مرد دلخواه او هستند ) ، اما ساتراپی خیلی زود این مسئله سنت و تجدد را به کنار می گذارد و مانند فرهادی که به نوعی رئالیستی و ارزان تضاد بین سنت و مدرن را دراماتیزه می کند سوژه فیلم خود ، مرگ و عشق ، را به صورتی بس زیبا و سوررئالیستی به نمایش می گذارد. فیلم ساتراپی جوابی است به هنر سیاست زده و اجتماعی گارگردانی نظیر فرهادی.</span></div></blockquote><div align="right"> <u><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">پینوشت:</span></strong></u><br />میتوانستم به این یادداشت سطرها شاخوبرگ بدهم و با چوبدست استدلال، کنجکاوی خواننده را از هر دالانی وارد شد بزنم. اما ایفای نقش "مخالف ششدانگ"، آنهم زمانی که کورسویی از شادی بر ظلمات وحشت جنگ و سرکوب و سانسور تابیدن گرفته، رسم مروت نیست. از آن طرف نمیتوانستم عوامگرایانه با شلوغیِ در فضا پیچیده همفریاد شوم و ایدهی واقعیام را فروبلعم. این نیز رسم این قلم نیست. راه میانه را گرفتم، اما نه تختهگاز! </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-2550770970175105439?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-1503568043626986252012-01-15T22:31:00.001-05:002012-01-15T22:31:53.431-05:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="right">دکتر فرهنگ هلاکویی جادهخاکی زیاد میزند، اما جملات ماندگار هم کم ندارد. یکی از آنها همیشه آویزهی گوشم است: "از جمع نترس، کسی به تو آسیبی نمیزند"!</div><div align="right">البته این جمله غلط است، اما دوستداشتنیست. جمع میتواند آسیب هم بزند. شاید هم جایی باشد پر از حس امنیت. هر دو تایش ممکن است. چیزی که این وسط مهم است شخصیت درونی آدمیست: خیلی از آدمها کلاً آدم جمع و جمعیت نیستند. خیلیها هم از روی سطحیبودن، در هر جمعی گوشهای جا میگیرند. خلاصه داستان پیچیدهتر این حرفهاست!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-150356804362698625?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-89079219652696431862012-01-10T09:47:00.002-05:002012-01-10T09:48:39.158-05:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">ولی از حق که نگذریم، هیچ چیز جای وبلاگ را نمیگیرد. خلوتِ خلوت هم که باشد، باز خانهی انس است. احساس میکنی تویی در آنجا... و آنجاست خانهات.<br />بد نیست گاهی به هر عنوانی اینجا خطی بزنیم، حالا نه به یادگار، که برای خالینبودن عریضه!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8907921965269643186?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-84300094096051107482011-11-28T21:46:00.001-05:002011-11-28T22:38:48.623-05:00نظر بیمغز حمید دباشی: اشارهای به مقالهی او در وبلاگ ملکوت<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="right"><span style="color: #444444;"></span></div><div align="right"><strong>توضیح:</strong><br /><span style="color: #444444;">من نخست سعی کردم این یادداشت را که در واقع پیامی وبلاگی است، در زیر نوشتهای که لینک شده بفرستم، اما پیامگیر وبلاگ ملکوت رخصت نداد، یا شاید عیب از سرور یا کامپیوتر من یا دیگر دلایل فنی بود که ... نمیدانم! به هر حال، اینجا میگذارماش.</span><br /><br /><br />جناب محمدپور! از بابت ترجمهی <a href="http://blog.quqnous.ir/archives/2011/11/post_2221.shtml" target="_blank">مقالهی</a> دکتر دباشی به نوبهی خودم سپاسگزاری میکنم، هرچند دریافت من و نظرگاه شما دوگونه است. به دید من، مقالهی دکتر دباشی، گذشته از اینکه هتاکانه و پرخاشگرانه قلمی شده، در مغزهی خود آگاهی جدید و جدیای برای عرضه ندارد و تنها یادآور جدلهای بیپایان رایج اکتیویستهای داخل چارچوب دانشگاههای آمریکاست و نه بیش. این جدلهای پست کلونیالیستی و ادوراد سعیدوار هم که میدانیم حکایتشان؛ دو چهارراه آنطرفتر از دانشگاه خاموش و حتا از ذهن دانشجویان سابق نیز محو میشوند!<br /><br /></div><div align="right">اگر آدمی چون دکتر حمید دباشی نتوانسته و نمیتواند در مردم اثر کند و به بدنهی روشنفکری موجود ایرانی وصل شود و وزنی پیدا کند (منظورم دانشگاهیان آمریکا یا انگلیس نیست)، بهدلیل "نثر ضعیف فارسی یا نااگاهی روشنفکری ایرانی از گفتمانهای عالمانه و موشکفانهی علوم سیاسی آکادمیهای غربی یا پیگیرینکردن ارجاعات جدی مقالهی ایشان توسط خوانندهی شتابزده و برانگیخته یا"... دیگر دلایلی که عرقریزان فهرست کردهاید نیست، بل دلیل سادهتری دارد: دیدگاههای ایدئولوژیکی از این جنس اصولاً نمیتواند بردی بیش از قلمرو دانشگاه داشته باشد (دانشجوها محکوماند به مخاطببودن) و تنها قادر است به بخش کوچکی از دانشجویان همفکر خوراک بدهد و خلاص.<br /><br /></div><div align="right">برای گلاویزشدن با خطر جنگ، ناسزاگفتن به زمین و زمان چارهساز نیست. نیز ناسزانامهای سطحی و تکراری را نمیشود به سبک حوزوی و چون متنی فقهی تفسیر و حاشیهنویسی کرد.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">ذهن دشمنساز و دشمنشناس دباشی -که سراسر گرفتار شعارزدگی چپ نو است- قادر به درک پیچیدگیهای موضوع نیست، زیرا با طرفین دعوا -موافقان جنگ یا مخالفاناش- درد مشترک و بستر فکری مشترک و کلاً دغدغهی مشترک ندارد. از اینروست که مخالفت او با جنگ از جنس مخالفت آدمی چون من یا شما نیست. دغدغهی دباشی، پریدن باجا و بیجا به "امپریالیسم جهانی" است و دیگر اوهامی از این دست، بدون شناختی ریشهای و بهروز از ماهیت امپریالیسم. </div><div align="right"><br /></div><div align="right">ما برای اینکه با جنگ احتمالی مخالفت کنیم، نخست باید گفتهها و ناگفتههای طرفداران گویا یا خاموش مداخلهی نظامی را بشناسیم و ذهنیتشان را کشف کنیم؛ بایستی فشاری که آنان را به این صفآرایی کشیده درک کنیم تا بتوانیم استدلال قانعکننده ارائه دهیم؛ نه اینکه مثل حضرتاش چوب برداریم و با دهانی کفکرده و فرصتطلبانه و خود-مطرح-گرانه به گردن هر کس با مذاق فکریمان سازگار نیامد، مدال سیاه خیانت آویزان کنیم! این آدم چطور به خودش حق میدهد به مردمی جانبهلب رسیده و گرفتار که از روی لاعلاجی -یا نقطهی آخر ناآگاهی یا حتا فرصتطلبی- دل و چشم به "نیروهای آزادیبخش ناتو" دوخته و سپردهاند خائن خطاب کند، بدون دقیقشدن در ریشههای این سمتگیری؟ انصافاً ریشهیابی برای کسی که واژهی "خائن" بنیاد نوشتهاش را تشکیل میدهد اهمیتی تواند داشت؟ این کجایاش رسم آکادمیک است؟ کجایش اصلاً رسم انسانیت و شعور معقول است؟</div><div align="right"></div><div align="right"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8430009409605110748?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-59193584150227867772011-11-26T11:15:00.001-05:002011-11-26T12:21:45.028-05:00معیارهای ارزشی و اخلاقی در ساختار فکری ما<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="right">مسعود برجیان زیر عنوان "<a href="http://www.mborjian.com/2011/11/blog-post_25.html" target="_blank">رایجترین دروغ!</a>" مینویسد:</div><div align="right">«<span style="color: #444444;">شما الان تقوا پیشه کن... رعایت کن... خودت رو نگه دار... سراغ کسی نرو... خدا موقع ازدواجت جبران میکنه...! (رایجترین دروغی که به پسران جوان گفته میشود)</span>»</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;" trbidi="on"></div><div align="right">و در فیسبوک زیر همین یادداشت اضافه میکند:</div><div align="right">«...<span style="color: #444444;"> عین همین چیزی که در این استاتوس نوشته شده در مورد شخص من اتفاق افتاده. یعنی دقیقاً با این تفکر خام و دروغ، من فریب خوردهام. فریب نه از باب اینکه زمانی که میتوانستم صرف لذت کنم، نکردم (که البته در جای خودش مهم و پراهمیت است) بلکه دقیقاً به دلیل همین تفکر القاشدهی غلط، حتی به آن طرف گام هم برنداشتم و از سادهترین و پیشپاافتادهترین روابط هم پرهیز کردم و نتیجهی ناشناخته ماندن مطلق دنیای زنان برای من</span>...»<br /><br /><br /></div><div align="right">من میپندارم در این مسئله، آنچه کانونی است، مقولهی "معیارهای ارزشی" است؛ معیارهای ارزشی فرد و جامعه که در یک اینهمانی، شانهبهشانهی هم حرکت میکنند و از هم اثر میگیرند. باید بازوهای آموزشی و تربیتی یک جامعه را شناخت و دید چطور عمل میکنند.</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">دین و مذهب و سنت ریشه در آن، در جامعهای مثل ایران امروز، یکی از مهمترین مراکز تبلیغات اصول تربیتی هستند. مهمتر از آن اما رژیمی است که ضامن اجرای این دستورات است. همین موضوع به اجرای آهنین شئون اسلامی و جریان دائمی آن رسمیت میبخشد.</div><div align="right">و اما کارکرد دین اسلام ایرانی که به واقع مذهب شیعه است، تنها عینی نیست. رشد و نمو در ساختار جامعهی مذهبی با حضور حکومتی مذهبی، به شکلگیری "ذهنیت مذهبی" میانجامد، حتا اگر فرد چندان به اجرای فرایض دینی پایبند نباشد. من شخصاً با افرادی برخورد داشتهام که در عین ادعای بیقیدی به اصول دین یا حتا بیدینی، پای عمل که رسیده، از یک آخوند متعصبتر بودهاند! این اشاره درست چکیدهی همان "دینخویی" مورد نظر <a href="http://www.aramesh-dustdar.com/" target="_blank">آرامش دوستدار</a> است که چهار جلد کتاب سنگین صرف توضیحاش کرده است.[1] ما اینجا با رسوبات فرامین مذهبی در ساختار ذهنی و روحی افراد سروکار داریم، نه با حدود اجرای فرایض دینی، تعلقات مذهبی یا سطح سواد آکادمیک آنها.<br /><br /><br />از طرف دیگر، اگر نظام حکومتی یک کشور روحیهای سکولار و لیبرال بهخود گیرد، با تغییر در نظام آموزشی، نظام ارزشی جامعه -و به تبع آن فرد- نیز دچار تغییر میشود. نمونهی این روند را میشود در حکومت نسبتاً لائیک رضاشاه و متعاقب آن محمدرضا شاه سراغ گرفت. با اهدای حق تحصیل و حق رای به زنان و مشارکتدادنشان در بازار کار و در کل وزندادن به نقش زنان در جامعه، به ایجاد فضای باز اجتماعی کمکهای شایان توجهی شد. این مثال زمانی بهتر عینیت مییابد که به زندگی و تغییرات عقیدتی مهاجران ایرانی در جهان غرب نظر کنیم. قریببهاتفاق این افراد، با هر ایده و زمینهی فکری که داشته باشند، با هر سفرشان به ایران خود متوجه تغییرات ژرفی که در نظام ارزشیشان پدید آمده میشوند. <br />در نظام جمهوری اسلامی نیز زن در دانشگاه یا محل کار حضور دارد، اما عملاً زیر سایه و سلطهی نظام مردسالار، با کارکرد مذهبیاش. در چنین نظامی، زن هویت فردی مشخصی ندارد و هویتاش را از تشکیل خانواده و در واقع از مرد میگیرد. <br /><br />دیگر اینکه با حضور اینترنت در زندگی مردم و نزدیکترشدن روزافزون انسانها به هم و شکستن مرزها و شاخصههای تربیتی منطقهای، نوعی اخلاق جهانی ایجاد شده است که انسان ایرانی نیز -چه زن و چه مرد- از آن اثر میگیرد. انسانها -حتا در جوامع بسته- دیگر از دستگاه تبلیغات حکومتی و ارزشهای مذهبی یا خانوادگی و جامعه -بهطور کامل- خوراک نمیگیرند، چه منبع متنوع و جدیدی به نام اینترنت پا به میدان گذاشته است.<br /><br />ناگفته نگذارم که تغییر در یک جامعه، شاید به گذشت چند نسل زمان میبرد و نیازمند مولفههایی است خارج از مدار بستهی نظام سیاسی ارزشمدار مذهبی. از میان این مولفههای رنگارنگ، میشود از حضور هنر (در زمینههای مختلف چون سینما و ادبیات) و سیستم سیاسی دموکراتیک (در بارورکردن و پذیرفتن چندرنگی و احترام و پذیرش گوناگونی در انسانها) یاد کرد. دیگر مولفهها نیز در کار است مثل کتابهای آموزشی مدارس و رادیو-تلویزیون و ... که لابد خود بهتر خبر دارید!</div><div align="right"></div><div align="right"><br /></div><div align="right">1- آثار آرامش دوستدار به ترتیب نشر: <em>ملاحضات فلسفی در دین و علم،</em> <em>درخششهای تیره</em> که اساس تز دوستدار در آن شرح میشود، <em>امتناع تفکر در فرهنگ دینی</em> که شرح مبسوطی است بر درخششهای تیره و در آخر، <em>خویشاوندی پنهان</em> که مجموعهای است از مقالات در زمینههای مختلف فلسفی. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5919358415022786777?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-1547460228163009622011-11-24T00:06:00.001-05:002011-11-27T09:33:55.900-05:00پسگرفتن "دکترای افتخاری" از علیمیرفطروس!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">شوربختانه<a href="http://enghelabe-eslami.com/آخرین-اخبار/18264-2011-11-23-15-50-09.html" target="_blank"> رفتار</a> حذفی و توهینآمیز آقای صمدانی -که عنوان دکتر و ریاست دانشگاه آمریکایی گلوبال را یدک میکشد-، به صرف یک اختلاف عقیده، نه نشانی از خردورزی آکادمیک دارد، نه احترام به آزادی بیان و اندیشه. به قول معروف: "هر چه بگندد نمکاش میزنند، وای به روزی که بگندد نمک"!<br />دستپاچگی شعارگونه دکتر صمدانی را میشود در <a href="http://www.puyeshgaraan.com/ES.Notes/2011/111111.EN-PU-Our-intellectuals-and-a-probable-war.htm" target="_blank">یادداشت</a> ارجمند دکتر نوریعلا مصداق یافت که به قولی، صرفاً مسئولیت از سر بازکردن است و بس. در این بازی مسئولیتگریزی البته، آقای صمدانی بر دیگر هموندان خود پیشی گرفته، سعی در تخریب وجههی روشنفکری بلندآوازه دارد که نیازش به القابی چون "دکترای افتخاری" فلان دانشگاه در حد "هیچ" است. بهواقع اگر قرار بر اعتبارگیری از طرف مقابل باشد، این دانشگاه "افتخاری" آمریکایی گلوبال (اینترنتی) جناب صمدانی است که از نام بزرگی چون علی میرفطروس بهره برده، نه بهعکس. <br /><br />در این باره پاسخ علی میرفطروس خواندنی است:<br /><span style="background-color: #f3f3f3;"><span style="color: #444444;">«</span></span><span style="background-color: #f3f3f3; color: #444444;">برطبق اطلاعیه ای که در روزنامهء انقلاب اسلامی آقای «<strong>دکتر</strong>» ابوالحسن بنی صدر منتشرشده، گویا مسئول «دانشگاه؟ گلوبال یونیورسیتی»، آقای صمدانی، به اتهام واهی ِ«<strong>حمایت من ازحملهء نظامی به ایران!!</strong>!»،خواستار سلب «تیتر دکترای افتخاری» این «دانشگاه ؟» ازمن شده است!</span><br /><span style="color: #444444;"><div dir="rtl"><strong><span style="background-color: #f3f3f3; color: #444444;"> براین مژده گرجان فشانم رواست!</span></strong></div><span style="background-color: #f3f3f3;"><span style="color: #444444;"></span></span><div dir="rtl"><span style="background-color: #f3f3f3; color: #444444;">من همواره <strong><a href="http://mirfetros.com/fa/?cat=4">به پشتوانهء کتاب ها و تحقیقاتم</a></strong> (که خوشبختانه بخاطر استقبال و عنایت عاشقان تاریخ و فرهنگ ایران، هریک، به چاپهای متعدّد رسیده)، هیچگاه به اینگونه «<strong>دانشگاه</strong>» ها و«<strong>تیترها</strong>»، اعتنائی نداشته یا اعتباری نداده ام وبدون فروتنی، معتقد بودم که :<strong>این تیتر ِ دکتری است که باید به من افتخارکند نه برعکس!</strong>، ولذا<strong>، هیچگاه و درهیچیک از کتاب هایم </strong>،ازاین «تیتر» استفاده نکرده ام</span>...ِ»[<a href="http://mirfetros.com/fa/?p=2474" target="_blank">لینک</a>]</div></span><br /><div dir="rtl"></div><br /><div dir="rtl"></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-154746022816300962?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-91197828670726274542011-11-20T21:06:00.001-05:002011-11-20T23:37:26.807-05:00دخالت نظامی ناتو، بدترین گزینهی ممکن برای ایران (3)<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">گوشهای به گرفتاری اقتصادی یونان و ...</span></strong></div><div style="text-align: right;">وامگرفتن از بانکهای مرکزی (مثل بانک جهانی یا بانک مرکزی اروپا) و دیگر وامدهندگان بیمرز، پیامدهایی دارد درست مثل تسخیر و بهبردگیگرفتن یک کشور. آنچه در یونان در حال اتفاق است، البته بدون خونریزی، شباهت عجیبی دارد به حوادث مصر یا تونس. با تزریق وام مابهازا (Bail Out) به بدنهی اقتصاد یونان، ادارهی تمام ساختمان اقتصادی این کشور، بهطورعملی، از بانکها گرفته تا صندوق بازنشستگان، به وامدهنده (اتحادیه) منتقل میشود. تصمیمگیریهای کلان اقتصادی و تا حدی کوچک نیز بدون اذن وامدهنده ممکن نخواهد بود. حضور پایاپای کشوری با بنیهی ضعیف اقتصادی در کنار کشوری قوی اصولاً معنیای جز این ندارد! درست با علم به این واقعیت بود که مردم و روشنفکران یونانی ماهها بر علیه این طرح تظاهرات کردند (گاهی حتا خونین)، اما مدیای مسلط با بیتوجهی به آن و صرفاً پوششدادن "بهار خودساختهی عربی"، راه را بر پسزدن طرح بست.<br /> آیا یونان قادر خواهد بود ساختمان اقتصادی خود را به حد کشورهای اصلی اتحادیه ارتقا دهد؟ پاسخ به این سئوال البته سخت نیست، چون ماهیت اقتصاد غیر صنعتی یونان را همگان میشناسند. پس، سیر فرورفتن در قرض و پیروی از "ارادهی مرکزی اروپا" بهقوت خود ادامه یافته و تشدید خواهد شد.<br />نکتهی حاشیهای و اما قابل تامل این است که بانک مرکزی اروپا با کدام پشتوانه میخواهد به یونان یا مهمتر از آن ایتالیا وام بدهد؟ سرمایهگذاران اصلی این بانک چه ارگانها یا کسانی هستند؟ شاید فکر کنید دولت آلمان یا فرانسه! پاسخ به این پرسش، تحقیقی همهجانبه بر مبنای مدارک و شواهد غیر رسمی را میطلبد که در اینترنت به وفور یافت میشود.<br /><br /> آنطور که میگویند، طراح اصلی و سازماندهندهی اقتصادی یونان در سالهای گذشته<a href="http://www2.goldmansachs.com/" target="_blank"> GS</a> بوده است که یکی از ابرقدرتهای بورس است. جالب اینجاست که بلافاصله بعد از یونان -یعنی بهفاصلهی یکروز-، قضیهی بدهی نجومی ایتالیا (هزار و نهصد میلیارد یورو) در صدر قرار گرفت و متعاقبش، ماریو مونتی نخست وزیر "عبور از بحران" شد که خودش سالها از مشاورین ارشد GS بوده است! یعنی اگر قبلاً بانکهای جهانی و بورس از راه دور این کشورها را کنترل میکردند، امروز دیگر لزومی نمیبینند که در سایه عمل کنند؛ خود وارد گود شدهاند و "دولت تعیین میکنند"!</div><div style="text-align: right;">عدهای معتقدند که گرفتاری یونان بهخاطر تنبلی مردم یونان است! یعنی یونانیها و احتمالاً ایتالیاییها و اسپانیاییها... عرضهی بالاکشیدن خود به حد استانداردهای اروپا را ندارند. اگر این کشورها بیعرضهاند، پس چرا اصولاً به اتحادیه دعوت شدهاند؟ آیا نباید فکر کرد که دعوت شدهاند، تا به دست خود ویران شوند؟ در ثانی، طبق مشاهدات خود من، از حدود دوازده سال پیش به این سو، قیمت کالاها و سرویسها در سرآمد کشورهای اروپایی یعنی آلمان، تقریباً یک برابر و نیم تا دو برابر شده است. آیا فرمول تنبلی در مورد مردم آلمان هم صادق است، یا اینکه طراحان بازی مالی در اروپا برایشان فرق نمیکند کدام مردم با چه ملیتی تحت فشار باشند؟<br /><br /><div style="text-align: right;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">رسم امروز دنیا</span></strong></div><div style="text-align: right;">دنیای ما، دنیای غرامتدهی و غرامتستانی است. بهواقع تمام اتفاقات بزرگ زیر سایهی همین چتر رخ میدهند. کشورها در اروپا (یونان، ایتالیا، پرتقال، ایرلند، اسپانیا و...) درگیر طرحی میشوند و تعهداتی را میپذیرند که خود بهتر میدانند عمل به آنها ممکن نیست . به واسطهی عضویت در یک جمع قارهای، تا گلو در قرض فرو میروند و دیگر امکانی پیش نمیآید که به استقلال مالی/ملی نسبی قبلی خود برگردند. <br />در شرق، نظام سیاسی کشورها نابود میشود و بنیاد ساختمان ثباتشان ترک برمیدارد تا درآمدهایشان صرف بدهیهای روزافزون و بازسازیهای بیپایان بشود. بهچشم دقت، یک جور اینهمانی وجود دارد بین همهی این اتفاقات، در چند دههی گذشته. در دگردیسی امروز جهان، بحث دارا و ندار از حوزهی جغرافیا و بُرد دید خارج شده، به ماورای تخیل و گمان پرکشیده است. بهخاطر پیچیدگی و شتاب مشکلات امروز جهان، شناسایی بانیان اصلی این تحولات تاریک ساده نیست، چرا که در قید و زیر نام و جغرافیا و پرچم ملی نیستند. با این وجود، سخت نیست که دست طراحانی را در سرنوشت بسیاری از کشورها ببینیم، بهخاطر عاقبت مشابه. <br />آنچه دارد در دنیای فعلی اتفاق میافتد، محصول روندیست زنجیروار که سر نخ این روند، بهدست عدهی مشخصی است، فارغ از هر نژاد و ملیت.<br /><br />بخش پایانی این یادداشت را، بهزودی خواهید خواند.<br /><br />:: دیگر بخشها: [<a href="http://www.majidzohari.com/2011/11/1.html" target="_blank">یک</a>][<a href="http://www.majidzohari.com/2011/11/2.html" target="_blank">دو</a>]</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-9119782867072627454?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-23444425013099589592011-11-18T12:43:00.001-05:002011-11-18T15:27:57.131-05:00بمبی که علیا ماجده مصری ترکاند!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-r_AV5vdEqbM/TsagM5y8jBI/AAAAAAAAAIw/KJwKXzZYNIs/s1600/oliamajede.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-r_AV5vdEqbM/TsagM5y8jBI/AAAAAAAAAIw/KJwKXzZYNIs/s320/oliamajede.jpg" width="265" /></a></div><br />گرفتاری عمدهی تحلیلهای روانشناختی، فمینیستی، اخلاقی و کلاً معنیشناسانهی اصحاب اینترت بر عملکرد <a href="http://arebelsdiary.blogspot.com/2011/10/nude-art.html?zx=a77f17d2e9dcaa6d">علیا ماجده المهدی</a> مصری این است که آنها را از حالت ناظر، به میدان و معرکهای میکشاند که متعلق به آنها نیست و مجبورشان میکند که بر علیه یا بهنفع یکطرف موضعگیری کنند. بیتوجهی اصلی ما به جوهر شوکی است که این زن جوان وارد کرده تا ذهنهای خموده را به سمت روند ویرانگر "اسلامیزهشدن دموکراتیک" که دارد مصر را میبلعد متوجه کند.<br /><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">آنچه علیا کرده، یعنی ترکاندن بمب اینترنتی، شناخت و استفاده از ابزار "عریانی تن" بوده برای تبلیغ ایدهی سیاسیاش. در زمانهای که "رسانهی مسلط" اجازهی فکرکردن به کسی نمیدهد و با ساخت افکار عمومی، کشورگشاییهای اخیر در شمال آفریقا و احیاناً در سوریه و ... را "توجیه دموکراتیک" میکند، علیا با سنتشکنی آگاهانهی خود، خواب را سرهایی پرانده که همچنان دل به "ارتش آزادیبخش ناتو" و "مداخلهی نظامی یا غیر نظامی دموکراتیکساز قدرتها" بستهاند. او با هدفگرفتن مشخص فناتیکهای اسلامی در مصر و طراحان جهانی پشتیبانشان، به مخاطب توجه داده که مسیر گذار مصر به قعر فلاکت فاندامنتالیسم است نه ساحل عافیت آزادی.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">اینکه خیلیها آمدند تا تن لخت او را ببینند نه پیام او را بشنوند و اینکه اگر جوان و زیبا نبود، با چنین اقبالی روبهرو نمیشد، تماماً گمانههای حاشیهای بمب تبلیغاتی علیا هستند. من شک دارم که او قصد داشته نامی ماندگار شود یا مانیفستی فرمولهشده برای استفادهی آیندگان ارائه بدهد! اینگونه برداشتها، نشانهی درک ضعیف از کارکرد رسانه در دنیای امروز است. نقطهی مقابلاش علیای جوان است که با شناخت کانونی از رسانهی اینترنت، شادابی تن را آیینهای کرده به آفتاب، تا برقاش چشم سودازدگان احیای خلیفهگری اسلام در قرن بیستویکم را بزند و آتشی به جانشان بیاندازد که ضجهها و "وا اسلاما"یشان، ما پیرامونیان حواسپرت را به خود آورد که ببینیم: چطور دارند آزادی را زیر حجاب دموکراسی خفه میکنند و به مسلخ میبرند.<br /><br /></div> :: <span style="color: #666666;">طرح از مانا نیستانی</span></div><span class="commentBody" data-jsid="text"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-2344442501309958959?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-16054061340793384552011-11-11T13:56:00.001-05:002011-11-11T18:00:31.749-05:00دخالت نظامی ناتو، بدترین گزینهی ممکن برای ایران (2)<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"></div><strong>سیر حرکت جهان رو به جلو است، اما زیاد به چپ و راست میپیچد.</strong><br /><strong>ما در این پیچوخمها است که ویران میشویم و به مقصد نمیرسیم...</strong><br /><br /><div style="text-align: right;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"></span></strong> </div><div style="text-align: right;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">تبعات دخالت نظامی و حواشی پس از آن</span></strong></div><div style="text-align: right;">بدون ورود به تحلیلهای ژئوپلتیک -که در آن تخصصی ندارم-، تنها بر اساس نگاهی حتا گذرا به شواهد زنده و اتفاقاتی که همین روزها افتاده یا میافتد، میشود گفت که ورود نظامی به ایران، دخالتی درازدامنه و طولانیمدت خواهد بود؛ لااقل صدمات مالی و روانی آن سالها بر تن و ذهن میهن ما حضور خواهد داشت. حال فرض را بر این بگذاریم که این مداخله اتفاق بیافتد (مثل نمونه لیبی) یا که ایران از خاکستر جنگی داخلی بیرون بیاید (مثل سوریه). بعد چه میشود؟</div><div style="text-align: right;"></div><br /><div style="text-align: right;">نخست، تمام درهای سری تاریخی ایران به جهان باز میشود و در دسترس نامحرمان قرار میگیرد: تمام آرشیوها، اسرار و اسناد رسمی و اداری، اسناد حکومتی و سیاسی، نظامی، امنیتی، اقتصادی، اموال موزهها، اموال ارتش و سپاه، تاسیسات نفتی و صنعتی مثل ذوب آهن و بقیه... بدتر از آن، ادارهی تمامی ارگانهای رسمی و غیر رسمی کشور نیز به دست دخالتگران نهچندان صالح میافتد. </div><div style="text-align: right;">به دلیل شتاب حوادث و فضای هیجانی و هرجومرج، عملاً امکان ساماندهی به انتخاباتی سالم و مردمی منتفی خواهد بود. این فرصتی است تا "مدیای مسلط" به میدان بیاید و مسیر را به سمتی هموار کند که اتوماتیکوار و البته "کاملاً دموکراتیک"، دولتی ضعیف (حالا با خوشبینی، نمیگوییم خائن) روی کار بیاید. این وضع ایران را به دوران تسلسل سیاسی و تغییر پشت تغییر میکشاند، یعنی بیثباتی فراگیر و درازمدت. در فضای بیثباتی، افقها به برنامهریزیهای درازمدت کور میشود، فساد اداری رشد کرده دستاندرکاران به فکر منافع لحظهای خود خواهند بود، چون آیندهای برای خود نمیبینند. گذشته از فقر و پایینآمدن استاندارد زندگی، کنترل رشد بیرویهی جمعیت نیز ناممکن خواهد شد، یعنی بالارفتن گرفتاری و هزینهها. همچنین نبود دولت مرکزی مقتدر یعنی نبود امنیت مردم. سپس درگیریهای قومی و داخلی -یکی پس از دیگری- از اقصانقاط کشور شعله خواهند کشید. حکومتهای سست فاقد قدرت ادارهی مالی/اداری کشور، به وامها و مدیریت خارجی (حال در ردای بانک جهانی، سازمان ملل و ناتو) روی میآورند و با دستبهدست گشتن حکومت، این وامها بر هم تلنبار خواهند شد و کشور را به ورشکستگی خواهند کشاند. آغاز ورشکستگی اقتصادی، پایان حمیت ملی است: آغاز بحث شیرین ایران کثیرالمله و تقسیم کشور...</div><div style="text-align: right;">در چنین وضعی، در سرایی که امنیت و اقتصاد و آبادانی نیست، دموکراسی چیزی نیست جز "دلخوشکنک"!</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ادامهی این یادداشت را با عنوانهایی چون "جنگ روانی"، "راه حل خروج از بحران"و الخ خواهید خواند.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بخش نخست همین یادداشت: [<a href="http://www.majidzohari.com/2011/11/1.html">+</a>]</div><div style="text-align: right;">:: در همین زمینه: <a href="http://www.mborjian.com/2011/11/blog-post_09.html">مسئولیتی به نام "دخالت بشردوستانه"؟!</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1605406134079338455?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-39303341543856049252011-11-08T12:57:00.001-05:002011-11-08T13:10:24.064-05:00دخالت نظامی ناتو، بدترین گزینهی ممکن برای ایران (1)<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br />پس از رخدادن "بهار عربی" و بازشدن پنجرهای به افق تغییر، بعضی از ایرانیان تحت فشار و دچار هیجان، دل به دخالت نظامی غرب بستهاند. خیلیشان البته فاش نمیگویند؛ از لحن گفتار و نانوشتههای بین سطرهایشان اما این همدلی پیداست. برخلاف این عده، من معتقدم اگر چنین دخالتی اتفاق بیافتد، آن کورسوی تغییر سالم به آزادی نیز مسدود شده، ملت ما به ته چاه ویل بیسرنوشتی پرتاب خواهد شد.<br /><div style="text-align: right;"><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">دلایل رد گزینهی دخالت نظامی</span></strong></div><div style="text-align: right;">ایجاد هیجان باعث میشود که ما حواشی اینگونه تغییرات با کمک نظامی ناتو را نبینیم. این دقیقاً "چشم اسفندیار" قضیه است. پیشنهاد من این نیست که مردم جانبهلب و رسیده به مرز ناامیدی ما، با همین نظام فعلی بسوزند و بسازند؛ یکقدم بهپیش حتا معتقد نیستم که نظام جمهوری اسلامی بهتر از نیروهای نظامی ناتو است؛ آنچه مد نظر من است، توجه دقیق به تبعات پس از اینگونه دخالتهای نظامی است. به واقع من، با نفس دخالت نظامی مخالفم به دو دلیل: یکی آنرا تنها راه حل مسئله نمیدانم و دوم، اثرات جانبی آنرا بسیار مهلکتر از حتا تلفات جانی و مالی آن میپندارم.<br /><br /></div><div align="right"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"> درس تجربه: طرح بیثباتکردن کشورها</span></strong><br />در لیبی، یعنی در کشوری که بالاترین رشد سرانهی کشورهای افریقایی را داشت، جنگ داخلی بهراه افتاد و اینقدر ادامه پیدا کرد که از آن کشور ویرانهای بیش باقی نماند. ثمرهی انباشت خشونت در این جنگ نیز ویدئوهایی بود که از کشتن قذافی دیدیم (بهعنوان نمونهای کوچک از کل) و قتلها و جنایتهای مخوفی که بهوسیلهی رسانههای مستقل گزارش شدند.<br />اینبار با تجربهای بیشتر و با کمک تسلیحاتی/تبلیغاتی به مخالفین، در سوریه اما جنگ فرسایشی داخلی ایجاد کردند تا کشور در شعلههای آن بهآرامی بسوزد و دیگر هیچ قدرتی از خاکسترش برنخیزد. کار که با کمترین هزینهای برای "قدرت مرکزی جهانی" تمام شد، مردم حیران سوریه خود با التماس به پای نیروهای سازمان ملل و ناتو میافتند تا در کشورشان نظم را برقرار کند و ناظر بهاصطلاح انتخابات باشد. به این میگویند کشتن هر امکان بازسازی! در کشوری که نه حزبی فعالیت داشته ، نه ان جی او یا نهاد مردمی مستقل و قوی وجود دارد، نه خرد جمعی بر مبنای توجه به منافع ملی شکل گرفته، نه شناخت کافی از کاندیداها و نمایندگان آتی وجود دارد، در چنین فضای سرسامآور هیجانی و سردرگمی پس از جنگ داخلی، از انتخابات آزاد چه نتیجهای بیرون خواهد آمد؟ در چنین وضعی، قدرت مرکزی خارجی با سیطرهی کامل خود و با ابزار رسانه، در شکلی کاملاً انتخابی و"دموکراتیک"، آب را به سمت منافع خود هدایت خواهد کرد که مردم سوار بر آن خودخواسته به چاه فلاکت سرازیر شوند!<br /><br />این گفتار ادامه دارد...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3930334154385604925?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-69798996077737173652011-11-03T13:31:00.000-04:002011-11-05T18:12:24.147-04:00"جهان غرب" یا سرکردگان اقتصاد؟<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: small;">اشارهای به "بهار عربی"!</span></strong><br />مسعود برجیان به بهانهی <a href="http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/archive/2011/october/30/article/-ae1c371a2a.html">نوشته</a>ای از علی افشاری، <a href="http://www.mborjian.com/2011/11/blog-post_03.html">یادداشت</a> ارجمندی منتشر کرده که مفاد آن سخت تأملبرانگیز است. من از ورود به یادداشت آقای افشاری میگذرم که گفتنیها را مسعود گفته؛ دوست دارم اما -در مختصرترین شکل ممکن- بر یادداشت مسعود نکاتی را بیافزایم یا از ظن خود صیقل بدهم، تا شاید متن اصلی بازتر و خواناتر بشود.</div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">اگر بخواهیم در کوتاهترین تعریف، آنچه در لیبی اتفاق افتاد را مغزهشکافی کنیم، بایستی بگوییم که حکومت قذافی، بر اساس مصالح و به امر تشکیلاتی که جهان را اداره میکند [<a href="http://www.majidzohari.com/2011/09/blog-post_21.html">+</a>] (بانکهای جهانی، بازار سهام، الخ)، توسط نیروی ناتو و با همکاری بعضی از مردم داخل لیبی، واژگون شد. با راهنماقراردادن این تز، حال باید رفت سراغ یادداشت <em>غسل طهارت «دخالت بشردوستانه»</em> .<br /><br /><div style="text-align: right;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">دنیای غرب چیست؟</span></strong><br />نکتهای که بهتر است به آن بیشتر توجه شود، طرز استفاده از عبارت "دنیای غرب" است. مسعود در نوشتهاش از "منافع غرب" یاد میکند که منظور منافع مشترک همان کشورهای اتحادیهی اروپا (بهویژه اروپای غربی) و آمریکا و کانادا است. این طرز تلقی از جهان سرمایهداری، با آنچه بهواقع جهان سرمایهداری کنونی را میگرداند اختلافی پدیدارشناسانه دارد.<br />تصور کلاسیک از جهان سرمایهداری غرب این است: تعدادی کشور در اروپا بهعلاوهی کانادا و در راس همه آمریکا با درنظرگرفتن منافع ملی خود، در موضوع اقتصاد با یکدیگر اتفاق نظر دارند و بر همین اصل، دست به تحرکاتی مشترک میزنند. میشود باقی کشورهای توسعهیافته چون استرالیا، نیوزیلند، ژاپن و غیره را هم به این فهرست اضافه کرد. این تعریف با چند ایراد جدی روبهروست:<br />با رکود شدید و گسترش نابرابری اقتصادی در آمریکا و سپس اروپا، متوجه شدیم که تمرکز بر "منافع ملی" چندان در دستور کار کشورهای غربی نیست، یا لااقل مثل دهههای قبل در ارجحیت نیست. در کنارش، با وضعیت خودساخته و ویرانگری که برای یونان بهوجود آمده و احتمالاً دامنهاش به پرتقال، اسپانیا و ایرلند نیز سرایت میکند، شاهدیم که اتحادیهی اروپا -با نگاهی "فراگیرتر" از چارچوب ملی، بیتوجه به لب پرتگاه بودن "شریک اقتصادی خود"، چطور از او یک مستعمرهی تا گلو زیر قرض میسازد و شرکا را بر اساس سلسلهمراتب و "اولویتهایی" طبقهبندی میکند. مدیای مسلط نیز آنطور که باید اعتراضات و درگیریهای فراگیر در یونان را بازتاب نداد که طبعاً اتفاقی نبود. و اما جالبتر از همه این است که اروپای متحد، ابتدا با ایجاد واحد پولی یکسان (یورو) و بدیلی برای ارز جهانی دلار آمریکا، با آن [در ظاهر] به رقابت برخاست. همین اروپا اما در مسائل استراتژیک جهانی در کنار آمریکا حضور جدی دارد (مثل "بهار عربی"). هر دو ارز نیز هر روز ضعیفتر میشوند. آنطور که از قرائن پیداست، با ضعیفکردن یورو و دلار (شاید عمدی) و ادغام هر دو، ممکن است یک واحد پولی یکسان و جهانی سربرآورد. در این راستا دیدیم که پس از رکود اقتصادی و درست در موسم بهار عربی، بازار سهام برلین و نیویورک و نیز لندن و کانادا در هم ادغام شدند و مرزها برداشته شد. بهراستی این تضادها را چطور میشود تبیین کرد؟ چه نیروی خارج از مرکز و نامرئی، بیتعهد به مرزبندیهای جغرافیایی و سیاسی داخل دنیای غرب، بانی تصمیمگیریهای کلان میشود؟ آیا قائل هستیم که چنین نیرویی وجود دارد، یا که زادهی تئوری توطئه است و نباید بدبین بود! </div></div><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">موضوع نفت</span></strong><br />مسعود بهدرستی اشاره میکند:<br /><blockquote class="tr_bq"><span style="color: #444444;">سادهانگاری تحلیلگرانی که موضوع نفت را تنها انگیزه یا انگیزهی اصلی ناتو برای دخالت در لیبی میدانند و کسانی که با ردیف کردن این اعداد و ارقام، از در مخالفت با آنها بر میآیند، در همینجا روشن میشود. این موضوع در مورد حملهی آمریکا و انگلیس به عراق نیز مطرح میشد.</span></blockquote>و سپس دلیل میآورد:<br /><blockquote class="tr_bq"><span style="color: #444444;"> آمریکا در </span><a href="http://www.mborjian.com/2011/10/blog-post_20.html"><span style="color: #444444;">سند استراتژی امنیت ملی</span></a><span style="color: #444444;"> خود که سالها پیش از حملهی آمریکا به عراق، تدوین شده و دورنمای سیاست آمریکا را تا سال ۲۰۲۵ معین کرده، یکی از اهداف خود در خاور میانه را استقرار موشکهای دوربرد خود در یکی از کشورهای ایران یا عراق عنوان میکند. دلیل مطرحشده در این سند، مرکزیت ایران و عراق در منطقهی خاور میانه است که به آمریکا امکان میدهد از این طریق، کل منطقه را زیر بُرد موشکی خود داشته باشد. بنابراین نه تنها موضوع نفت، تنها انگیزهی آمریکا برای حمله به عراق نبوده است که حتی انگیزهی اصلی هم نبوده است. همین موضوع در مورد لیبی نیز صادق است. موقعیت ژئوپلیتیک لیبی از نظر تسلط بر کل شمال آفریقا و جنوب اروپا و به عنوان یکی از شاهراههای اتصال آفریقا و اروپا، وضعیتی بسیار ویژه است.</span></blockquote> موضوع این است که ما وقتی از نفت صحبت میکنیم، نخست باید بدانیم که اصولاً نفت چی هست؟ این پرسش در ظاهر بدیهی، در واقع یکی از کلیدهای حل معمای "اتحاد نامرئی" است. نفت صرفاً آن مادهی سیاهی که در بشکه میریزند و میفروشند نیست. علاوه بر آن، نفت یکی از شاخصههای اصلی بازار سهام است. بازار سهام نیز دنیای اقتصاد در بطن دنیای اقتصاد است، درست مثل اینترنت که دنیای مجازی در دنیای واقعی است. جالب اینکه تبادلات در سهام نفت به مراتب بیشتر از خود نفت است. این چیزی است که از دیدهی تحلیلگران ما دور مانده، چون سررشتهای از دنیای سهام ندارند. شاخصهی نفت در بازار سهام تابع یکسری نوسانات لحظهای و بیرونی است. این نوسانات، تماماً مربوطه به تحرکات سیاسی هستند. برای همین، نفت علاوه بر اینکه مهمترین سوخت حال حاضر جهان است، سلاحی کاملاً استراتژیک نیز هست. فهم ما موقعی از مسئلهی استراتژیک نفت جامعتر میشود که بدانیم نفت، در بیشتر مواقع نه توسط صاحبان ذخایر، بلکه بهوسیلهی شرکتهای نفتی و طی قراردادهای چندین ساله استخراج، تولید، صادر و بهفروش میرسد. حال باید دقت کرد که چه تشکیلاتی این چرخهی اقتصادی را میگرداند؟<br />قذافی قرار بود اواخر امسال، قراردادهای نفتیاش را با شرکتهای نفتی غرب تجدید نکند و با شرکتهای چینی وارد معامله بشود. شاه هم قرار بود در سال 58، یعنی تاریخ انقضای قراردادهای نفتی ما، دیگر با شرکتهای انگلیسی و آمریکایی قراردادی منعقد نکند و نفت ایران را با قیمتگذاری اوپک توسط شرکت ملی پارس استخراج و صادر کند. ایجاد پالایشگاهها در ایران نیز پیرو همین تفکر درازمدت بود. البته ما که داییجان ناپلئون نیستیم که زبانم لال فکر کنیم این وسط توطئهای در کار بوده است!<br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">آمریکا به مثابه دفتر کار و بازوی نظامی اقتصاد جهانی</span></strong><br />پیرو آنچه در ابتدای این یادداشت گفته شد، اینروزها زیاد نمیشود از "استراتژی بلندمدت امنیت ملی آمریکا" صحبت کرد، زیرا استراتژیها از بلندمدت و ملی، به کوتاهمدت و گلوبال تغییر شکل دادهاند. برای مثال، اگر آمریکا بخواهد سیستم کشوری را تغییر بدهد، دیگر مثل نیکاراگوئه عمل نمیکند و این دخالت، حتماً با همکاری شرکای اقتصادی/استراتژیک انجام میشود. همین است که در سی سال گذشته -بهویژه در ده سال گذشته- به اندازهی چند قرن اتفاقات عجیب و غریب در دنیا رخ داده است. این استراتژیهای کوتاهمدت و لحظهای البته بر بنیان نوعی مانیفست نانوشته (شاید هم نوشته) پی ریخته میشوند و عمل میکنند. آنچه در این مانیفست میخوانیم این است: «<em>ساخت حکومتی جهانی و در کل تسخیر جهان نیازمند ایجاد بیثباتی در خارج از قلمرو خود و از آن سمت، ناآگاه نگهداشتن و مشغولکردن مردم داخل قلمرو خود است</em>.»[<a href="http://www.majidzohari.com/2011/01/blog-post_29.html">+</a>] بهراستی کدام طرح نامرئی یکباره تعدادی از کشورهای در ظاهر نهچندان دوست را در موضوعی مثل فتح لیبی کاملاً همقول میکند؟ پاشنهی آشیل "قذافی باید برود" و "کاسترو مهم نیست برود" در کجاست؟<br />با توجه به دلایل متفاوت از جمله ناعادلانهترشدن وضعیت توزیع در آمریکا و کمتوجهی به وضع مردم و نیز شراکت آمریکا با ناتو در مسائل شاخ آفریقا، عبارت کلاسیک "امپریالیسم آمریکا" دیگر از معنی تهی شده است. تعریف سادهی آمریکای کنونی، عنوان این پاراگراف است.<br /><br />در این باره هر چه نوشته شود باز کم است. شاید وقتی دیگر...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6979899607773717365?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-88994970701526183352011-10-26T10:57:00.000-04:002011-10-26T11:03:47.323-04:00اعراب رنگ ترقی را نخواهند دید!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">بعضی از دوستان از اسلامیشدن "دموکراتیک" تونس [و احتمالاً مصر در آیندهی نزدیک] و آزادی چند همسری و ایجاد بانک اسلامی در لیبی چنان ابراز شگفتی میکنند که تو گویی قرار بوده از مخرج مشترک این کشورها سوئیس بیرون بیاید! غرب مگر خوابنما شده که با تحمل اینهمه هزینه و سختی، برادران مسلمان را مفتی برساند به نظامی رو به رشد و مترقی، تا با فهمیدن حقوق خودشان، بلافاصله نان غرب را آجر کنند؟ <br />اعراب برای نان که انقلاب نکردهاند؛ انقلاب کردهاند که موازین اسلام در جامعه پیاده بشود. در این انقلابها، با ایجاد فضای ممنوعهی پرواز، حمایتهای سنگین دولتی و رسانهای، رساندن اسلحه به شورشیان و دست آخر لشکرکشی نیروهای آزادیبخش ناتو، کمی هم البته بهشان کمک شد!</div><div style="text-align: right;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8899497070152618335?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-12342819251832780352011-10-24T15:57:00.003-04:002011-10-24T16:36:02.566-04:00جهان سرگردان بر مدار تکرار!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="right"><br /><blockquote class="tr_bq">امروز <br />درون دفتر مردهی زندگیام جاری شدم <br />و هر برگ را دوباره زيستم.<br />...<br />امروز،<br />بر بام کوتاه زندگیام<br />بر مدار تکرار<br />بیانتها وزيدم...[<a href="http://www.majidzohari.com/2007/03/4.html">+</a>]</blockquote>حدوداً دهسالِ پیش، وقتی آمریکا و متحداناش به افغانستان و سپس عراق حمله کردند، بسیاری در نقاط مختلف جهان و بیشتر در اروپا، در ضدیت با جنگ به تظاهرات پرداختند. آنموقع اسم این یورش را "جنگ با تروریست" گذاشته بودند. پس از نه سال، وقتی باز آمریکا و متحداناش -اینبار با ظاهری متفاوت- در کشورهایی نظیر تونس، مصر، لیبی، سوریه (ادامه دارد) انقلاب و جنگ داخلی بهراه انداختند و علناً نیروی نظامی پیاده کردند، همانها که مخالف جنگ بودند به پشتیبانی از آن پرداختند، زیرا نام این یورش دموکراتیکساز، به "بهزیرکشیدن دیکتاتور" تغییر کرده بود.</div><div align="right"><br />خوب که دقت کنیم ، میبینیم که گردانندگان صحنهی جنگ هیچ تغییری نکردهاند. همانها که در جنگ عراق بودند، امروز نیز -البته زیر نامی دیگر- در لیبی حضور دارند. این نشانگر واقعیتی کلیدی است: این سلسله عملیات، بر پایهی هدفی یگانه توسط تیمی یگانه طرحریزی و اجرا شده است.<br /><br />این هنر <a href="http://www.majidzohari.com/2011/09/blog-post_21.html">گردانندگان جهان</a> است که ایرادهای کار خود را در مسیر تاریخ، شناسایی و رفع میکنند. گردانندگان جهان، مسلح به پراگماتیسم، نیک میدانند که عامهی مردم، به بازکردن پوستهی حوادث علاقهای ندارند و ساده میشود ذهنشان را توسط "رسانهی مسلط" ساخت و بهکار گرفت.<br /><br />جهان امروز هم مثل جهان دیروز، تابع مد است. روزگاری جنگ چریکی مد بود و امروز "دموکراسیخواهی"! روزگاری فلسفهی "خوشباشی" و هیپیایسم طالب داشت و امروز، "امنیت ملی" و جنگ با برهمزنندگان آن. امروز نیز -مثل هر روز- هیجان کارسازتر است تا تحلیل منطقی بهدور از هیاهو. هیجان خوراک روان آدمیست و به دل لذت میدهد؛ کار فکری و تامل موشکافانه اما طاقتفرساست و حوصلهسربر. از آن گذشته، انسان امروز -از نوع غربیاش تا دورترین نقطهی شرق- اینقدر در زندگی غرق است و گرفتار، که سعی میکند به دم دستترین راه حل چنگ بزند. همین واقعیت رمز موفقیت رسانهی مسلط و ارباب آن است که باب روز تولید و توزیع میکنند.<br /><br />برای کسانی که خود را در قبال زندگی خویش و آیندگان مسئول میدانند، تحقیق کافی و تامل مضاعف در رخدادهای روز اجتنابناپذیر است. این یک وظیفهی عمومی است با هر تعلق خاطر و دیدگاه سیاسیای که داریم. اینترنت خانهی دگراندیشی است. از آن، بایستی آنطور که شایسته است بهره گرفت و فکر را ورزش داد تا نتوانند بهسادگی بر موجهای خودساخته سوارمان کنند.</div><div align="right"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1234281925183278035?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-8504178697829641272011-10-23T14:52:00.000-04:002011-10-24T01:44:24.570-04:00چرا قذافی را کشتید؟<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">نوشتهای که در زیر میخوانید، طرح چند پرسش جدی در ابهامزدایی از "قتل انقلابی" قذافی است که مصطفی لطفیکیان در فیسبوک منتشر کرده است. البته فهرست این پرسشها را در زمینههای مختلف میتوان گسترش داد و دنبال کرد.</div><span style="color: #444444;"></span><br /><span style="color: #444444;"><blockquote><div style="text-align: right;">قذافی طراح و مجری یا شریک بسیاری از حوادث شوم سرزمینهای ثروتمند و استراتژیک مسلماننشین بود، حوادثی که از کودتا در کشور نفتخیز لیبی آغاز میشد و از افغانستان و ایران میگذشت و به عراق و لبنان و فلسطین و چچن میرسید. نسلی که امروز موی سپید بر سر و روی دارند، آمد و شد سعد مصطفي مجبر نخستین سفیر لیبی پس از واقعه 1357 در تهران که نسبت به ایرانیان به شدت کینهتوز بود، عبدالسلام جلود نخستوزیر وقت دولت انقلابی لیبی که با دیدن نظم و توان ارتش شاهنشاهی ایران حقد و حسد از چشمانش شراره میزد و معمرالقذافی که به دنبال حقالزحمه تربیت چریک و تروریست انقلابی در خاک لیبی بود را، به ایران بهخاطر دارند. </div></blockquote><blockquote><div style="text-align: right;">آن نسل به یاد میآورند دفتر انقلابی لیبی را در تهران که جدای از سفارتخانه لیبی بلافاصله پس از 22 بهمن 57 برپا شد و انقلابیون رنگارنگ وطنی با بهرهگیری از رهنمودهای قذافی و <em>کتاب سبز</em> انقلابش به تاراج و ترور میپرداخت. رزمندگان ایرانی طی جنگ 8 ساله اسرای لیبیایی را در میان دیگر اسرای عرب دیدند. در افغانستان نیز لیبیاییها نقش فعالی در جلوگیری از بازگشت ظاهرشاه و به قدرت رسیدن احمدشاه مسعود ایفا کردند. در لبنان و فلسطین نیز امکانات دولتی و عوامل اطلاعاتی این کشور همواره کانال ارتباطی امن برای انتقال اسلحه و پول و تروریست بودهاند. بعید نیست که این کانال در اروپا نیز در خدمت عملیاتهای تروریستی ضد ایرانی بوده باشد. در سالهای اخیر هم عوامل قذافی در چچن نقش مهمی در تبدیل یک مبارزه آزادی خواهانه و استقلال طلبانه به یک مجاهدت مذهبی و تروریسم ویرانگر و ضد مردمی بازی کردند. قذافی و حلقه یاران انقلابیاش طی 42 سال حکومت بر کشور کمجمعیت و نفت خیز لیبی میلیاردها دلار پول نفت لیبی را روانه بانکهای همان کشورهایی کرد که آنها را دشمن مردم لیبی میخواند و با کشتن او بخش بزرگی از این ثروت و پشت پردههای آنچه بر میهن ما و دیگر سرزمینها رفت برای همیشه از دسترس خارج شد و آن شیوههای افشا نشده همچنان قابلیت اجرا علیه جهان سومیها را خواهند داشت. اینگونه است که برای سران حکومت 12 ساله نازی در آلمان پس از شکست در جنگ بلافاصله دادگاه نورنبرگ تشکیل میشود و متفقین پیروز مو را از ماست بیرون میکشند ولی معمرالقذافی، حکومتش 42 سال به درزا می شد و پس از دستگیری بلافاصله کشته میشود.</div></blockquote><div style="text-align: right;"><span style="color: black;">اتفاقاً همین اتفاق نیز برای صدام افتاد تا او نتواند شرحی از تجربیات پشت پردهی سالهای گذشته -حال از ظن خودش- منتشر کند. کسی از میلوسویچ نیز پس از دستگیری چیزی نشنید. شاید آوردن نام هویدا در این لیست چندان مربوط نباشد، ولی او با اینکه تقاضای وقت کرده بود تا کتاب خاطراتاش را در یک سال بنویسد و منتشر کند، اما بالافاصله ساکتاش کردند. و این لیست را میشود همینطور ادامه داد...</span><br /><span style="color: black;">بحث این است که میخواهند ما از واقعیات پشت پرده مطلع نشویم. میخواهند از رازها پرده برداشته نشود. میخواهند نسل نو از گذشته عبرت نگیرد و فقط "رسانهی رسمی" را دنبال کند و "تاریخ رسمی" را بخواند. میخواهند تاریخ رسمیای برایمان بنویسند که هیچ صدای مخالفی در آن حضور نداشته باشد. میخواهند خاطرات و پیشینهی ملتهایی نظیر ما را پاک یا محدود کنند.</span> </div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-850417869782964127?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-37852752098271304572011-10-21T11:44:00.002-04:002011-10-21T11:46:37.430-04:00سواری بر موج افکار عمومی؛ بردگی از نوع جدید!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span class="commentBody" data-jsid="text"><span dir="rtl">شخصیتهای تاریخی منفور یا محبوب میشوند. یکی در محکمهی تاریخ میبرد، یکی نیز میبازد. حال باید دید تا چه حدود نگاه ما به یک شخصیت تاریخی، ساختهی تولیدات رسانه و جوسازی عمومی است و تا کدام حد ساختهی بررسیهای تاریخی با اتکا به اسناد واقعی و دادههای تجربی و عینی؟<br /> آیا ما همانها را تکرار نمیکنیم که "فاتحان" توی دهنمان گذاشتهاند؟</span></span><br /><span class="commentBody" data-jsid="text"><span dir="rtl"><br /> مردمی که یکروز زندهباد مصدق میگویند و درست فردایش مرگ او را در خیابانها طلب میکنند، بهراستی رای و افکار عمومیشان تا چه حد قابل اتکاست؟<br /><br /> ما به مقولهی افکار عمومی بیش از حد بها میدهیم و به دام پوپولیسم تاریخی میافتیم، چون برایمان سخت است در باورهایمان -که خود ساختهی افکار عمومی است- بازاندیشی منصفانه کنیم. سوارشدن بر موج ساده است؛ برخلاف جریان آب شناکردن اما نه!</span></span><br></br><span class="commentBody" data-jsid="text"><span dir="rtl">مردم امروز جهان، وحشت دارند از فکرکردن! در ذهنشان را به هر ندای متفاوتی کاهگل گرفتهاند. ذهن مردم را "قدرت مسلط" از طریق بازوی خود "رسانهی مسلط" پر میکند. مردمی که چسبیدهاند به زندگی پرمشغلهی خود، طبیعی است که راه سادهتر را انتخاب کنند: دنبالهروی از رسانهی مسلط؛ راهی کاملاً دموکراتیک. این وضعیت، حاکم است بر شبکهی ذهنهای نهچندان پیچیدهی دنیای معاصر...</span></span><br /><span class="commentBody" data-jsid="text"><span dir="rtl">البته و خوشبختانه دنیای تبادل اطلاعات یکدست نیست و کسی اگر جوینده باشد و اهل فکرکردن، آنچه را که باید خواهد یافت.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3785275209827130457?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-79568417796772072292011-10-20T14:15:00.001-04:002011-10-20T14:15:55.526-04:00حکایت لیبی!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">با سربهنیستکردن قذافی، لیبی هم به جمع کشورهای بیثبات پیوست. حالا مردماش باید همینطور در یک گردونهی ناامنی و بیسرنوشتی... و کلاً فرسایشی دستوپا بزنند تا خودشان را [اگر] پیدا کنند. منابعاش البته بیکموکاست و مثل همیشه -و شاید بیشتر از قبل- به چوب حراج میرود. خب اما صاحب دموکراسی شدند؟!<br /><br />واقعیت این است که خیلی از کشورهای دموکراتیک امروزه هستند که به وضع حیرانی در گردونهی سرنوشت دچارند. مثالاش: کشورهای اروپای شرقی چون بلغارستان و اقمار بالکان و رومانی و مجارستان و همین افغانستان و عراق بغل گوشمان. یونان هم با فروپاشی اقتصادش دارد به آنها میپیوندد. اینجاست که میبینیم هدف غایی بهروزی مردم نیست و "گردانندگان اصلی" مسیر را به سمت دیگری هموار کردهاند. <br />در کشوری بههمریخته و غیر منسجم، کسی به فکر منافع ملی و آیندهای بهتر نیست. مردم سردرگم مشکلات روزمرهشان هستند.<br /><br />شعار البته خوشبو و رنگین است: رسیدن به دموکراسی! اما آیا دموکراسی همهچیز است؟ آیا دموکراسی بدون پایهی فرهنگی و از آن مهمتر، زیربنای اقتصادی قوی ارزش پیادهکردن دارد؟<br />دایهگان مهربانتر از مادر که نامشان گردانندگان بازار سهام است، با برجستهکردن بدیهای سیستمها، در واقع دکترین خود را توجیه و اهداف اصلی خودشان را در پشت ردای دموکراسی مخفی میکنند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7956841779677207229?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-71746983840774470132011-10-17T12:15:00.002-04:002011-10-17T12:17:18.348-04:00تظاهرات در وال استریت<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">این تظاهراتی که در وال استریت و دیگر جاها در جریان است، برخاسته از درکی مشترک است؛ درکی که از ویرانی جهان بهدست عدهای بسیار معدود عمیقاً نگران است. همانطور که برای ملا حسنی نوشتم:</div><div style="text-align: right;"></div><blockquote><div style="text-align: right;"><span style="color: #444444;">کسانی که به گردانندگان بازار سهام و بورس اعتراض میکنند و در وال استریت و باقی جاها تظاهرات کردهاند و میکنند، اکثراً آدمهای آگاه و تحصیلکردهای هستند که نزول کیفیت زندگی و ویرانی اقتصاد را به شکلی عمیق و علمی میبینند و در زندگی خودشان حس میکنند. عوامل آنرا هم خیلی خوب تشخیص دادهاند و زدهاند به ریشه. این تظاهرات، با تظاهرات نقلعلیهایی که با خواندن دو تا مقالهی پر از غلط، شده بودند انقلابی و در ایران و مصر و باقی جاها خودزنی کردند، حسابش فرق میکند.<br />این یک حرکت فارق از بینش سیاسی خاص است و فراگیر است و هر کس که به منافع آیندهی انسان در کرهی خاک فکر میکند را همراه خود کرده است</span>. [<a href="http://mollah.blogspot.com/2011/10/blog-post_16.html">پیوند</a>]</div></blockquote><div style="text-align: right;">گذشته از اینکه شعبدهبازان حرفهای، چه در سیستم حاکم و چه حقوق بشریهای چپ متنفر از آمریکا که با چشمها و مغزهای بسته همیشه آمادهی یورش هستند، طبعاً سعی در منحرفکردن جریان خواهند کرد، اما نفس حرکت از هر چیزی مهمتر است. این از معدود اعتراضهایی است که اکثر جریانهای سیاسی را در صف خود کنار هم ایستانده و نقطهی خطر را به درستی نشانه گرفته است.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7174698384077447013?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-84039601751176534932011-10-13T23:59:00.001-04:002011-10-14T02:27:35.186-04:00نگرانی برای ایران<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="right">در چند روز گذشته، رسانههای غربی -در حجم سنگینی- روی مسائل مختلف ایران تمرکز کردهاند؛ طبیعتاً با موضعی منفی. اول بیبیسی فیلم خامنهای را اکران کرد، بعد دسته راه انداخت برای افشاگری اختلاس میلیاردی و متعاقبش قضیهی خاوری در تورنتو، بعد آمریکا طرح ترور سفیر عربستان توسط ماموران ج ا را رو کرد، بعد... انواع و اقسام اخبار نقض حقوق بشر در اینترنت و شبکههای دیداری و شنیداری. <br />گفتن ندارد سیستم حاکم در غرب نخست افکار عمومی را آماده میکند و سپس دست به اقدام میزند. حماقت روزافزون رژیم هم که همیشه بهانهساز بوده. از این رو جا دارد نگران باشیم. و چه کاری بیش از نگرانشدن از دستمان برمیآید؟</div><div align="right">... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8403960175117653493?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-83678595328347003872011-10-12T15:48:00.000-04:002011-10-12T15:50:41.835-04:00دوستی (18)<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">بدترین صدمهای که میشود به يک دوست زد اين است که به او بيش از آنچه هست بها بدهی؛ با تعريفهای گزاف از دانش و مرتبهی او، دنيايی فانتزی چون والتديسنی برايش بيافرينی؛ چنان او را از لذّت کاذب و کِبر لبريز کنی و چنان شخصيت پوشالیای برايش بسازی که خودش هم باورش شود چنين است. وقتی کذب جای واقعيت نشست، بلندکردناش به اين سادگیها نيست! </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">تعريفشنيدن، حتّا با این آگاهی که سراسر دروغ است، آدم را در خلسهای پرلذّت فرو میبرد و گوش را به شنيدن کلام راست سنگين میکند. کسی که مدّتی در کاخ زندگی کند، حتّا اگر آن کاخ پوشالی باشد، ديگر به آپارتمانی کوچک برنمیگردد؛ میماند و در شعلههای پوشال میسوزد...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8367859532834700387?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-10438446925055748262011-10-09T12:02:00.001-04:002011-10-12T15:51:56.872-04:00یک کامنت: اشارهای جستهگریخته به عقبماندگی ایران<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><strong>ایران، چهارراه سرنوشت</strong></div><div style="text-align: right;">در بارهی علل عقبماندگی ایران، چند پژوهشگر ایرانی حرفهای جدیای زدهاند مثل جواد طباطبایی، <a href="http://www.aramesh-dustdar.com/">آرامش دوستدار</a> (تز دینخویی)، <a href="http://mirfetros.com/fa/">علی میرفطروس</a> (تز چهارراه سرنوشت)، جمشید بهنام، ماشاالله آجودانی... و فراوان مقالههایی که در این باب از سوی دیگران نگاشته شده. گذشته از شرایط روانی ملتها و موقعیتهای اقتصادی و ضمناً نوع حکومتهای وقت با گرایش به هجوم و تسخیر، موقعیت استراتژیک ایران و "چهارراه" بودن آن هم اهمیت دارد. ایران سرزمینی بوده در حد فاصل قلمرو اعراب مسلمان، ترکها، مغولها و اینان برای یورش، مجبور بودهاند اول از خاک ایران بگذرند.</div><div style="text-align: right;"><br /><strong>افسانهسازی تاریخی</strong></div><div style="text-align: right;"> در بارهی <a href="http://tazad.blogspot.com/2011/09/blog-post_27.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+tazad-blog+%28%D8%AA%D8%B2%D8%A7%D8%AF%29&utm_content=Google+Reader">دیدگاه</a> زیباکلام هم میشود گفت چیزی است در حد "خود کم بینی" و خودزنی فرهنگی. متاسفانه تحقیر خود در بین ما مردم فراگیر است که خود از تبعات فرهنگ شهیدساز و سوگوار شیعیست، با تلاش موازی تفکر مارکسیستی حزب توده. طبعاً تاریخ باستان ایران -مثل تمام ممالک- تا حدی آلوده به خرافات است، اما برای ایجاد پایههای تاریخی و بنای نظامی استوار و ملی، تمام ملتهای دنیا دست به افسانهسازیهایی زدهاند، چه بسا بسیار اغراقآمیزتر از ایرانیان. نمونهاش تاریخ انگلیس و فتوحات سرکار ملکه ویکتوریا است که در تمام طول حکومتاش، لحظهای شمشیرها پایین نیامد، ولی او را پایهگذار تمدن انگلوساکسون امروزی مینامند، بدون اینکه به خونریزیهایش یا به اینکه او بنیانگزار اصلی استعمار انگلیس و فتح کشورها بود اشارهای شود.</div><br /><div style="text-align: right;"><strong>تاریخ را فاتحان مینویسند</strong></div><div style="text-align: right;">پیرو توضیح بالا، تاریخ همیشه "آب پاکی" را بر عملکرد فاتحان ریخته است. برعکس، مغلوب در تاریخ سراسر <a href="http://www.majidzohari.com/2011/02/blog-post_06.html">شرمساری</a>اش، درگیر چرخیدن در مدار تکرار و پاسخگویی به پرسشهای تاریخی است که فاتح برای او طرح کرده است. در محکمهی این پرسشها، در انتها، مغلوب همیشه محکوم میشود و مدعیالعموم او، همان فاتح است!</div><br /><div align="right"><strong>شکست نهضتهای اجتماعی</strong></div><div align="right">هما ناطق معتقد است نطفهنبستن نهضتهای مذهبی-اجتماعی مثل بهایت در ایران، بر خلاف فراگیری نهضتهای مذهبی-اجتماعی مثل پروتستانیسم/لوتریسم در اروپا، به ایستایی فرهنگی ایران انجامید (در <em>رگ تاک،</em> پاریس: بهار 2002، چاپ چهارم). عیارسنجی این نظر دست پژوهشگران را میبوسد؛ نکتهی کوچکی که اما جا دارد به آن اشاره شود این است بهاییت و بابیگری در هستهی خود، تفکری بسته و ضد پیشرفت علمی/اقتصادی است و گمان نکنم انرژی و مایهی تغییری مثبت و سریع در فرهنگ ایران را داشته باشد. البته شک نیست که استیلای دستگاه روحانیت بر تمام شریانهای هستی ایرانی و سرکوب دگرااندیشی و پاگیری تفکرات مترقی، خود عاملی جدی در عقبماندگی ما بوده است.</div><br /><div align="right"><strong>موضوع چین</strong></div><div style="text-align: right;">بحث روانکاوی اجتماعی/ فرهنگی در گفتمان علل عقبماندگی خود از کلیدهای گشایشگر است. در مقام قیاس، من همیشه به سرنوشت چین دقت کردهام که هم از لحاظ ثروت و هم جمعیت، کشوری به مراتب سنگینتر از ایران بوده است و پیشینهی تاریخیاش نیز از ما کم ندارد. چرا چین خود از مغولان شکست خود و چرا هیچوقت در پی کشورگشایی برنیامد؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">:: این یادداشت موقعی در من جوانه زد که مطلب فیسبوکی شبنم را خواندم.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1043844692505574826?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-81724398090929338162011-10-02T11:44:00.002-04:002011-10-02T12:18:20.555-04:00دزدهای اقتصادی وارد کانادا میشوند!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">ملاحسنی در <a href="http://mollah.blogspot.com/2011/10/blog-post.html">نوشتهاش</a> به دزدهای اقتصادیای اشاره میکند که اینروزها از ایران کرور کرور به کانادا میآیند. البته حرف در اساس درست است، اما حواشیای دارد. اول کامنت من را پای آن یادداشت بخوانید:<br /><br /><blockquote><span style="color: #382d2c;">ایرانیهایی که اینروزها به کانادا میآیند، اغلب با پولهای سنگین وارد میشوند. پلهای اقتصادی پشت سر را هم همچنان حفظ میکنند و مرتب در رفت و آمدند. کانادا البته کاری ندارد در کشوری مثل ایران که نظام اقتصادی از پایه فاسد است و برای رشد هم باید حق را ناحق کرد، هم رشوه داد؛ هم مالیات نداد... چه موجوداتی پرورش پیدا میکنند. آنچه برای اقتصاد کانادا مهم است، تزریق پول توسط تازهواردین است. این پولهای گنده و تحقیقاً بادآورده فقط منحصر به ایرانیان نیست. اتفاقاً عامل مهمی که کانادا را از افتادن در چاه عمیق رکود نجات داد و میدهد، همین ایمیگرنتهای "عزیز" هستند!</span></blockquote>دو پرسش مطرح است: اول اینکه آیا کانادا از وجود این افراد در خاک خود بیخبر است؛ و دوم، آیا این اختلاسکنندگان منحصر به ایرانیان هستند؟<br /><br />کسانی که وارد کانادا میشوند، منظورم پولدارهایشان، اکثراً از کشورهایی میآیند که نظام سالم اقتصادی ندارد. در چنین کشورهایی، اگر شخص چموخم کار را -که رشوه، کلاهبرداری، زدوبند و الخ. است- یاد بگیرد، خیلی زود چاق میشود. سیستم سیاسی کانادا طبعاً میداند در اینجور کشورها، از راه سالم نمیشود پولدار شد، چون ساختار تعریفشدهی اقتصادیای وجود ندارد. اما باز به آنها خوشآمد میگوید!<br />مسئلهی مهم برای کانادا -که کشوری عمیقاً اقتصادی و از بازیگران مهم این صحنه است- ورود پول است. وقتی به این راحتی و بدون زحمت سرمایههای سنگین را میشود جذب کرد، چرا که نکنند؟ مگر از این راحتتر میشود اقتصاد را رشد داد؟<br /><br />البته من طرفدار این نظریه نیستم؛ فقط خواستم به آنچه که "واقعیت اقتصادی" این کشور و جهان امروز است اشارهای کرده باشم.<br /><br /><blockquote></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8172439809092933816?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-60303251386946228492011-09-30T23:13:00.000-04:002011-10-06T23:14:49.074-04:00دربارهی سخنرانی احمدینژاد در سازمان ملل<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div><div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">به نظر من، درستی یا نادرستی نکاتی که احمدینژاد در <a href="http://www.youtube.com/watch?v=k4phNuwx8Hs&feature=related">سخنرانیاش</a> ایراد کرد در درجهی اول اهمیت نیست. بهواقع آنچه احمدینژاد در سازمان ملل گفت، شامل تکههایی دستچینشده برای کوبیدن غرب بود، بدون درنظرگرفتن اصول متعارف و جاافتادهی دیپلماسی. مشکل این است که این فرد و رژیماش اصولاً درکی از سبک گفتوگو در سطح بینالملل ندارند و "گستاخی" را با "رکگویی" اشتباه گرفته اند، با این حال، خود مرتب از "گفتوگو بین ملتها" دم میزنند و حتا گامی جلوتر، آنرا میخواهند به دنیا درس بدهند! <br />موضوع دیگر -و اتفاقاً مهمتر برای ما ایرانیها- این است که جناب احمدینژاد ابداً چشم بصیرت برای ارزیابی رژیم متبوع خودش را ندارد و فقط زبان درازش به باقی جهان -خصوصاً غرب- نیش میزند. بهتر بود در کنار نقد جهان متمدن، کمی نیز به فلاکتهایی که گریبان هممیهنانش را گرفته... که اتفاقاً ثمرهی حضور خود او و همقطاراناش است اشاره میکرد تا لااقل عدالت -هر چند ناچیز- حفظ میشد.</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6030325138694622849?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-55610977361395068452011-09-21T13:26:00.001-04:002011-11-03T13:25:03.519-04:00جهان را چه کسانی میگردانند؟<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">اینروزها، من زیاد در پی پافشاری بر عقاید سیاسی خودم نیستم به چند دلیل:<br />نخست اینکه نفس متقاعدکردن دیگران برایم چندان ارجح نیست.<br />دوم، آنچه به آن رسیدهام، در مغزهی خود "بیباوری به سیاست" است. حال حساب کنید کسی که به قدرت و تاثیر سیاسی کشورها چندان باور ندارد، چطور میتواند پیچیدگی موضوع را توضیح و بسط دهد؟<br />و بعد، رسیدن به باوری که امروز دارم، حاصل تجربیات، پیگیریها و مطالعاتی فردی است. کسی تا این راه را نرود، به آنچه من میگویم اعتنا نخواهد کرد.<br />و مهمتر از همه، طرفداری از "تئوری توطئه" در نزد غالب جامعه، جنگی دائیجان ناپلئونوار در ردای دون کیشوت تعبیر میشود! چه غمانگیز...<br />همین چهار دلیل کفایت میکند که به آنچه در ذهنم رسوب کرده زیاد نپردازم. اما این بهآن معنی نیست که هیچ نگویم...<br /><br />من مثل خیلیها، به قضیهی "تئوری توطئه" در امور بینالملل و سیاست کلان جهانی باورمندم، ولی فقط تعداد معدودی از ما این جرات را دارد که آنرا فاش بگوید. آنچه که البته من "تئوری توطئه" مینامم، ابداً از جنس باور کانونی چپ و مارکسیسم به "استعمار غرب" نیست. به دید من، خود غرب و مردماش نیز قربانیان این توطئهاند.<br /><br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">جهان بر چه مداری میچرخد؟</span></strong><br />از اواخر دههی پنجاه، جهان دچار دگردیسی شد. مسیری آغاز شد که سیاست، از شکل کلاسیک "کشورهای قوی" و وزنههای سیاسی (مثل آمریکا، انگلیس، شوروی) به نقطهای "اقتصادی"تر برسد. تنیدگی اقتصادی مایهی این تغییر بود. با دوقطبیبودن جهان و موازنهی برآمده از آن، این شکل جدید نمیتوانست آنطور که باید تکثیر و نمود کند. بعد از فروریختن پایگاه کمونیسم، میدان برای "قدرتهای فرای سیاسی" هموار شد. <br /><br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">قدرتهای فرای سیاسی</span></strong><br />در واقع بورس جهانی کانون عمدهی تغییرات سیاسی در جهان امروز است. تغییرات آنی در کشورها، بهمنزلهی شوکهایی هستند به بدنهی بورس و بالا و پایین رفتن چند شاخصهی اصلی آن. این زمینهای است برای سرمایهاندورزیهای بیشمار عدهای کمشمار که ابداً هیچ اعتقاد، وابستگی و التزامی به ملیت و مردم ندارند. از سوی دیگر، ایجاد بیثباتی در کشورهای صاحب ذخایر، باعث میشود که کنترل تولید و صدور ذخایر آنها به همان شکل سنتی ناعادلانه -که در واقع دزدی علنی است- ادامه یابد.[<a href="http://www.majidzohari.com/2011_01_01_archive.html">بیشتر</a>] خود آنها نیز در حد مصرفکنندگان صرف باقی بمانند. واقعیت این است که سیر تاریخ در این کشورها یخ زده است...<br /><br /><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">"همينکه رهبر ليبی</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">به پرتگاه «سقوط» رسيد،</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">«بورس»</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">_خون زندگی و زمانه_</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">ناگهان «صعود» نمود . </span></div><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;"></span><br /><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">همينکه رهبر ليبی</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">به پرتگاه «سقوط» رسيد،</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">ديوار «بایکوت» فرو ريخت و</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">ميلياردها دلار، رها شدند.</span></div><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;"></span><br /><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">همينکه رهبر ليبی</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">به پرتگاه «سقوط» رسيد، </span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">«وال استريت» تکان خورد و</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">سرمايه،</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">راه تازهای گشود.</span></div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-family: Times, "Times New Roman", serif;">..."</span> [<a href="http://darvishpour.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html">لینک</a>]</div><div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"></div>هر دولتی که بخواهد حرفی خارج از قواعد نظم نوین جهانی (New World Order) بزند یا وزنی داشته باشد، از میان خواهد رفت. سیستم نظم نوین جهانی حتا به همپیمانان و دوستان صمیمی آمریکا مثل حسنی مبارک و بنعلی نیز رحم نکرد، چرا که آنها با ایجاد ثبات در کشورهای خود، به دکترین نظم نوین جهانی -که بهواقع بیثباتی است- پشت کرده بودند. هیچ کشوری در شرق نباید دولتی در حال گردش و با چهارچوب داشته باشد. شکل ایدهآل در این کشورها، درگیری داخلی و تعویض حکومت بعد از حکومت است.<br /><br /><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">وضعیت در غرب</span></strong><br />رکود اقتصادی و سختترشدن هرروزهی زندگی در اروپا و آمریکا، گویای نتیجهی سیاستهای بورس جهانی است. موج مهاجرت به غرب چنان بالاگرفته که بافت بومی را تحتالشعاع قرار داده است. وقتی دولتهای غرب توسط لابیهای بورس، در قالب اهرمهای استاکمارکت عمل کنند و سیاستهای آنرا پیش ببرند، محلی برای رشد رفاه مردم باقی نمیماند. باید دید عاقبت دنیا در مسیری که افتاده چه خواهد شد... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5561097736139506845?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-16524852332310255292011-09-19T21:07:00.000-04:002011-10-04T12:58:05.630-04:00دوستی (17)<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><strong><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">سادهترین راه محکزدن انسانها</span></strong></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">کارآگاهها و جرمشناسها، برای کشف و شناسایی جانی در یک جنایت، فرمول سادهای دارند: میگردند ببینند این وسط چه کسی بیشتر نفع میبرد. این فرمول ابتدایی که اولین گام است، قریببهاتفاق جنایتهای مهروموم را رمزگشایی میکند. برای شناخت سلامت روح و انسانیت افراد نیز راههای مختلفی وجود دارد که سادهتریناش این است: </div><div style="text-align: right;"><em>هنگامی که پای منافع طرف بهمیان آمد، دقتکنیم که تا چه حد حاضر است به حقوق دیگران احترام بگذارد</em><strong>.</strong> </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">اشتباه نشود: احترام به حقوق دیگران بهمنزلهی گذشتن از حقوق خود نیست. منافع ما همیشه در تضاد با منافع دیگران نیست؛ گاهی همسو است. ولی عدهای هستند که نفع خود را در پایمالکردن نفع دیگری میبینند. وقتی زمان اعادهی حیثیت و دفاع از حق دیگران رسید، قبل از هر اقدامی، فرصتطلبانه میسنجند که آیا ورود آنها به میدان "بهنفع"شان است یا "بهضرر"شان. همین است که در خیلی مواقع، خردشدن شخصیت و زیر-پا-گذاشتهشدن حقوق اطرافیان را زیرسیبیلی رد میکنند و به روی مبارک هم نمیآورند! چنین افرادی، نه قابل اعتمادند و نه احترام.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">:: باقی "دوستی"ها: [<a href="http://www.majidzohari.com/2008/08/15.html">+</a>]</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1652485233231025529?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-31539275438186829802011-08-31T13:18:00.011-04:002011-09-14T01:13:01.726-04:00پیشکش به روز وبلاگ فارسی؛ خاطرهای از اولین وبلاگهامن چون تقریباً و از ابتدا با تولد وبلاگ فارسی مشتری آن بودهام، با فشار به حافظهی اینروزها نهچندان دقیقم میتوانم تعدادی از نسل اولیها را اسم ببرم که در واقع سکهی این عمارت را ضرب کردند: وبلاگ سلمان، احسان، سردبیر خودم، پسرک شیطان، سایهی بیسر، حسن آقا، شبح، عجب، دکتر سکس، انگوری، فضول، امید میلانی، خلبان کور، پینکفلویدیش، خورشید خانوم، عبور از حلقهی آتش (رضا قاسمی)، کلمات (اکبر سردوزامی)، لیلای لیلی، گلکو، وبلاگ قدیمی حسین نوشاذر که اسماش یادم نیست، و تعدادی دیگر... من این وبلاگها را تا آنجا که امکاناتم اجازه میداد پیگیری میکردم و خود تکنفرهبودن وبلاگ برایم سخت خوشآیند بود. من آن زمان کامپیوتر نداشتم و تازه به کانادا مهاجرت کرده بودم، برای همین، بعد از کار مستقیم میرفتم به کافی نت برای وبلاگگردی.<br /><br />اما وبلاگهایی که شعاع سبک نوشتارشان خیلی زود به درون من تابید و عشق راهانداختن وبلاگ شخصی را در عمیق من جوانه زد دو وبلاگ بودند: پرواز 3000 (آزاده سپهری) و افکار پراکنده یک زن منسجم (ندا حریری). من این واقعیت را هیچوقت هیچکجا نگفته بودم، اما امروز -که روز وبلاگ فارسی است- جا دارد که گفته شود. ایندو وبلاگ به هم شباهتهای عجیبی داشتند، البته با کمی تفاوت. تفاوتشان این بود که پرواز 3000 عمدتاً سیاسی و یک زن منسجم اجتماعی و زنانه بود. گذشته از شباهتهای فراوان، اما شباهت عمدهشان این بود که دو زن جوان در حال رشد با کلههایی داغ، روزنهای یافته بودند برای ابراز بیپردهی عقایدشان. من تا قبل از آن، اینطور نوشتههای باز و لخت را کمتر دیده بودم، آنهم یادداشتهایی کوتاه، با سوژههای جالبی که همهروزه منتشر میشدند و احساس میکردی آدمی پشت آنهاست که نفس میکشد و حتا میتوانی او را لمس کنی. این درست تفاوت وبلاگ و دیگر سبکهای انتشار مثل روزنامه و کتاب و الخ بود. کششی که این وبلاگها در من ایجاد کردند، برانگیختگی من برای پیگیری روزانهی وبلاگ و سرانجام راهانداختن صفحهی شخصی خودم بود. <br /><br />این هم خاطرهی کوتاهی بود از نخستین روزهای وبلاگ فارسی.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3153927543818682980?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-70982408613549584152011-05-03T09:48:00.015-04:002011-05-03T10:21:02.471-04:00در باب نتیجهی انتخابات کاناداانتخاب مجدد حزب آبی محافظهکار (به رهبری استفن هارپر) و نیز بالاآمدن بیسابقهی حزب نارنجی چپ NDP، قبل از هر چیز پیآمد ضعیفشدن حزب قرمز لیبرال هستند. بهواقع، رایدهندگان همیشگی حزب لیبرال ریختند و به گرد دو حزب دیگر حلقه زدند. حتا حزب سبز (الیزابت می) نیز -برای اولین بار در تاریخاش- در مجلس <a href="http://www.vancouversun.com/news/decision-canada/wins+first+elected+seat+Greens/4716631/story.html">صاحب کرسی </a>شد.<br /><br />البته شخصیت رهبری احزاب نیز در این بین بیتاثیر نبود. برای مثال، اگر شخصیت کاریزماتیک جک لیتون (NDP) نبود، این حزب رکورد تاریخی خود را در این انتخابات نمیشکست. از آن سو، عرضهی ضعیف مایکل ایگناتیوف از حزب لیبرال بر آن حزب سخت تمام شد. از همهی اینها که بگذریم، وسیعشدن جوامع مهاجر در کانادا -که اغلب طرفدار NDP هستند و همچنین افزایش تعداد افراد مسن که آنها نیز سخت وامدار طرحهای خدمات اجتماعی چپ هستند، خود مزید بر علتاند.<br /><br />من در این بین اما بر دلیل اول بیشتر مصر هستم. دیدن رادیکالیزهشدن جامعهی کانادا -بین راست و چپ و کمرنگشدن میانه- چندان سخت نیست. ممکن است این موضوع از رکود اقتصاد جهانی پس از 2008 مایه بگیرد؛ شاید هم بهخاطر هیجانی که در دههی گذشته از جنگها و انقلابها در دنیا فراگیر شده... هر چه هست، روان جامعه به حد قابل توجهی تیز و موضعگیر شده و آن آرامش و میانهروی معروف کانادایی را کنار زده است. <br /><br />:: کاندیداها را بهتر بشناسیم: [<a href="http://www.ctv.ca/mini/election2011/profiles/index.html">+</a>] <br />:: اخبار انتخابات: [<a href="http://www.ctv.ca/mini/election2011/index.html">+</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7098240861354958415?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-85583589592179505882011-05-02T10:15:00.002-04:002011-05-02T10:20:40.243-04:00انتخابات فدرال کانادامن در انتخابات این دورهی کانادا هم مثل سری قبل شرکت نخواهم کرد، چون به راهوروش احزاب موجود چندان اعتماد ندارم. شناختم هم نتیجهی یک دهه زندگی در کانادا -با همهی فراز و نشیبهایش- است. ولی وقتی میبینم آمار قبل از انتخابات به سمت حزب چپ NDP کج شده، یکجورهایی ته دل شاد میشوم...<br />ضمناً معتقدم استفاده از حق رای همانقدر مهم است که استفادهنکردن از آن. یعنی رایندادن خودش گاهی عین انتخاب است. حیف است که آدم ندیده و نشناخته، خودش را تبدیل کند به ماشینی که اتوماتیک میرود پای صندوق رای؛ حالا نخواستم بگویم "گوسفند رایده" که یکوقت به قبای دوستان آگاه ما برنخورد!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8558358959217950588?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-32246737670450048362011-04-17T14:12:00.010-04:002011-04-19T17:04:03.725-04:00بیژن پاکزاد درگذشت<a href="http://3.bp.blogspot.com/-8c1dRAnzHHA/TaswaqADvWI/AAAAAAAAAHc/fASqzCB8E8I/s1600/bijan.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 152px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-8c1dRAnzHHA/TaswaqADvWI/AAAAAAAAAHc/fASqzCB8E8I/s200/bijan.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596620196447239522" /></a><br />در روزگاری که نام ایران در اخبار همراه است با تروریسم و کشتار و سرکوب، تکستارههایی نیز هستند که بر این نام افتخارآفریناند. یکی از آنها <a href="http://www.bijan.com/">بیژن پاکزاد</a> -طراح بهنام مد- بود که دیروز در سن 67 سالگی بر اثر سکتهی مغزی درگذشت.<br />بیژن -که بسیاری او را از روی ادکلنهایش میشناختند- دلی داشت سخت در گرو ایران. این اواخر که پایش به تلویزیونهای ایرانی خارج از کشور باز شده بود، این عشق را در هر فرصتی بیان میکرد. او میگفت که به دبی میرود تا بتواند از ورای خلیج همیشه فارس، در فضای ایران تنفس کند. آرزو داشت که برای یکبار هم که شده، باز میهناش را ببیند و بر خاکاش بوسه زند، ولی...<br /><br />یاد بیژن پاکزاد، یار همیشه عاشق میهن پایا باد!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3224673767045004836?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-60418915523924477442011-04-13T14:38:00.010-04:002011-04-13T15:19:26.921-04:00توجیه تنهاییبزرگترین مانع در ارتقادادن سطح زندگی، "توجیه" است؛ توجیهکردن خطاها و ایرادهای گونهگون خود. انسان وقتی راهِ حلی برای مشکلات خودش ندارد، بهراه توجیه میافتد. ما وحشت داریم که بپذیریم ناتوانیم؛ بیزاریم با ناتوانیهای خود روبهرو شویم و آنها را جزئی از پهنهی ضعف درونی خود بشماریم. <br /><br />انسانهای تنها، انسانهای ناراحتی هستند. علت ناراحتیشان اصولاً همین تنهایی است. خودشان بهتر از هر کسی این را میدانند. ولی همین انسان -که محکوم است به اجتماعیبودن- وقتی تنها شد، شروع میکند برای تنهاییاش دلیل تراشیدن. او که از مواجهه با واقعیت میترسد، ناگزیر به این باور میرسد که "تافتهای جدا بافته" است، برای همین نمیتواند با دیگران بجوشد. برای خودش محاسنی اخلاقی فهرست میکند (مثل صراحت، شجاعت اخلاقی و الخ) تا بگوید مردمی که به تعارف عادت دارند، نمیتوانند با این خصوصیات او کنار بیایند. پیرو همین اصل، برای جامعه شناسنامهی "فساد اخلاقی" جعل میکند... و همه و همه برای جداکردن حساب خود از جامعهای است که به خیالاش او آن را طرد کرده... و طبعاً تقصیر از جامعه است!<br /><br />انسانِ تنها -با هر چه دم دستاش است- وقت خودش را پر میکند تا بهاصطلاح تنها نباشد، غافل از اینکه فقط دارد صورت مسئله را پاک میکند، بهجای یافتن راهِ حلی اصولی. او که توان لذتطلبی اجتماعی را ندارد، تمام نیروی خودش را جایی صرف میکند که هر نامی میشود بر آن گذاشت جز لذت. او مسیر عادی زندگی را -که سرشارشدن از زندگی اجتماعی است- طی نمیکند؛ او با حضور تحمیلی در محیطها و جمعهایی که دلیل موجهی برایش ندارد، فقط تنهاییاش را با خود به اینجا و آنجا میکشد. او بهجای اینکه از مادهی زندگی که "وقت" است برای زندگیکردن استفاده کند، با وقتگذرانی این ماده را دور میریزد. او از مرکز دایرهی تنهایی پیرامونیاش، به اطراف مینگرد، اما دوردست دیدش چیزی نیست جز جدارهی همان دایره. او قهرمان تباهکردن عمر است!<br /><br />عبور از دنیای سرد تنهایی، راهی ندارد جز شککردن در رفتارهای خود. ما اگر تنهاییم، پس ایراد داریم. باید دید که ایراد کار ما کجاست و دمِ دستترین جا برای شروع، از خودمان است. بهجز بازنگری در رویهی زندگی شخصی و اِعمال تغییرات لازم در اصول اخلاقی خویش، فقط در ژرفای تنهایی بیشتر فرو میرویم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6041891552392447744?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-49457135849115336062011-04-07T08:49:00.006-04:002011-04-07T13:41:06.992-04:00عاقبت لیبیدقیقاً میشود سناریو لیبی را پیشبینی کرد: ناتو آمده تا از درون و مستقیماً بر جنگ کنترل داشته باشد. به این خاطر، سرانجامِ جنگ از دست مخالفان و هم قذافی خارج میشود و جنگ تا آنجا ادامه پیدا میکند که ناتو بخواهد. شک نیست که قدرتهای جهانی صاحب بورس، تولیدکنندهی اسلحه و کلاً طالب بیثباتی منطقه، اینقدر جنگ را در منطقه میدوانند که بنیان کشور ترک بردارد و زیرساختهایاش در حد قابل توجهی ویران شود. در این حالت است که دوام بیثباتی در یک کشور (یا چند کشور بعد از تقسیم) تضمین شده است و ملتی بهجای مانده است با خیل مشکلات درونی لاینحل، بی هیچ افقی به آیندهی بهتر. چنین ملتی نمیتواند بازیگری قابل در قواعد جهانی باشد؛ بهجایش میشود دنبالهرو قائد جهانی...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4945713584911533606?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-42970357488540925832011-04-06T12:33:00.001-04:002011-04-06T12:47:18.066-04:00نوروز و سال نو شادان باد!به علت سفر نتوانستم بهموقع برای دوستان تبریک نوروزی بفرستم و تبریکهایشان را پاسخ بدهم. از این بابت پوزش میخواهم.<br />سفر هر چقدر طولانی باشد باز هم کوتاه است! با چند نفر از دوستان در آلمان، سوئد و فرانسه قرار ملاقات گذاشته بودیم که بهخاطر فشردگی سفر، بهجز دیدار شبنم فکر و رضا ت. در آلمان، هیچیک میسر نشد. امیدوارم در سفرهای آتی امکان دیدار دست بدهد.<br />دیدار شبنم -این انسان فرهیخته، تحصیلکرده و دوستداشتنی- برایم واقعاً مغتنم بود. او در حد قابل توجهی همانی بود که در ذهن و از روی نوشتههایش تصور کرده بود. کم پیش میآید که اینطور بشود. رضای نازنین که دوست دوران کودکیام است و هفت سالی میشد که ندیده بودماش... و دیدارش همیشه برایم لذتبخش و آموزنده است. <br /><br />سال نو و نوروز باستانیمان را به همهی یاران، آشنایان و خوانندگان بزرگوار این صفحه شادباش میگویم!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4297035748854092583?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-11517504535915429222011-03-15T13:12:00.008-04:002011-11-03T13:28:06.649-04:00تاسیسات اتمی ژاپن و تعصیساط اتمی جمهوری اسلامی!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">در این تردیدی نیست که ژاپن ابرقدرت تکنولوژیکی دنیاست. استاندارد نیروگاههای اتمی ژاپن شاید بالاترین -یا لااقل جزو سه کشور برتر (آلمان، آمریکا، ژاپن)- در جهان باشد. اما همین ژاپن، سر قضیهی سونامیاش چنان گرفتار شده، که از آمریکا بهطور ضربالاجل تقاضای کمک کرده. میگویند چهار نیروگاه اتمی ژاپن در مرزی از خطر قرار دارند که اگر فوراً مهار نشوند، فاجعهی چرنوویل در مقابلشان چیزی است در حد شوخی! این از ژاپن؛<br /><br />میاندیشم با این وجود، پس تکلیف نیروگاههای وصلهپینهای و درپیتی جمهوری اسلامی این وسط چیست که مخلوطیاند از تکنولوژی عصر دقیانوس روسیه، با همکاری برادران متعهد و دانشمندان حوزوی؟ واقعاً اگر خطری متوجه آنها باشد ما باید چه خاکی توی سرمان بکنیم، با این نظام بیمسئولیت یکلاقبا که یک ستاره در هفت آسمان ندارد تا موقع بدبختی، دستاش را بگیرد؟<br /><br />میگویند اینروزها که اخبار ژاپن تمام رسانههای جهان را پر کرده، رسانههای "ملی" ما لام تا کام صدایشان درنیامده و خبرهای مربوط به فاجعهی رآکتورهای اتمی ژاپن را به جای بازتاب، قورت دادهاند و یک لیوان شربت نذری هم روش! خب طبیعی است؛ همینها را که من نوشتهام، خود حضرات بهترش را میدانند.<br /><br />بهنظرم فاجعهی ژاپن درسی شد تا ما بهتر به فاجعهای که دارد درون میهن خودمان اتفاق میافتد پی ببریم. خلاصه که نوروزتان پیروز!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1151750453591542922?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-37619630880620764912011-03-13T03:12:00.010-04:002011-03-13T03:35:50.680-04:00آمریکا به مثابه یک هالیوود درندشت!من اوایل فکر میکردم هالیوود جایی است در کالیفرنیا کنار لسآنجلس، اما تازگیها فهمیدهام روح هالیوود -مثل یک بختک نامرئی- بر سرتاسر آمریکا پهن است! در آمریکا افراد در هر پستی که باشند، انگار دارند در فیلم نقشی بازی میکنند؛ از رئیس جمهورش بگیر تا شرکتکنندگان در برنامهی کانالهای مذهبی و شفادهنده. حتا وقتی با رهگذران خیابان مصاحبه میشود، فیگور هالیوودی به خودشان میگیرند.<br />"رویای آمریکایی" بیش از آنکه واقعیت داشته باشد، یک تخیل هالیوودی است. البته این به معنای پایینبودن کیفیت زندگی در آمریکا نیست، ولی به هر حال یکجور دلخوشکنک است به تخیلی پوچ.<br />من شنیدهام که تخیل آمریکا را ساخته است. یعنی مهاجرین جسوری که آرزوهای بزرگ در سر داشتند، این تخیل را پایهای کردند برای ساخت کشوری پیشرفتهتر و قویتر از هر کجای دیگر کرهی خاک. آنها البته هالیوود را هم ساختند که بزرگترین تولیدکنندهی تخیل زمین است. بعضی هم معتقدند این هالیوود است که آمریکا را شکل داده و میگرداند، درست مثل قضیهی خدا که انسان او را آفرید و بعد اسماش را گذاشت خالق!<br /><br />خب این قضیهی آمریکا بود. ولی اگر نگاهی بیاندازیم به باقی نقاط دنیا، خواهیم دید که بسیاری از رویدادهای جدی هم سر نخشان یکجورهایی دست کس دیگری است. آیا هالیوود مخزن ساخت افکار عمومی نهتنها آمریکا که جهان است؟ آیا همهی ما مردم فیلم شدهایم یا به هر حال سعی میکنند که فیلممان کنند؟ این بستگی دارد به ظرفیت افراد. ولی من اگر مجبور باشم بین بد و بدتر یکی را انتخاب کنم، ترجیح میدهم در فیلم نقشی ایفا کنم و از خودم خلاقیت نشان بدهم تا اینکه بشوم عروسک خیمهشببازی بیاراده و بیجیرهمواجب!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3761963088062076491?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-57432801276494778202011-03-10T00:38:00.014-05:002011-03-11T02:32:10.027-05:00طرز برخورد غرب با موضوع لیبی... و سپس ایراناین روزها که لیبی دارد در آتش ائتلاف قذافی و "نظم نوین جهانی" (New World Order) میسوزد، خیلیها در این فکرند که چرا زعمای قوم کشورهای غربی، آنطور که باید از انقلابیون لیبی حمایت نمیکنند. صحبت از احتمال دخالت نظامی است، اما این موضوع صرفاً در حد یک "احتمال" است نه بیش. لیبی عملاً به دو بخش تقسیم شده است، شهرها زیر بمباران خودی هستند، مردم حیراناند که چه دارد بر سرشان میآید و... رسانههای غربی، به پخش اخبار اکتفا کردهاند!<br />مردم متحیرند که چرا آمریکایی که درست در دومین روز تظاهرات چند صد نفری مصر از مبارک خواست تا بساطاش را جمع کند و برود، همچنان دارد لیبی قذافی را -با آتشی که هر لحظه بیشتر زبانه میکشد- تحمل میکند. همین مردم یادشان هست که سال پیش، جهان غرب عملاً مردم ما را زیر ضرب رژیم، به حال خود رها کرد و به مراسم ختم مایکل جکسون پرداخت! بیتفاوتی اروپا البته کمرنگتر از آمریکا نیست...<br /><br />اما موضوع ایران، دو زاویه دارد: یکی نگاه ما به برخورد جهان غرب با مسئلهی ایران، و یکی هم نگاه جهان غرب به ما. همین تقسیمبندی را آزاده سپهری دستمایهی یادداشتی کرده است، با طرح پرسشهایی. او مینویسد: <blockquote><span style="color:#333333;">این روزها در هر جمع ایرانی می بینید که کسانی به کشورهای غربی و در راس آنان آمریکا، انتقاد دارند که چرا اینها از مردم ایران و جنبش اعتراضی آنان حمایت نمی کنند. سوال اینجاست که کشورهای خارجی چه باید بکنند تا انتظارات ایرانیان برآورده شود و چگونه باید حمایت خود را نشان دهند. اگر سکوت کنند، به همدستی با رژیم متهم می شوند...</span> [<a href="http://azadeh-sepehri.blogspot.com/2011/03/blog-post_07.html">ادامه</a>...] </blockquote>بدون هرگونه داوری، دوستان را به خواندناش فرا میخوانم... که پرسیدن، خود جرقهای است برای یافتن راه حل.<br /><br /><strong><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><u>پینوشت:</u><br /></span></span></strong>اگر انگلیسی میدانید، این تحلیل هم شنیدنیست: <em><a href="http://www.youtube.com/watch?v=j180E1R-1Ls&feature=player_embedded">James Corbett: Essays on The New World Order</a></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5743280127649477820?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-77850658845075060582011-03-08T20:18:00.008-05:002011-03-08T20:45:33.465-05:00جمعیت نسوان وطنخواه و یک توضیح<a href="http://4.bp.blogspot.com/-EjS3WvlrGgM/TXbbIGWXZwI/AAAAAAAAAHM/iehdkb2WUgk/s1600/rooznameh-44.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 154px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-EjS3WvlrGgM/TXbbIGWXZwI/AAAAAAAAAHM/iehdkb2WUgk/s200/rooznameh-44.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581889720362166018" /></a><br />شاید عجیب باشد، ولی یکی از پیشروترین کشورها در راه بازیابی حقوق زنان همین ایران خودمان است. مبارزه برای رهایی زن از چنگال عقبماندگی جامعهی مردسالار، در ایران بیش از صد سال قدمت دارد.<br />یکی از پیشروترین انجمنهای احقاق حقوق زنان، <em>جمعیت نسوان وطنخواه </em>بود. در ویکیپدیا، پای "<a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D9%85%D8%B9%DB%8C%D8%AA_%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%A7%D9%86_%D9%88%D8%B7%D9%86%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87">جمعیت نسوان وطنخواه</a>" این توضیح نقش بسته است:<blockquote><em>جمعیت نسوان وطنخواه</em> (۱۳۰۱–۱۳۱۲) یکی از سازمانهای رادیکال شناخته شدهٔ زنان در تهران بود که در سال ۱۳۰۱ توسط تعدادی از زنان روشنفکر ایرانی به اهتمام محترم اسکندری تشکیل شد. هدف جمعیت نسوان وطنخواه ترویج حقوق زنان و بهبود شرایط دختران بود. این سازمان نشریه نسوان وطنخواه را منتشر میکرد و فعالیتهایی مانند برگزاری کلاسهای تحصیلی دختران و اکابر، تاسیس بیمارستان برای زنان فقیر، برگزاری جلسات سخنرانی و راهپیمایی داشت و نمایشی به نام آدم و حوا اجرا کرد.[۲][۳] این جمعیت میزبان دومین کنگره نسوان شرق در سال ۱۳۱۱ در ایران بود.[۴]<br /><br /><em>جمعیت نسوان وطن خواه</em> آخرین انجمن زنان بود که در دورهٔ سرکوب نشریات و احزاب کشور بهدست رضاشاه، در سال ۱۳۱۲ بسته شد.[۲]</blockquote>واحیرتا که نفرت از رضاشاه، راه قضاوت بعضی را چطور کجومعوج کرده است!<br />این "رفیق" فراموش کرده است که: اصولاً این جمعیت، در دوران سردار سپهی رضاشاه بنیاد گذارده شد (با وجود مخالفت شدید علما)؛ در دوران سلطنت رضاشاه جان گرفت و بالید (باز با وجود کارشکنی علما) و بالاخره، بهخاطر انشعاب و فضای شدیداً سنگین اجتماعی به پایان خط خود رسید. واقعیت این است که یکی از علل اصلی برانگیختن فکری رضاشاه در کشف حجاب، همین انجمن بود. و در پایان گفتنیست که این جمعیت، بدون مراقبت و پشتیبانی آهنین رضاشاه، در جامعهای که علما در آن هم در حکم قانون بودند و هم قانونگزار، نمیتوانست حتا هفتهای دوام بیاورد، چه رسد به دوازده سال پیکار بیوقفه برای ارتقا سطح زن ایرانی و آزادیاش از بند تحجر فرهنگی-مذهبی.<br /><br />امید که شادباش روز زن، ما را در نگاهمان به تاریخ و شخصیتهایش منصفتر کند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7785065884507506058?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-74709693168798236592011-03-01T13:16:00.013-05:002011-03-01T18:51:56.947-05:00فیلم "توهین" با هنرنمایی فائزه رفسنجانی و نقشآفرینی سربازان نهچندان گمنام امام زمان!حالا که بازار نظردادن راجع به <a href="http://www.youtube.com/watch?v=HuSKfEyW0Jc">فیلم</a> ناسزاگویی به فائزه رفسنجانی داغ است، من هم از قافله عقب نیافتم! محتوای فیلم را تحلیل نمیکنم که اصلاً ارزش این حرفها را ندارد. دروغ چرا، وقتی میبینم بخشی از اراذل جمهوری اسلامی به بخشی دیگر از اراذل همان نظام توهین میکنند، دلم خنک میشود. کسی اگر حالا با دیدن این فیلم ساختگی رگ غیرتاش عود کرده و ورم گردن گرفته، دیگر مشکل خودش است...<br /><br />میگویند اگر پدر طرف بد است، چه ربطی به بچهاش دارد؟ موضوع این است که بچهاش از خودش بدتر است، فقط آنطور که باید آب گیرش نیامده که ببینید چه کرال سینهای میرود!<br /><br />حالا که اینطور شد، بگذارید قولمان را بشکنیم و یک تحلیل یکخطونیمی پای این فیلم بگذاریم! من شک ندارم این فیلم یکجور "فیلمسازی" است برای برانگیختن احساسات مردم و مظلومنمایی. از فحشهای آبکیای که در فیلم میدهند معلوم است. تهدید لباسشخصیها هم از مرز تحدید فراتر نمیرود و همین معلوم میکند کل داستان برای خرکردن مخاطب است، غافل از اینکه خر خودشانند! لابد خود امام زمان یواشکی از ماجرا فیلم گرفته و با امدادهای غیبی در سطح وسیعی پخش کرده...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7470969316879823659?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-61841181126977537502011-02-28T00:13:00.002-05:002011-10-28T19:16:23.772-04:00شجریان و گفتوگوهایش<div dir="ty;" style="text-align: right;" trbidi="on">گفتوگوهایی که از شجریان در جایجای میبینم، اخیراً من را به این مرد علاقمند کرده است. حرفهایی که میزند، دقیقاً خلاف آنچه است که به او بستهاند: آدمی قرآنخوان و متعصب... که نیست.<br />همین علاقه باعث شده که کارهایش را اینروزها گوش بدهم، با اینکه سلیقهی من نیست. اگر بدون توجه به سبکی که در آن میخواند به آنها گوش کنیم، کلاه از سر به احترام قدرت و احاطهاش به آواز برمیداریم. <br />یک استاد، استاد است. حالا ممکن است رشتهای که او در آن بر قله نشسته باب دل ما نباشد، اما این دلیلی بر فروکوفتن کار حرفهای او نباید بشود.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6184118112697753750?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-41335032582409716832011-02-26T17:27:00.001-05:002011-02-26T17:29:44.544-05:00نقش بیبیسی در برانداختن رضاشاه<a href="http://iranshahr.org/?p=12105"><em>رادیو و جابهجایی قدرت در شهریور ۱۳۲۰</em> </a> نوشتهی مسعود لقمان، یادداشتی است که به تأثیر تعیینکنندهی رسانه در عرصهی سیاست میپردازد. موضوع مشخص مقاله، پرداختن به موضعگیری بیبیسی و نقش آن در سقوط رضاشاه است.<br /><br />ای کاش موضوع این یادداشت، پایهی یک رسالهی همهجانبه بشود که تاریخ ما سخت تشنهی بازخوانی این رویداد است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4133503258240971683?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-75484169147579178442011-02-23T14:19:00.009-05:002011-02-23T17:00:27.731-05:00خواهرزادهی خامنهای یا دکتر محمود تهرانی؟!به نظر من، تیتری که سایت <em>خودنویس</em> روی <a href="http://www.khodnevis.org/index.php?news=11508">یادداشت</a> دکتر محمود تهرانی گذاشته است، مصداق بارز تحقیر و توهین به شخصیت نویسندهای کاملاً مستقل است. چه دلیلی دارد برای شخصی با اسم و رسم لقب بگذارند؛ آنهم لقبی که خود آن نویسنده از آن گریزان و خجالتزده است؟<br /><br />سایت <em>خودنویس</em> با استفادهی ابزاری از موقعیت خاص خانوادگی یک نویسنده و بر اساس هدف سیاسیای که دنبال میکند، تلاش کرده تا "متلاشیشدن اتصالات خانوادگی از درون" رهبر جمهوری اسلامی را برجسته کند. در واقع <em>خودنویس</em> -خودآگاه یا ناخودآگاه-، قبل از اینکه نقد دکتر محمود مرادخانی (تهرانی) مد نظرش باشد، رابطهی فامیلی او با خامنهای را در نظر داشته است، بدون اینکه به عواقب دردناک آن روی شخصیت نویسنده اهمیتی بدهد. <em>خودنویس</em> میتوانست بهجای این عمل هیجانی، خیلی ساده با توضیحی کوتاه پای نوشته، نسبت فامیلی دکتر مرادخانی با خامنهای را گوشزد کند که نه به کسی بربخورد، نه احتمال تحقیر شخصی حقیقی و حقوقی برود، و هم اینکه ضمناً تأثیر آن نقد دو چندان بشود؛ مخاطب یک نوشتهی سیاسی نیز اینقدر درایت دارد که نکته را بگیرد، بدون اینکه به این تیتر درشت معنیدار نیازی باشد.<br /><br />من فکر میکنم <em>خودنویس</em> و دیگرانی که همین رویه را دنبال میکنند، دارند افراد مستقل را بهخاطر نسبت فامیلیشان با سران نظام نه تنها محاکمه، که محکوم و بدنام میکنند. بهراستی خواهرزادهی خامنهای یا نوهی خمینی بودن چه بار سنگینی است که باید آن قوم و خویش بیگناه تا آخر عمر آنرا بر پشت خود احساس کند و زیرش کمر بشکند؟ مگر کسی که پدرش آخوند بود، باید تا آخر عمر تقاص ناکردهی خویش پس بدهد؟ در مدارس، با آن بچههایی که پدرشان ساواکی بود چه معاملهای کردند؛ چطور لهشان کردند، چطور منزویشان کردند؟ آیا این طرز برخورد، پیشزمینهی انتقامجویی نیست در ایران فردا؟ این است طرز قائلشدن شخصیت مستقل برای انسانها؟ <br /><br />تندی مضاعف در لحن نوشتهی دکتر محمود تهرانی خودش نوعی اعلام برائت است از نسبت فامیلی با علی خامنهای. این نیز تأثیر مستقیم فضاسازیهای جامعهی ماست که چنین افرادی را تمام مدت تحت فشار گذاشته است و انگار راهی نیز برای خلاصی نیست.<br /><br />من فکر میکنم هنوز خیلی کار دارد که ما ادبیات سیاسیمان را از الفاظ پلشت و ذهنیتهای محقر پالوده کنیم و به انسان، به مثابه وجدانی مستقل بنگریم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7548416914757917844?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-80769578751202365202011-02-21T01:16:00.011-05:002011-02-23T14:11:06.342-05:00جنبش سبز؛ فرای موسوی و کروبینوشتهای از من در سایت سکولاریسم نو: [<a href="http://www.newsecularism.com/2011-GP/Letters.htm">بخوانید</a>]<br /><br /><br /><strong><span style="font-family:arial;">توضیح:<br /></span></strong>البته همراهان سالیان این صفحه، طبعاً با حساسیتهای من در فارسینویسی و پاراگرافبندی آشنا هستند و نوشتهی بالا، به شکل بیپاراگراف و کمی مغشوش عرضه شده... که مربوط است به عجلهی ناشر؛ عجلهای که بازمیگردد به شتاب اینروزهای حساس میهن ما.<br /><br />...<br /><br /><strong><span style="font-family:arial;">این هم متن نوشته:<br /></span></strong><br /><br />گذشته از نکات خوبی که میشود در یادداشت<em> </em><a href="http://www.newsecularism.com/2011/02/18.Friday/021811.Nikagang-Kowsar-Two-Kinds-of-Greens.htm"><em>سبز "برانداز" در مقابل سبز "مصونیتطلب"</em></a> نوشتهی نیکآهنگ کوثر خواند، روی یک نکته اما بهتر است نقادانه تأمل کرد:<br /><blockquote><span style="color:#333333;">کسانی هم که تا دیروز مدعی بودند که جنبش سبز فاقد<br />رهبر است، دیگر نمیتوانند چنین ادعایی کنند. وقتی دو نفر بیانیه میدهند و گروهی<br />به همین خاطر به خیابان میآیند، پس به رهبری این دو نفر را پذیرفتهاند.</span><br /></blockquote><br />به باور من، یکی از عوامل پراکندگی و منسجمنبودن اعتراضهای خیابانی در روزهای اخیر، عدم حضور یک رهبری رادیکال و بابرنامه در راس جنبش است. این درست بازمیگردد به فقدان اعتماد بسیاری از مردم به موسوی و کروبی. دلیلاش نیز واضح است: گذشته از کارنامهی نهچندان درخشان ایندو در طی دههی نخست انقلاب، وقتی مهندس موسوی بهصراحت از "دوران طلایی امام" یاد میکند، طبیعی است که بسیاری به اهداف او اعتماد نکنند و آنرا همخوان با ایدهآلهای خود نبینند. از سوی دیگر، آرزوی موسوی و کروبی برای ایران فردا (شکل و محتوای نظام) آنطور که باید شفاف نیست. چنین است که خیلی از جوانان نمیدانند آن آیندهی ایدهآلی که در سر پروردهاند آیا همان است که موسوی و کروبی بهدنبالش هستند یا نه؟<br /><br />نکتهی دیگر، "ضعف برنامهریزی جنبش" است. حرکتهای اعتراضی در ایران هنوز به ابزار تبلیغاتی کافی (درونمرزی و برونمرزی) دست نیافته و هماهنگی کامل بین کار تبلیغاتی و عملی در آن بهچشم نمیخورد. این نیز بازمیگردد به عدم شفافیت اهداف "رهبران" جنبش؛ وقتی اندیشهی راهنمای یکسانی وجود نداشته باشد، مردم با حالتی سردرگم، نمیدانند زیر کدام چتر متحد شوند. در کنارش، دوستانی مثل نیکآهنگ کوثر باید توجه داشته باشند که اهالی فکر و قلم ایران به کسانی که در نشریات داخلی حضور داشتهاند خلاصه نمیشوند؛ در واقع در تمام این سالها، حق حضور آزاد در رسانهها از بسیاری از آدمهای لائیک و مستقل سلب شده بود؛ کسانی که به اصطلاح این رژیم اعتقادی نداشتهاند و ندارند.<br /><br />حضور جمهوری اسلامی "نرم" نه تنها به ضرر غرب نیست، بلکه برای غربیها ایدهآل است. رژیمهای بیثبات جهان سومی که تمام مدت درگیر مسائل ریز و درشت اقتصادی، قومی و فرهنگی هستند، ایدهآلترین حالت را برای بهیغمارفتن فراهم میکنند. از همین روست که مدیا و سیاسیون طراز اول غرب، در مقایسه با مصر، آنطور که باید از جنبش مردم ایران حمایت نکردند؛ اگر هم گاهی چیزی گفتند، از مرز عمدهکردن شخصیتهایی چون موسوی و کروبی فراتر نرفت. در این باره، سفر آتی وزیر خارجهی آلمان به ایران و نیز حضور تجار ترکیه یادآوردنیست.<br /><br />در خاتمه، اگر مردم به فراخوان موسوی و کروبی اهمیت میدهند، نه صرفاً بهخاطر پذیرفتن رهبری آنهاست: در واقع مردم در یک رویکرد استراتژیک، این فراخوانها را با باور خود -که سرنگونی جمهوری اسلامی است- هماهنگ میبینند. واقعیت این است که توقع نسل امروز ، فرای ایدهآلهای موسوی و کروبی از نظام سیاسی آیندهی ایران است.<br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"><strong>بعد از تحریر:</strong><br /></span>البته نیازی به گفتن ندارد که جناب نیکآهنگ کوثر، به نقد کسانی که روزی کمتر از پنج دفعه نماز بخوانند، جواب نمیدهند!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8076957875120236520?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-73831536367536821522011-02-17T01:50:00.003-05:002011-02-17T01:58:28.100-05:00رسیدن به آزادی؛ شتری که در خانهی ملت خوابیده استهمانطور که حدس میزدم، مدیای جهانی، موضوع ایران را از صحنهی خبر -خیلی بیسروصدا- جارو کرد! حکایت ایران اما، حکایت "آتش زیر خاکستر" است و منتظر فرصتی که باز و بلندتر زبانه بکشد.<br />در مصر، آنچه که اتفاق افتاد، چه موافق و چه مخالفاش باشیم، شور انقلابی و روحیهی خیزش را در نسل جوان ما احیا کرد. نسل جوان امروز ایران، بدون کمک ارباب رسانهی جهانی نیز به حقوق دموکراتیک خود دست خواهد یافت؛ یکروز زودتر یا دیرتر. فقط پس از آن باید مراقب بود که سر این قافله را رو به ناکجاآباد کج نکنند...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7383153636753682152?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-6893528102198097542011-02-15T11:32:00.004-05:002011-02-15T11:39:54.701-05:00کشیدن پای انقلاب اسلامی 57 به امروز!یک عده برای اینکه شور انقلابی را در مردم برانگیخته کنند، مرتب از خاطرات و سرودهای انقلابی 57 میگویند. اینها متوجه نیستند که نسل جوان ایران، علت سیاهبختی کنونی خودش را همین انقلاب اسلامی رفقا-برادران (البته با کارگردانی قدرتها) میداند! واقعاً کدام آدم عاقل به تجربهی انقلاب اسلامی میبالد؛ چه کسی دنبال تکرار آن تجربه است؟<br />مقایسهی نسل دردمند و آگاه امروز با نسل سیر و سودایی سال 57، چیزی جز توهین به شعور مخاطب و -بیش از آن- نسل امروز نیست.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-689352810219809754?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-89417282055567787322011-02-14T01:18:00.003-05:002011-02-14T01:30:13.504-05:00دغدغههای پس از فروپاشی جمهوری اسلامیبه نظرم سبک کناررفتن مبارک و سپردن حکومت به ارتش و ششماه وقت برای انتخابات، یک تجربهی جدید است در انقلابها. اینکه در مصر ارتشی وجود داشته که میتواند مستقلاً ششماه آن کشور را تا زمان انتخابات اداره کند، خودش مزیت مصر نسبت به ایران ماست.<br /><br />من با خودم میاندیشم، در شرایطی که در ایران، کسی امکان حزبسازی و تبلیغات نداشته و اپوزیسیون خارج از کشور هم چنگی به دل نمیزند، بعد از سرنگونی جمهوری اسلامی، مردم چگونه جانشین این رژیم را انتخاب خواهند کرد؟ بر اساس کدام معیار و توسط چه کسانی قانون اساسی تدوین خواهد شد؟ اگر حرکتهای جداییطلبانه باز جان گرفتند، چطور میشود با آنها مقابله کرد؟ با روحیهی "از-هم-گریز"ی که مردم ما دارند، اگر جنگ داخلی راه افتاد (راه انداختند!)، چطور میشود آنرا فرونشاند؟ تکلیف کسانی که به همین نظام باور دارند چه خواهد بود؛ آیا حق دارند برای برپایی مجدد همین رژیم فعالیت انتخاباتی کنند؟<br /><br />و هزار پرسش دیگر که ذهن خیلیمان درگیرشان است...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8941728205556778732?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-85871586651298486282011-02-11T12:56:00.004-05:002011-02-11T13:09:31.042-05:00قضیهی هموطنان تحلیلگر ما!<strong>حکایت:</strong><br />یکروزی آقا سگه دید که روباهه داره تندی فرار میکنه. ازش پرسید چی شده؟ گفت تو شهر هر کی سه تا تخم داشته باشه رو میگیرن دار میزنن! گفت: تو که دو تا تخم داری؟ روباهه جواب داد: آخه اول دار میزنن، بعد نگاه میکنن!<br /><br /><strong>خاستگاه:</strong><br />حالا حکایت بعضی از رفقای تحلیلگر غالباً چپ ماست: بیتوجه به اینهمه شواهد و تجربههای دستِ اول و روشنتر از خورشید، و روشنتر از همه تجربهی تاریک انقلاب اسلامی خودمان، اول برای رفتن "دیکتاتور" سینه چاک دادند و هورا کشیدند، حالا که رفته است، برای اینکه در آینده یکوقت کسی انگشت اتهام را سویشان نگیرد "که شما هم در فلاکت مردم مصر نقش داشتهاید"، میگویند: "امیدواریم" اسلامیها روی کار نیایند! <br /><br />خودمانیم: این حرکتهای پوپولیستی عجب هیجانی تولید میکند، طوری که حتا گاهی عاقلهمردان و زنان را هم سِحر میکند...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8587158665129848628?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-83303535682650151442011-02-10T13:44:00.007-05:002011-02-10T14:10:34.998-05:00موضعگیری متفاوت مدیای جهانِ غرب در قبال مصر و ایراندر وقایع اخیر مصر، هنوز دو روز از شورش تعدادی در خیابانها نگذشته بود که وزیر امور خارجهی آمریکا (هیلاری کلینتون) وارد صحنه شد و از پرزیدنت مبارک خواست به حرف تظاهرکنندگان گوش کند (یعنی از قدرت کناره بگیرد). یکی-دو روز بعد، اینبار خود رئیس جمهور آمریکا به میدان آمد و میشود گفت علناً خواستار کنارهگیری مبارک شد. سیانان و بیبیسی، با آوردن میهمانانی که "همگی" خواستار براندازی نظام حاکم در مصر و ایجاد سیستمی کاملاً نو بودند، شمشیر را از رو بستند و شدند سخنگوی مخالفان رژیم. دیگر کشورهای اروپایی نیز -البته نه با این شدت- با تفکر آمریکا-انگلیس همراه شدند.<br /><br />در جریان نهضت سبز، هنگامی که گلوله به قلب ندا و نداها میزدند، همین رسانهها، با دعوت از "اصلاحطلبان کراواتی"، نظریهی "اصلاح از درون" را مطرح میکردند. رسانههای غربی -با جاانداختن اصلاحطلبان حکومتی مثل کروبی و موسوی-، حرکت خودجوش و آزادیخواهانهی مردم جان-به-لب-رسیده را در محتوا مسخ کردند. طرفه اینکه هیچیک از رهبران غربی خواستار براندازی رژیم نشد. حتا بعضی از رسانهها، با مقایسهی اپوزیسیون برانداز جمهوری اسلامی با اپوزیسیون کوبایی ساکن میامی، ما را به ریشخند گرفتند! بعد هم که با <a href="http://www.majidzohari.com/2009/06/blog-post_26.html">مرگ</a> مایکل جکسون، کسی دیگر سراغی از آنچه در ایران میگذرد نگرفت و آتش به خاکستر نشست...<br /><br />من به عنوان یک شهروند این جهان، معتقدم که برای درک و تحلیل آنچه دارد در جهان با سرعتی سرسامآور رخ میدهد، بایستی معادلات و اهرمهای قدرت جهانی را شناخت و "تئوریهای توطئه" را بهدقت بازخوانی کرد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8330353568265015144?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-58106846470894105332011-02-07T18:17:00.004-05:002011-02-07T18:37:17.266-05:00ثروت حسنی مبارک!سیانان مدعی است که ثروت پرزیدنت مبارک بالغ بر 75 میلیارد دلار است! به رقم خوب دقت کنید: $75,000,000,000.<br />البته دلیلی ندارد که در صداقت سیانان شک کنیم(!)، ولی ما که بیستوچهار ساعت تحت بمباران اینگونه افشاگریها هستیم، این حق را برای خود قائلیم که از سیانان بخواهیم منابعاش را -برای آگاهی افکار عمومی- رو کند و دلیل قانعکننده بیاورد. مگر غیر از این است که بدون دلیل به کسی اتهامزدن پیگرد قضایی دارد؟<br />اگر هم میگوید از معرفی منابع خود معذور است -که در واقع عذری است بدتر از گناه-، چه کسی جز خود بانکها و جاهایی که مبارک احتمالاً در آنها یا از طریق آنها سرمایهگذاری کرده، صلاحیت چنین افشاگریای را دارند؟<br />حال فرض را بر این بگیریم که موضوع صحت دارد و بانک هم خودش پشت این افشاگری است. حالا پرسیدنیست: بانک که پیشِ پا افتادهترین وظیفهاش حفظ اسرار مشتریهایش است، چرا این اسرار را رو کرده؟ آیا بانکداری جهانی از این قضیه نفع میبرد؛ آیا بانکداری جهانی دارد با سیانان همکاری میکند، زیرا اصولاً خودش پای اصلی قضیه است؟ این کدام تشکیلات است که بزرگترین بانکها و مدیا را در اختیار خود دارد؟<br />از نگاه دیگر، آیا اینگونه افشاگریها برای بیآبروکردن و از ریشهزدن مبارک توسط [...] نیست؟ حالا خودتان بگردید ببینید چه نامی را باید جای نقطهچین گذاشت!<br /><br />در تاریخ سیودو سال گذشته، از این افشاگریهای بههمریز کم ندیدهایم: از شاه بگیرید تا بن علی و این آخری هم مبارک. مبارک هم طبعاً آخری نخواهد بود. آدم بهتر است خودش کلاهش را قاضی کند، ببیند این وسط کی دارد گربه میرقصاند!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5810684647089410533?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-83031161700812121342011-02-06T00:03:00.005-05:002011-02-06T01:24:49.216-05:00ما از تاریخ خود شرمساریممخربترین اثر واژگونی آنی نظامهای سیاسی در شرق این است که مردم را از تاریخ و گذشتهی خود شرمسار میکند و چیزی برای اتکا و افتخار باقی نمیگذارد. از خودمان بگویم که به کسی برنخورد: گروهی از ما ایرانیان از شاه متنفریم، گروهیمان از مصدق، گروهیمان از چپیها و گروهیمان... به هر حال، برای ما سخت نیست که برای تنفر خود سوژه پیدا کنیم! این طرز نگاه به تاریخ از تبعات انقلاب است. <br /><br />ما اگر به پارههایی از تاریخ خود افتخار میکنیم هم حکایت دارد: یا این تاریخ -مثل هخامنشیان- اینقدر دور از دسترس است که تجربهاش نمیتواند کمکی به زندگی امروز ما بکند، یا به شخصیتهای تاریخی (مثل شعرا) افتخار میکنیم که در واقع اینان خود از رادیکالترین منتقدین مردم و روزگار خویش بودهاند. تاریخ برای ما ارمغانی ندارد جز تازش تازیان، ایلغار مغولان، ترکتازی ترکان و جور شاهان... تاریخ ما مردم شرق، تاریخ ملتهای مغلوب است.<br /><br />قضیه را به اوضاع مصر ربط دهیم: بدون کمترین قضاوتی در پیشینه و عملکرد حسنی مبارک، چیزی که واضح است، این است که او به آخر خط رسیده و خود نیز بازنشستگی سیاسیاش را پذیرفته و در واقع اگر انقلابی در مصر رخ داده، این انقلاب همین الان به پیروزی و هدفاش رسیده است. اما آیا تظاهرکنندگان و حامیان غربیشان به چیزی کمتر از برکناری فوری همراه با بدنامی مبارک رضایت میدهند؟ تکلیف حامیان غربی که البته روشن است. در ایران اوایل بهمن 57 نیز، با حضور بختیار، انحلال ساواک، آزادی زندانیان سیاسی و رسانه، پیروزی در کف انقلابیون بود، اما آنها با کلههایی داغ از شور انقلابی، پیروزی را پس زدند و به شکست ملی خوشآمد گفتند.<br /><br />من از خود میپرسم، در خاطرهی ملت مصر، بهتر است حضور مبارکِ بازنشسته به عنوان یک سیاستمدار کهنهکار و پدر معنوی نقش ببندد، یا دیکتاتوری خائن، امتدادی از یک سیستم نظامی سرکوبگر؟ اما نفرت از گذشته گویی اخلاق و ضمیر ناخودگاه ما شرقیان شده است. ما عزاداران دائمی، به گذشتهی خود نفرین میفرستیم و از آن شرمساریم. این شرمندگی باعث میشود که نقاط مثبت را هیچ نبینیم. ما از کنار آمدن با گذشتهی خود وحشت داریم، برای همین است که حساب خود را از آن جدا میکنیم و مدام در حال فاصلهگرفتن از آن هستیم، اما ذهن فراموشکار ما هیچوقت اعتراف نمیکند که این گذشته ساختهی خود ماست؛ پیشینه و پارهای جدانشدنی از ماست. گذشتهی ما داغ ننگیست بر پیشانیمان؛ نفرتانگیز اما ناگزیراً نازدودنی.<br /><br />ملتی که به گذشتهی خودش افتخار نکند یا لااقل با آن کنار نیاید و نپذیردش، به جای ارتقادادن سطح زندگی خود، مدام در حال تغییر زیربنایی و بازتولید نواقص خویش است. ملتی میتواند به ثبات برسد و در آرامش زندگی کند که با اعتماد به نفس و بدور از خشم، دستاوردهای گذشتگان خود را قدر بشناسد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8303116170081212134?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-2171695265655567682011-02-04T00:15:00.003-05:002011-02-04T00:35:24.228-05:00بازتاب گزینشی مدیای غرب از حوادث مصرمرور و دنبالکردن وقایع اینروزهای مصر، دریچهای است برای بهتردیدن سرگذشت خودمان. خیلی از اتفاقاتی که در مصر میافتد، پرده از ابعادی از تاریخ معاصر ایران برمیدارد. برای مثال، نخستین حرکت تبهکارانهی اغتشاشات مصر، سرقت موزهی ملی قاهره بود. صدایی هم از کسی درنیامد، چون حواسها پرت جای دیگری بود. در ایران 57 هم موزهی ایران باستان بهسرقت رفت و تا امروز کمتر کسی از آن حرفی زده است.<br /><br />مدیای غرب (مثل سی ان ان و بی بی سی)، درست دو روز پیش، با نشاندادن صحنههایی خاص و منتخب (گروه اسبسوار که به تظاهرکنندگان حمله میکنند)، طرفداران حسنی مبارک را به سطح "لباس شخصیها"یی فرومیکاهند که بهوسیلهی دولت اجیر شدهاند! امروز اما دیدیم که خیل طرفداران مبارک اگر در اکثریت نباشند، از مخالفین کمتر نیستند. و ما همچنان معتقدیم که در 28 مرداد 32، تمام کسانی که از شاه طرفداری کردند چیزی جز فواحش، قدارهکشها و لاتها نبودند! جالبتر از همه اینکه بعد از 50 سال، آمریکاییها و انگلیسیها "اعتراف" میکنند که بله، این آنها بودند که بر علیه مصدق کودتا کردند! 50 سال دیگر نیز همین حرف را در بارهی مصر خواهند زد و کسی هم در صحت آن چونوچرا نخواهد کرد، چونکه قدرت رسانه در دست مخالف است... و به همین سادگی تاریخ ملتی جهانسومی نوشته (جعل) میشود.<br /><br />در سیانان، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Piers_Morgan">متخصص</a> نمرهدادن به رقاصهای غیر حرفهای و دیگر برنامههای در پیتی Reality Show میشود تحلیلگر شمارهی یک انقلاب مصر، آنوقت رهبر اخوانالمسلمین را میآورند تا به مخاطب غربی بقبولانند که این زبانبسته کجا و تروریسم کجا! اینها انگار ترور انور سادات و هزار کثافتکاری دیگر این آدمخواران ماقبل تاریخی یادشان رفته... و یادشان رفته که در ده سال گذشته، خود همین آمریکا بوده که گروههای فناتیک اسلامی را -یکی بعد از دیگری- در لیست سیاه خود گنجانده است!<br /><br />بحث بر سر بازکردن پروندههای کهنه نیست؛ میخواهم دقت کنیم که همیشه این فاتح است که تاریخ مغلوب را مینویسد. به این لحاظ، نباید دل خوش کنیم که "آیندگان خودشان قضاوت خواهند کرد". بهراستی آیندگان بر اساس کدام اسناد و مدارک به قضاوتی درست خواهند رسید، با فیلمهای مونتاژشدهی سیانانوار؟ تنها چاره این است که به جای مغلوب، فاتح بود؛ راه دیگری نیست.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-217169526565556768?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-18830692346878444212011-02-02T11:35:00.016-05:002011-02-02T13:33:41.946-05:00دلیل انقلاب در مصرکارناوال انقلاب در مصر بهراه افتاد تا خیال ابرقدرت بورس جهانی از بابت کنترل کانال سوئز راحت شود. تمام نوار عبور نفت از خلیج فارس تا دریای عمان و کانال سوئز باید بیثبات باشد، تا احتمال برآمدن آدمی بااراده در رأس هر یک از این کشورها به صفر برسد. همین الان هم البته نفت آنطور که کارتل جهانوطن جهانی میخواهد صادر میشود، اما حضور دموکراسیهای بیثبات، این تسخیر و کنترل را بهتر تضمین میکند. خطرزدایی از سرمایه، شرط اصلی اقتصاد است.<br /><br />در هنگام هشت سال جنگ بین ایران و عراق، جان و مال و زندگی هر دو ملت تمام مدت در حال متلاشیشدن بود، اما کمترین خللی در صدور نفت وارد نشد؛ در جنگ فعلی عراق هم. البته جنگ هزینهای هنگفت دارد و همین پول نفت، خرج تسلیحات و ... میشد و به همان جیب اول برمیگشت! به این میگویند گردونهی بیزنسی کارتل جهانوطن...<br /><br />بعضی معتقدند "در مصر مردم برای آزادی و دموکراسی دارند انقلاب میکنند و از دیکتاتوری خسته شدهاند" و الخ. اینگونه شعارها، همانقدر پوچ است که باور کنیم حاشیهنشینها، مذهبیها و چپیهای ما -32 سال پیش- برای آزادی و دموکراسی به خیابانها ریختند!<br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong><u>چند نکته برای اندیشیدن:<br /></u></strong></span>1- بهراستی "عنصر مردم" چه وزن و نقشی میتواند در معادلات و تحولات کلان داشته باشد؟ تا چه حد میشود افکار عمومی را در دست گرفت و به سمت دلخواه هدایت کرد؟ بازتاب خبر از میان مردم (مثلاً همین مصر) توسط مدیای جهانی آیا بدون تبعیض صورت میگیرد و نظر همهی اقشار در آن منعکس است، یا اینکه فقط تعدادی دلخواه را از بین عموم دستچین میکنند تا بهواقع دیدگاه سیاسی خود را تلقین کنند؟<br />2- در جریان قیام جنبش سبز، هنگامی که تمام دوربینهای خبرگزاریها روی خیابانهای ایران زوم کرده بودند، بهیکباره اتفاق غیر منتظرهای افتاد: بی هیچ دلیلی، مایکل جکسون مرد و نگاه مدیای جهانی را از ایران ربود: [<a href="http://www.majidzohari.com/2009/06/blog-post_26.html">+</a>]<br />3- چه شباهت آزاردهندهای بین بوراک اوباما و هیلاری کلینتون با دستگاه سیاسی کارتر دیده میشود! اصرار تیم سیاسی آمریکا و انگلیس برای برکناری مبارک هم جالب توجه است.<br />4- تنها کشوری که موضعی عقلمدارانه در مسئلهی اینروزهای مصر گرفته اسرائیل است: [<a href="http://www.radiofarda.com/content/f5_report_and_commentary_on_israel_view_on_how_us_reacted_on_egypt_recent_unrests/2294560.html">+</a>]<br />5- اینروزها در سی ان ان، چقدر لهجهی انگلیسی زیاد شده!<br />6- همپیمانان آمریکا باید از خود بپرسند: هنگام خطر ، تا چه حد آمریکا قابل اطمنیان است و از همپیمانان خود حمایت میکند؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1883069234687844421?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-65671345621176183682011-01-29T12:38:00.007-05:002011-11-03T13:30:05.630-04:00آنچه دارد در تونس، مصر و... رخ میدهد!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">چه خیمهشببازی تهوعآوری است این بهاصطلاح "دموکراتیکسازی کشورهای اسلامی"! دارند آخرین اقمار ترقیخواهی (حال ناچیز یا کمرنگ، ولی واقعی) را منهدم میکنند، و به جایش عقبماندهترین بخش اجتماع -که طبعاً از لحاظ تعداد در اکثریتاند- را مینشانند. این روند، غالب کشورهای منطقه را خواهد بلعید.<br /><br />وقتی شاه در <em>پاسخ به تاریخ</em> میگوید "شرکتهای نفتی و بازار و بورس جهانی من را از اریکهی حکومت پایین انداختند" (نقل به مضمون)، ممکن است حس "تئوری توطئه" مخاطب را بگیرد، ولی این حرف چندان هم بیراه نیست. تا آنجایی که من اطلاع دارم، بیش از نود درصد بازار بورس جهانی در قلمرو کشورهای غربی و صنعتی میگردد، مثل آمریکا، اروپا و... آنچه بهواقع خارج از مرز آنهاست، نفت خاورمیانه است؛ نزدیک به چهل درصد از ذخائر کل جهان. کنترلنداشتن بازار جهانی بر نفت -که در واقع مثل طلا بایستی یکی از باثباتترین شاخصههای بورس باشد- به معنای فاجعه است. حال تصور کنید کسی خارج از این گود سروکلهاش پیدا شود و اوپک راه بیاندازد و بخواهد در بورس خودش تعیینکننده باشد... و بالاخره سازی بزند که از لحاظ اقتصاد جهانی تا بخواهید خارج است!<br /><br />نوسانات نفت در بازار سهام جهانی چیزی نیست که بشود از آن گذشت. جهان غرب میداند که ممالک بیثبات و جوامع مستاصل را خیلی بهتر میشود کنترل کرد، برای اینکه آنها منابع خود را از روی احتیاج و به هر قیمتی میفروشند و توان تصمیمگیری عمده ندارند. این سیاستی است که در چهلسال گذشته در دستور کار لیبرالیسم غربی قرار گرفته است؛ با پشتوانهی جهانگرایی بورس.<br />تنها بحث نفت نیست؛ موضوع اصلی بهواقع "بردهداری نوین" است که کارتلهای جهانوطن و تکمدار مثل <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bilderberg_Group">Bilderberg </a>در پی ایجاد آن هستند. فلسفهشان هم این است: ساخت حکومتی جهانی و در کل تسخیر جهان نیازمند ایجاد بیثباتی در خارج از قلمرو خود و از آن سمت، ناآگاه نگهداشتن و مشغولکردن مردم داخل قلمرو خود است.<br /><br />در این باره میشود بیشتر نوشت... که شاید در فرصتی دیگر.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6567134562117618368?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-66508127999994774872011-01-20T12:56:00.012-05:002011-02-07T01:11:28.124-05:00دو عامل در اتفاقنیافتادن انقلابدر موضوع "شورش" یا انقلاب، طبعاً عامل "<a href="http://azadeh-sepehri.blogspot.com/2011/01/blog-post_5625.html">ترس</a>" تعیینکننده است، برای همین در مثلاً فضای بهشدت خفقانی کرهی شمالی یا لیبی، احتمال وقوع انقلاب در حد صفر است. در کنارش اما، عوامل دیگری نیز حضور دارند که به دیدِ من، در حوزهی روان و فرهنگ اجتماع جای میگیرند.<br /><br />در کنار ترس، شاید جدیترین عامل بازدارندهی یک انقلاب، "همجنسی" نظام و مردم باشد. به باور من، این عامل از ترس هم ترسناکتر است، برای اینکه مکانیزم تصمیمگیری در انسان را مختل میکند و حس اطمینان به خود و فردا را در او میکشد.<br />با انقلاب 57، در ایران نظامی روی کار آمد که از همان ابتدا، بخش عمدهی مردم را از لحاظ سیاسی در تقابل با خود داشت، ولی اگر دقیق شویم، متولیان نظام از لحاظ ریشه، دین، عادات، رسوم، فرهنگ و جهانبینی، بهشکل حیرتآوری با جمعیت سنگینی از اجتماع یکسان یا لااقل شبیه بودند. اتفاقاً همین تشابه و همجنسی باعث شد که گروههای مختلف با تضادهای شدید سیاسی-عقیدتی، از هر قماش، یکرنگ و متحد در کنار هم قرار بگیرند و بر علیه رژیمی که از "جنس" خودشان نبود[1] انقلاب کنند. واقعيت این است که در جهان سوم، همچنان فرهنگ قبیله حاکم و غالب است و به طور ضمنی در لایههای اجتماع جریان دارد.<br />در کوبا، با اینکه نظام حاکم استبدادی و تمامیتخواه است، ولی در عادات رایج اجتماع دست نبرده است، چه خود نیز از درون همان مدار برخاسته است. بر این اصل، وقتی پای همجنسی بهمیان بیاید، دیگر تفاوتهای عقیدتی و گاهی حتا طبقاتی[2] تعیینکننده نیستند. طرفه اینکه فساد و استبداد میتوانند در رخدادن یک انقلاب مهم باشند، اما نه در حد دگرجنسی تعیینکننده.<br /><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong><u>توضیحات:</u></strong><br /></span></span>1- ایران دورهی شاه مانند یک مستعمره اداره میشد، به این شکل که رژیم، از لحاظ فرهنگ غالب (طرز زندگی، موضعاش در قبال باورهای دینی، نگاه به آینده و جهان) با قریببهاتفاق اجتماع یکی نبود که هیچ، تقابل جدی داشت. رژیم شاه نهتنها دنبالهرو بستر فرهنگی-اجتماعی-اقتصادی جامعه نبود، بلکه در پی تغییر بنیادین ساختارهای آن بود. از همین رو، باور دستنشاندهبودن رژیم شاه در بین اکثریت مردم دوران انقلاب نهادینه شده بود. قضیهی تونس هم تا حدودی همین است.<br />2- با نوسانات اقتصادی، طبقهی اجتماعی افراد جابهجا میشود. سطح فکر و طرز زندگیشان نیز تغییر میکند. اما تنها عدهی قلیلی از ریشههای خود بهجد فاصله میگیرند و آدم دیگری میشوند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6650812799999477487?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-74104038462102368572011-01-17T13:28:00.015-05:002011-01-20T14:00:52.066-05:00جریانات تونس و نگرش غرب به وضع کشورهایی از این دستمن نمیدانم باید از آنچه در تونس رخ داد شاد باشم یا نگران؟ این حالت دوگانه، کلنجاری است درونی، برخاسته از تجربهی سنگین سیسال گذشتهی ما، که مسرور است از رفتن دیکتاتوری و صد البته، از حاکمیت گروه و تفکر انقلابی سخت ترسان.<br /><br />انگیزانندهی من در نوشتن این یادداشت، دو یادداشت از محمد تاجدولتی است در فیسبوک که به ترتیب تاریخ، در زیر میآورم: <blockquote><strong>(1)<br /></strong><span style="color:#330000;">زین العابدین خان بن علی و همسر محترمشان ،بانو لیلا طرابلسی، به گزارش سرویسهای اطلاعاتی فرانسه با یک و نیم تن شمش طلا( به ارزش 45 میلیون یورو) به عربستان سعودی مشرف شدهاند. البته میتوان تصورکرد که پس از 23 سال حکومت مطلق بر یک کشور این مقدار پول باید "خرج سفر" باشد و برای روز مبادا دوراندیشیهایی شده باشد. بیخود نبوده که فلکزدگان تونسی بلافاصله پس از "بن علی رفت" چند تا از کاخهای لیلا خانم را به توبره کشیدند. وقتی هیچ "حاکم" جهان سومی از تاریخ درس نمیگیرد، تاریخ هم چارهای جز تکرار ندارد. تا نوبت بعدی کجا و برای کهها باشد</span>.[<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/photo.php?fbid=1867121636992&set=a.1136745378042.2022278.1209586729">منبع</a>]</blockquote><blockquote><strong>(2)<br /></strong><span style="color:#330000;">محمد بن کیلانی با یک تصمیم آنی دارد میشود قهرمان ملی تونس. این خلبان 37 ساله تونسی روز جمعه گذشته در حالیکه هواپیمای مسافری ایرتونس به مقصد شهر لیون در فرانسه را آماده پرواز میکرده دستوری از مقامات فرودگاه دریافت میکند که در آخرین لحظه 5 مسافر اضافه هم به تعداد مسافرانش اضافه خواهند شد. کاپیتان بن کیلانی به خبرنگاران گفته" در یک لحظه از ذهنم گذشت که این 5 مسافر آخرین لحظه باید اعضای خانواده و یا وابستگان نزدیک رئیس جمهور فرار کرده باشند، به همین جهت از هدایت و انجام پرواز خودداری کردم". کمک خلبان و تیم پرواز هم با حمایت از تصمیم خلبان پرواز را لغو میکنند. یک ساعت بعد هم نیروهای ارتشی فرودگاه را اشغال میکنند و همه پروازها لغو میشود و 5 وابسته نزدیک خانم رئیس جمهور حالا در حبس هستند. خلبان بن کیلانی گفته: دوست داشتم در تظاهرات مردمی شرکت میداشتم اما چون نتوانسته بودم با مردم باشم خودداری از پرواز تنها کاری بود که میتوانستم برای مردم و وطنم انجام دهم<br />میشود 23 سال تلاش کرد و رهبر سیاسی منفوری چون زین العابدین بن علی شد و میتوان در چند ثانیه تصمیمی گرفت و قهرمان ملی شد. زندگی انتخاب هم هست</span>.[<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/mohammad-tajdolati/qhrman-mly-twns/487975735996">منبع</a>]</blockquote><br />نخست، پرسش این است که گزارش خبرگزاریهایی مثل فرانسه یا انگلیس از زبان "سرویسهای اطلاعاتی"شان، تا چه حد میتواند معتبر باشد؟ آیا با عقل جور-در-میآید که یک سرویس اطلاعاتی، گزارشهای طبقهبندیشدهی خود را بلافاصله در اختیار رسانهی رسمی بگذارد و در واقع بشود خبرنگار آن رسانه؟! من در اصل خبر چندوچون نمیکنم؛ با نحوهی ارائهی آن مشکل دارم.<br />در اینجور بهاصطلاح افشاگریهای رسمی -که نظام سیاسی، سرویس اطلاعاتی و رسانه با هم همدست میشوند-، رد سلطهگری و "دخالت سیاسی خارجی" پررنگتر از هر چیز دیگری است. لااقل ما مردم ایران، نمونهی اینگونه "افشاگری"های بیبیسیوار را در انقلاب اسلامی 57 به حد کافی دیدهایم.<br />دولتهای غربی قبل و بیش از هر چیز، به <strong>بیثباتی</strong> در کشورهای منطقه فکر میکنند، چه بیثباتی، زمینهی دخالت خارجی و بهیغمارفتن منابع ملی را بهتر فراهم میآورد. با کشوری ضعیف و در-هم-شکسته بهتر میشود وارد معامله شد. کشورهای غربی هر اختلافی که با هم داشته باشند، در این موضوع بهخصوص کاملاً همرای و متحدند، برای اینکه نبض اقتصاد جهان در دست آنهاست و علاقهای ندارند که دست زیاد شود و پیکر "نظم" ساختهوپرداختهشان ترکی بردارد... همین است که در هر جایی که صدایی بلند شود، به خشم انقلابی و بغرنجی فضای عمومی دامن میزنند. دیدیم که اگر از طریق رسانه زورشان نرسد، حتا به دخالت نظامی روی میآورند.<br /><br />در مورد حرکت خلبان "انقلابی" جناب محمدبن کیلانی هم جز تبسمی تلخ چه عکسالعملی میتوان نشان داد؟ در باب اینجور قهرمانیها، فقط با رجوع به صفحات تاریخ دی تا بهمن 57 ایران خودمان میشود چند جلد کرنولوژی سیاه کرد! نتیجه و مزهی این آش زبانسوز انقلابی را هم که البته دیدیم و با تکتک سلولهای خود چشیدیم... بهراستی کدام عدالت را در دستگاه قضای انقلابی میتوان جست؟<br />موج انقلاب که آمد، همه را یا با خود همراه میکند، یا در-هم-میشکند؛ یا بر آن سوار میشوی، یا در مقابلاش میایستی و خرد میشوی؛ در انتها، سیل انقلاب، بی توجه به سمت و جبههای که در آن قرار داریم، همه و همه را میبرد و کشور را با جوی بیثبات برجای میگذارد. این است شرایط ایدهآل برای سلطهی غربیها.<br /><br />من البته در پی انکار انقلاب نیستم. گاهی راه دیگری نمیماند. حرف من اینجا این است که زیاد به جوسازی و افشاگریهای نوع غربی دل خوش نکنیم، چون قبل از اینکه نتیجهی یک انقلاب برای حکومتهای غربی مهم باشد، حضور جو نابسامان و بیثبات مهم است.<br /><br /><strong><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><u>پینوشت:<br /></span></u></strong>چند نکته و پرسش فهرستوار:<br />- تقریباً اکثر کسانی که از جریانات تونس خوشحالاند، به سکولاربودن حکومت ساقطشده بیتوجهاند.<br />- در کشوری که بخش عمدهی مردم آن را مسلمانان متعصب تشکیل میدهد و تفکر ستیزهجو و فناتیک اسلامی در آن غوغا میکند، دموکراسی واقعاً چه معنایی دارد؟<br />- آیا دموکراسی غیر لائیک و غیر سکولار ارزشی دارد؟<br />- سقوط نظام سکولار تونس آیا سنگر فتحشدهای دیگر برای اسلامیون نیست؟<br />- قضیهی تونس آیا به شعلهورشدن بیش از پیش جنگهای قومی-مذهبی در منطقه نمیانجامد؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7410403846210236857?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-82008701088679333162011-01-05T03:11:00.004-05:002011-01-17T14:32:49.141-05:00کلاف زندگی...خیلی وقتها، کلاف بازیگوش زندگی راحت از دستمان سر میخورد و ما را در پیاش میدواند. هر چه تند بدوی، او مارپیچان و با کرشمه خود به دستات میمالد، و باز میگریزد! ... و روزی دوان از پس روزی دیگر... و باز، آغاز...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8200870108867933316?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-2235445386939040722010-12-24T20:45:00.001-05:002010-12-24T20:47:38.504-05:00تنها عامل نگهدارندهی ارتباطتنها عاملی که در ارتباط ایجاد تعادل میکند "ترس" است: ترس از دست دادن طرف مقابل یا ترس مستقیم از طرف مقابل.<br />ترس که بریزد، ارتباط میشکند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-223544538693904072?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-54060365153738798192010-12-17T11:27:00.013-05:002010-12-17T13:10:56.635-05:00راجع به کوبا و نوستالژی "چپ ایرانی"در فیسبوک -که اینروزها خانهی آمال اینترنتبازان شده- گاهی تیتر جالبی میآید، جرقهای میزند و به سرعت خاموش و محو میشود. شتاب نوری، بیخانمانی نسبی و نبود حریم خصوصی عمدهدلایلی هستند که باعث شده من به آن منگنه نشوم، ولی از سرزدن گاهبهگاهی به آن هم نمیشود گذشت.<br /><br />در بین همین تیترها، <em><a href="http://www.facebook.com/photo.php?fbid=168554263180935&set=a.101680689868293.3755.100000790868044">ویکیپدیای فیدل</a></em> از محمدرضا فطرس نظرم را جلب کرد. فطرس با عکسی و چند سطر نوشته، با ظرافت تمام نظرش را به خواننده انتقال داده بود؛ نظری که با آن موافق بودم و موافقتم را طی کامنتی زیر آن مهر کردم. طبعاً، در بین مطالبی که در روز (یا شبهنگام) همهی ما میخوانیم، با خیلی موافقیم و با خیلی هم نه، ولی تنها معدودی هستند که اگر نظرمان را زیرش نچسبانیم، چندروزی وجداندرد امانمان را میبرد! چون اینجور مطالب، آناً به نقاط احساسی ما چنگ میزنند، بهواقع قبل از آنکه نظر بدهیم، نظر از دستمان درمیرود و ما فقط خوانندهی نظر خود هستیم نه صادرکنندهاش...<br /><br />شما که الان آن نوشته و کامنتهایش را خواندهاید و البته آن عکس گویاتر از هر نوشته را هم دیدهاید، لابد میدانید که منظور این نوشته در چیست. این را هم بگویم که این نوشته پاسخی صریح به کامنت محمد افراسیابی نیست (که مردی محترم و انساندوست است)، اما لااقل نشأتگرفته از آن است.<br />یک نکته را بگویم و رد شوم: من یادم نمیآید که در بارهی سوئد "گزارش"ی داده باشم. هفت-هشت خط <a href="http://www.majidzohari.com/2010/09/blog-post.html">ابراز عقیدهی شخصی</a> من راجع به شهر "یوتوبوری" (نه کشور سوئد) حاصل سفر کمتر از یکهفتهی من به آنجا بود... که هیچ دعاوی "گزارشدادن" یا "سفرنامهنویسی" ندارد. برای همین، کسی نمیتواند با برچسبزدن و اهدای هویتی کذب به نوشتهای کاملاً شخصی، اعتبار و صداقت آنرا زیر پرسش ببرد. در ثانی، من ماندهام چرا معدودی از افراد، نقد حالوهوای یک شهر را توهینی حیثیتی به خود قلمداد میکنند؟! من شک ندارم نوشتهی من به شهردار یوتوبوری هم به اندازهی عمو اروند برنمیخورد:)<br /><br />و اما اگر ظریف شویم، میبینیم که مایهی اصلی آزردگی، نه بحث مربوط به سوئد، که نیشتر بهجای من به طرز تلقی غلط از وضعیت مردم و نظام سیاسی کوباست که تبلیغاتچی این کذب -در تمام این سالیان- چپیهای ما بودهاند. اگر زمانی -مثل دورهی انقلاب که راه ارتباطی به دو کانال تلویزیونی-رادیویی و چند نشریه ختم میشد-، میشد گنجشکی بیخاصیت مثل آلبانی را با رنگآمیزی تهوعآور مشتی ابله، بهجای قناری به نسل جوان قالب کرد و آنها را به خاک سیاه نشاند، امروز اما گستردگی تبادل ارتباطات در دهکدهی جهانی هر انسانی را در هر نقطهای از جهان از حال و وضع همنوعش در دیگر گوشه آگاه میکند. امروز کافی است که شما یک پاسپورت غربی داشته باشید و بتوانید به همهجای دنیا سفر کنید و بیحاشیه و واسطه، خودتان ناظر واقعیت باشید.<br /><br />شوربختانه یاوههایی که دربارهی وضع کوبا به خوردمان میدادند، هنوز توسط عدهای از همان نسل منتشر میشوند. به قولی: "کسی که خواب است را میشود بیدار کرد، اما کسی که خودش را به خواب زده هرگز"! برای من که به کوبا رفتهام، آنجا چیزی جز سواحل آفتابی، مردم و کشوری بهشدت فقیر و عقبمانده از روند رشد جهانی نیست. همین را بگویم که در کوبا، هنوز ماشینهای قبل از "انقلاب" را سوار میشوند! باور کنید نکبت و فحشا از در-و-دیوار این سرزمین میبارد. مردم هم -مثل دیگر مردم نظامهای پلیسی و دیکتاتوری- تا گلو در دروغ و فساد اخلاقی و خلسه و ترس فرو رفتهاند.<br />من واقعاً ماندهام آدم میتواند وضعیت اسفبار ساختمانها، خیابانها، بیمارستانها (که بیشتر شبیه به قصالخانه هستند تا بیمارستان)، کودکان در لباسهای مندرس، لشکر گدایان، پلیسهای بیشمار در هر کجا و فلاکت عمومی که در بین مردم موج میزند را ببیند و با وجدانی آسوده در این انبوه پرسه بزند و "حال کند" و بدتر از آن، با نابینایی تمام برای ماندگاری این سیستم مخوف همچنان تبلیغ کند؟! <br /><br />این بیشتر از نوعی گرفتاری نوستالژی مایه میگیرد، تا که پا در دگرگونهدیدن داشته باشد. بعضی از خانوادههای شهدا را دیدهاید که با وجود لمس از نزدیک واقعیات جامعهی ایران، نمیتوانند دست از حمایت از رژیم بکشند؟ گاهی گذشتهی افراد چنان گریبانشان را گرفته و به اعماقشان چنگ زده که هیچ راه فراری از آن پیش رویشان نیست... این درست مرز باریکتر از موی شجاعت اخلاقی و نه گفتن به اشتباهات گذشته یا از آن سو، چشم فروبستن ممتد و ادامهی توجیه خود است.<br />اگر خاک آن مسیر را که به غلط رفتهایم، در سرند نگاه امروزی بریزیم و بهدقت ذراتاش را وارسیم، به دست نسل پس از خود چراغی دادهایم که مثل ما در آن کورهراه نیافتد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5406036515373879819?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-70250065012806966712010-09-12T11:09:00.004-04:002010-09-14T14:04:53.260-04:00با یک تیر، دو سفر!من آدم سفرهای دور-و-دراز نیستم، چون به هفته نرسیده، دلم برای تختم و در و دیوار خانهام یکذره میشود، ولی با این هزینههای گزاف، سفر یکهفتهای هم چندان عاقلانه بهنظر نمیرسد.<br /><br />از 25 آگوست تا هفت سپتامبر در اروپا بودم. اول به سوئد رفتم (رفتیم)؛ به شهر گوتنبرگ یا به تلفظ محلی "یوتوبوری". هوا سرد و شدیداً متغیر بود و ویرانگر روحیهی بشاش. خود شهر هم چیز دندانگیری برای دیدن نداشت جز خیابان "اونی" که آنهم... بگذریم!<br />در مرکز شهر به بیلیارد رفتیم؛ چهارنفری. میتوانم بگویم تنها غیر سوئدیهای آنجا همین ما چهارنفر بودیم! من وارد جزئیات نمیشوم که مایهی ملال است... همین را بگویم که یک آبجو ناقابل آنجا چیزی حدود 12 دلار کانادایی برایمان آب خورد...<br />تنها مرکز خرید شهر (مال) شیک بود اما تا بخواهید گران. اکثر لباسها -مخصوصاً مارکهای آمریکایی- دو برابر قیمت کانادا بودند. من مانده بودم که با این درآمدهای سوسیالیستی، چطور مردم زورشان میرسد خرید کنند؟<br />مردم آراسته و زیبا بودند؛ چه زن و چه مرد، مخصوصاً زنها... و عاشق صحبتکردن با انگلیسیزبانها. به هر حال، دیدن این شهر در حد یک سفر چند روزه بد نبود.<br /><br />در آلمان، در فرانکفورت، بختیار بودیم که هوا مطلوب بود با دمایی تننواز. شهر، شهر آخر تابستان بود که مردم در تکاپوی مکیدن آخرین قطرات شهد فصلاند؛ فصلی که مردم را در انتظاری یکساله میگذارد و میرود. در زمانی کم، بیشتر از آنچه که میشد دیدیم و گشتیم.<br /><br /> در مجموع، سفر خوبی بود، اما بهتر میشد اگر با بعضی دوستان اینترنتی دیدار میکردم، مثل حمیرا در سوئد و بعضی دیگر در آلمان یا جاهای دیگر. بماند به وقتی دیگر...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7025006501280696671?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-76017702240212478182010-05-13T13:32:00.004-04:002010-05-13T13:48:05.611-04:00حمید و میدافاش...خبر فوت <a href="http://hamid-midaf.blogspot.com">حمید</a> واقعاً شوکهام کرد! نه اینکه مردن چیز عجیبی باشد... نه... حمید اما اینقدر محکم و بشاش بود که کمتر کسی فکر میکرد مرگ حتا از صد فرسخیاش بگذرد.<br />نثر استوار و سبک ویژهی روایتگری حمید -با طنزی که آویخته به سردر تقریباً همهی نوشتههایش بود- آدمی را به تحسین وامیداشت، در پی این پرسش که "چطور ممکن است آدمی که بخش عمدهی زندگیاش را (بیش از چند دهه) در غرب زیسته باشد، اینطور قوی بنویسد؟" طنز حتا یقهی تلخترین و تندترین یادداشتهای سیاسی او را هم ول نمیکرد... طنزی گزنده و گیرا.<br />من اما بیش از هر چیز، منش و مردمداری حمید را میپسندیدم. میشد گفت که نام دوست، واقعاً برازندهی او بود. حمید این هنر را داشت که با یک پیام کوتاه پای نوشتهای، دل کسی را بهدست آورد و روز او را بسازد.<br />من حمید را از نوشتهها و درون نوشتههایش شناخته و دیده بودم... او هماره در متن نوشتههایش روان است...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7601770224021247818?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-76014772403136368952010-03-17T10:05:00.002-04:002010-03-17T10:18:36.186-04:00نوروز همیشه پیروز شادان باد!بعد از نزدیک به دهسال زندگی در تورنتو، این شاید اولین سالی باشد که آمدن نوروز را حس میکنم. هوا از دو هفته پیش رو به گرمشدن گذاشت و من امروز دیدم که جوانهی گلهای فصلی در باقچهام، سر-بیرون-کردهاند و با حیرت بازگشت غازها را مینگرند...<br />نوروز فقط یک روز قراردادی و تعیینشده در سال نیست؛ علاوه بر آن، رخدادیست که تغییر فصل و آمدن بهار زندگی را نوید میدهد. اما در این روزهای پرمصیبت ایران محنتزدهی ما، نوروز نماد امیدواریست؛ رد جریان زندگی و نشانی از آمدن روزهای بهتر است.<br /> نوروز حدیث جهیدن خون زندگی در شریان تنِ بیمار میهن ماست...<br />با آرزوی روزهای بهتر، نوروز مبارک!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7601477240313636895?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-36628987479338143052010-03-08T14:27:00.006-05:002010-03-08T14:52:05.086-05:00حجاب چیزی نیست جز حقارت!این <a href="http://www.facebook.com/?ref=home#!/photo.php?pid=3606952&id=120876191691">عکس</a> را در فیسبوک دیدم؛ <a href="http://mebaily.com">اسد</a> گذاشته بودش. اینها بچههایی هستند که بعد از انقلاب، در همین ملک ورمکرده از "اسلام ناب محمدی" روییدهاند. پوشاندنی نیست که شیوهی "عادتدادن" -که حقنهکردن نوعی فکر از سوی سیستم به مردم است- در خیلی جاها عمل میکند (مثل سومالیاییهایی که با وجود داشتن کارت اقامت کشورهای متمدن غربی، باز دخترهای خود را به سفر "ختنهسران" خرابشدهشان میبرند!)، اما آنچه در ایران ما -که مخزن عظیم نیرو و فکر جوان است- میبینیم، پوشاندن گلِ رخ دختران و زنان ما در حجاب حکومتی عمل نمیتواند کرد.<br /><br />در کانادا بحث بر این است که آیا پلیس و دیگر ادارات مرجع حق دارند در موارد لزوم، از زنان دفنشده در برقع اسلامی بخواهند که صورتشان را برای شناسایی هویت لحظهای نشان بدهند. شما ببینید این بیچارهها با این سیستم متمدنی که ساختهاند، در کشور خودشان، هنوز درگیر چه مشکلات مسخرهای هستند! مسخرهتر از این پلیسهای "سیک"ی هستند که به جای کلاه پلیس، عمامه سرشان است...<br /><br />این دنیایی که من میبینم، حالاحالاها کار دارد که به نقطهای قابل قبول از شعور و فرهنگ برسد... اگر برسد. اما این دلیل نمیشود که آدمهایی مثل من و تو در مقابل آلودگیها و حقارتهایی که به اسم "تفاوت فرهنگی" به خوردمان میدهند سکوت کنیم. آیا برای تفاوت فرهنگی نباید یک میانگین و حداقلی قائل شد؟<br /><br /><li>این یادداشت هم برای دوست نادیده <a href="http://www.fmsokhan.com">ف.م. سخن </a>که جویای حال شده بود.</li><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3662898747933814305?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-66964197461518227022010-02-26T11:13:00.012-05:002010-02-26T11:56:11.750-05:00تویوتا در آمریکاآمدن مالک اصلی تویوتا (Akio Toyoda) به آمریکا و اعترافات و <a href="http://www.jamaicaobserver.com/lifestyle/Toyota-chief-weeps_7449642">معذرتخواهی</a>اش بهخاطر مشکلات فنی (ترمز) تویوتا، در خود چند نکته درخور توجه دارد که اصلیتریناش "رابطهی قدرت در اقتصاد" است. واقعاً چه قدرتی جز آمریکا قادر است بزرگترین تولیدکنندهی اتوموبیل امروز جهان را از دربارش بیرون بکشد و تلویحاً در اذهان عمومی محاکمه کند؟ وقتی ابرقدرتِ جهان میبیند چطور اوضاع اقتصادی تولیدکنندگان خودی خراب است، طبیعی است در کار آنها که دارند پیشی میگیرند اخلال کند و برایشان حدوحدود بگذارد...<br /><br />تویوتا نیز چون راه و رسم اقتصاد و رمز ماندگاری در صدر آن -که چیزی جز مصالحه با قدرت نیست- را میداند، بهجای گردنافراشتنها و گردنکلفتیهای ایدئولوژیک و جهانسومی، با گردنی کج راهِ "عذرخواهی" و پرداختِ بهموقع باج سیبیل را برمیگزیند تا با کمترین هزینهی ممکن، از مهلکهای که ارباب قدرت پیش پایش گذاشتهاند، بگریزد.<br /> فهم امروزی اقتصادی و راندن در راستهی روابط قدرت تعریفیست برازندهی آنچه تویوتا کرد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6696419746151822702?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-37789269798165053012010-01-14T09:26:00.005-05:002010-01-14T09:44:27.537-05:00سالگشت ایرج عمادشنبهی گذشته، شبهنگام، مراسم سالگرد -یا نخستین سالمرگ- <a href="http://mashena.blogspot.com">ایرج عماد</a> برپا شد؛ در کتابخانهی نورتیورک. در این مراسم، راجعبه کارهای مثبت ایرج صحبت شد؛ همینطور موسیقی زندهای و اغذیه و شرابی. خلاصه از فاتحهخوانی و خرما و حلوا و شلهزرد خبری نبود!<br />یادبودِ ایرج عماد، گذشته از احترام به کسی که در فضای فرهنگی جامعهی ایرانی فعال بود، فرصتی بود برای تجمع کسانی که دستی در قلم و سری در اندیشه دارند. دیدن دوستان در این زندگی پرمشغلهی تورنتو غنیمتی است خودش.<br />بدون قضاوت در محتوای گفتهی آنچه بعضی حضار در این مراسم ایراد کردند، طرز برگزاری مراسم مدرن و احترامآمیز بود و نشان داد ایرانیهای اهل کتاب تورنتو، از لحاظ سطح و فرهنگ، یک سروگردن از خیلی از ملیتها بالاترند.<br />تأسف بزرگ در این است که در قرن بیستویکم، در کهندیار ما نظامی حاکم است که به قرنها پیش تعلق دارد و در هر نقطهای از کرهی خاک که باشیم، داغ ننگی است بر پیشانی ما!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3778926979816505301?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-59061731255632054912009-12-13T11:07:00.010-05:002009-12-13T11:48:08.475-05:00نهضت روسری و نافرمانی مدنیاین <a href="http://1.bp.blogspot.com/_jnW5t3cIt30/SyUTx3_ifQI/AAAAAAAAAGA/pBHRxH-MPKg/s1600-h/roosari.jpg">حرکتی</a> که تعدادی از فعالین سیاسی مرد -در حمایت از دانشجوی دربند مجید توکلی- بهراه انداختهاند و مورد حمایت خیلیها قرار گرفته، مصداق بارز "نافرمانی مدنی" و بهقولی مبارزهی منفی است. اینکه در تظاهراتهای رسمی حکومت -که جای سربازهای وظیفه، عمال نظام و دانشآموزان است- مردم دقیقاً برعکس شعار "وزیر شعار" را تکرار میکنند*، یا هر چقدر حجاب اسلامی میخواهد زنان را در خود بیشتر فروببلعد، روسریها عقبتر میروند، همه فرآوردههای تفکر "نافرمانی مدنی" هستند. بر خلاف نظر بعضی که نافرمانی مدنی را روشی انفعالی میدانند، نافرمانی مدنی برخوردیست عملی و قاطع و دهنکجیایست آگاهانه به مفاد ایدئولوژیک سیستم حاکم.<br /><br />"نافرمانی مدنی" روشی ایدئولوژیک نیست، از این رو، "هر کسی از ظن خود" یار آن میشود. برای مثال، همین <a href="http://www.iranian.com/main/albums/be-man">روسریسرکردن مردها </a>در اعتراض به دستگیری مجید توکلی دلایل مختلفی دارد، زیر چتر یک هدف. بعضی به توهین <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8809171089">خبرگزاری فارس</a> به نفس حجاب اعتراض دارند، بعضی به وجود حجاب اجباری در جامعه؛ هر دوی این دونگاه متضاد اما یک هدف را نشانه میگیرند: اعتراض به دستگیری مجید توکلی. همین است که مشی مبارزهی "نافرمانی مدنی" میتواند در جامعهای پویا با دیدگاههای مختلف عملی شود... و این ویژهگی و کارآیی، آنرا از دیگر مرامهای سیاسی-مبارزاتی یک سروگردن بالاتر نگه میدارد.<br /><br /><font size="2" face="arial"><b><u>توضیحات:</u></b></font><br />* این ویدئو گواه و گویای حرف است: [<a href="http://www.youtube.com/watch?v=IGQPnOp0SFk">+</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5906173125563205491?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-36797217651833725472009-12-11T18:23:00.003-05:002009-12-11T21:25:01.745-05:00تایگر وودز و مسئلهی سیاهان در آمریکا<a href="http://4.bp.blogspot.com/_jnW5t3cIt30/SyGE2tXy3MI/AAAAAAAAAF4/Ud4NOnojmhw/s1600-h/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 80px; height: 80px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jnW5t3cIt30/SyGE2tXy3MI/AAAAAAAAAF4/Ud4NOnojmhw/s200/images.jpg" border="0" alt="Tiger Woods" /></a>در آمریکا یک سیاهپوست باید خیلی خوششانس باشد که اگر به بالاها رسید، به لجن نکشندش. نمونه میخواهید: از مالکوم ایکس و لوترکینگ بگیرید تا برسد به مایک تایسون، مایکل جکسون و همین آخری تایگر وودز. آدمی که در پشت اینگونه ماجراها دنبال "توطئه" بگردد شاید به بدبینی متهم بشود، اما ندیدن رابطه بین افراد و تشابه در نحوهی فروافتادن آنها از اوج نیز کورچشمیست. مثالی بزنم تا کمک کند به فهم مغزهی حرف: قبول که عمدهدلیل سلطهپذیری ملتهای شرق، عقبماندهگی و خویوخصلت تسلیمگرای خود آنهاست، اما در این بین نباید نقش سلطهگر را از یاد برد و او را تبرئه کرد. اگر میخواهیم مسئله را درست ببینیم، بایستی نوعی توازن در ابعاد ماجرا برقرار کرد.<br /><br />وضعیت تایگر وودز در ورزش گُلف -اگر بشود اسماش را ورزش گذاشت-، منحصر به خود او است. تایگر وودز ورزشگار بسیار ماهر و بااستعدادیست که توانست گلف را از قلمرو مشتی پیروپاتال و لژنشین بیخاصیت، به درون جامعه بکشد و برایش مخاطبهای مردمی فراهم کند. خوشتیپی او باعث شد که برای اولین بار زنان نیز به این ورزش -لااقل به تماشایش- راغب شوند. تایگر وودز گلف را از ورزشی پرهزینه، به ورزشی پرسود بدل کرد. خود او حدود سالی صد میلیون دلار درآمد دارد (داشت)، حالا حساب کنید از قِبل او، برگزارکنندگان، تبلیغاتچیها و پشتِ صحنهایها چقدر پول میسازند؟ برای ارزیابی اهمیت و مقدار تأثیر او در دنیای گلف، دانستن همین یک نکته کافی است که در هر تورنومنتی که شرکت نمیکرده، بازدهی مالی آن تورنومنت به نصف میرسیده. تایگر وودز نه یک گلفباز، که اسطورهی گلف است. <br /><br />قضایایی که برای او اینروزها پیش آمده (بخوان آوردهاند) -که چیزی بیش از خالهزنکبازیهای مجلات و رسانههای زرد و اخلاقگرایی و خوراکدهی تبلیغاتی نوع آمریکایی نیست-، این آدم را کامل زیر ضرب گرفته و به حاشیه رانده، طوری که امروز <a href="http://web.tigerwoods.com/news/article/200912117801012/news">اعلام کرده</a> تا مدتی از این ورزش کناره میگیرد. این که سرنوشت گلف بدون تایگر وودز -حالا برای مدت کوتاهی حتا- چه میشود بماند به عهدهی مفسرین امر؛ حرف این است که در دنیای آمریکایی، یک موقع هست که به اوج نرسیده، با سر پرتاب میشوی به قعر، بهویژه اگر رنگینپوست باشی. حالا ببینیم سرنوشت بوراک اوباما چه خواهد شد!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3679721765183372547?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-49290521065507686702009-12-02T09:57:00.008-05:002009-12-03T12:26:51.391-05:00Garfunkel در کنسرت<img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 78px; height: 100px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_jnW5t3cIt30/SxaEHWfdNKI/AAAAAAAAAFw/dspbqdpeob4/s200/Garfunkel.jpg" border="0" alt="Art Garfunkel" align="left">امشب Art Garfunkel در <a href="http://richmondhill.ca/subpage.asp?pageid=theatre">Richmond Hill Center</a> برنامه دارد. کنسرت کوچکی خواهد بود که از هشت شب شروع میشود و باید لااقل نیمساعتی زودتر آنجا بود.<br />بلیط را -اگر هنوز مانده باشد- میشود از اینجا خرید: [<a href="http://richmondhill.ticketwindow.ca/ordertickets.asp?p=258&backurl=default.asp">+</a>]<br />* Art Garfunkel و Paul Simon گروهی نیویورکی بودند به اسم <em><a href="http://www.simonandgarfunkel.com">Simon & Garfunkel</a> </em>که ترانههای خاطرهانگیزی ازشان بهجا مانده؛ مخصوصاً اینها: <br /><em><a href="http://www.youtube.com/watch?v=h-S90Uch2as&feature=player_embedded#">Sound of Silence</a></em> - <a href="http://www.youtube.com/watch?v=nWu6ney5hYQ"><em>Scarborough Fair</em></a> - <em><a href="http://www.youtube.com/watch?v=WuG35Tbrtbw">El Condor Pasa</a></em> - <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Rr-5zaSjfmA"><em>The Boxer</em></a> - ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4929052106550768670?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-4378523038744700362009-11-11T20:08:00.002-05:002009-11-12T09:07:10.454-05:00اینرا مهربانی در فیسبوک گذاشته است که ظاهراً از صادرات ادبی و تا بخواهید قصار جناب شاملو است:<br /><em>«هنر شهادتی است از سر صدق : نوری که فاجعه را ترجمه می کند تا آدمی حشمت موهون اش را باز شناسد.</em>»<br /><br />منکه نفهمیدم چه میگوید... هر کس فهمید، جان مادرش توضیح بدهد ما هم روشن بشویم!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-437852303874470036?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-49175479960654381322009-11-08T11:06:00.008-05:002009-11-08T11:35:55.205-05:00نکته: ادبیات خشن سوسیالیستیبدترین شکل خشونت بعد از قتل نفس، در کلمات است. من دیدهام که چطور خشونت کلامی فرد را به قفس حاشیهنشینی پرتاب میکند؛ دیدهام چطور او را تا سالها ناکار میکند و در افسردگی محض از پا میدرآورد. <br />کسانی که با فهمی باز و نگاهی "خارج از گود" و فارغ از موضعگیری، ادبیات سالهای انقلاب (بعد از پیروزی) را خواندهاند، چه کتاب و چه نشریات، عمق خشونت هولناک زبانی را با تنلرزههایشان حس کردهاند. من با انقلابیون دیروز، با آنها که گیسی سپید کردهاند و قوز درآوردهاند، ولی همچنان در میدان جنگهای ممسنی به سبک دونکیشوت به جنگ آسیاب بادی میروند و در باب سینهسپرکردنهایشان در مقابل ارتش تا دندان مسلح شاه رجز میخوانند و داستانسرایی میکنند کاری ندارم... اینها را باید به حال خود گذاشت، چه گامی بیش تا خانهی سالمندان فاصله ندارند!<br /><br />آزادیای که ادبیات سوسیالیستی تبلیغ میکرد، مصداق کامل ضدیت با آزادی بیان بود. ادبیات سوسیالیستی -که خطیست موازی با ادبیات فاشیستی-، با انگزدن و لجنمالکردن هر پیکر و ندای مخالف، آنها را به حاشیهی حذف میراند. در دایرهی ادبیات سوسیالیستی، جایی برای حضور دگراندیشان نیست؛ نه این، که جایی برای پذیرفتن احتمال اشتباه ایدهی خود هم نیست. با تمام این توضیح، شوربختی اینجاست که اگر چپ ایرانی را از چارچوب سوسیالیسم بیرون بکشی، وِرد ناپدیدشدناش خواندهای... و سوسیالیسم، بستر فکری همهی انقلابهای قرن گذشته بود.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4917547996065438132?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-27563881875599592462009-11-05T20:29:00.003-05:002009-11-05T20:33:53.515-05:00Persian Empireدیشب شبکهی "تاریخ" مستندی پخش کرد در بارهی مهندسی جنگی و کشورداری هخامنشیان که بهگمانم، خون غرور زیر پوست هر ایرانی میدواند. تکههایی از فیلم را پیدا کردم که دیدن دارد، بهویژه برای اطلاعات تاریخی و فهم بهتر از آنچه بودهایم:<br /><br /><center><object width="255" height="190"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HPjq-SLeLSg&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/HPjq-SLeLSg&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="255" height="190"></embed></object></center><br /><br />کسی اگر کامل این مستند را گیر آورد، خبر بدهد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-2756388187559959246?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-11673886378123037262009-11-01T11:01:00.006-05:002009-11-01T11:09:10.572-05:00از خاطرات انقلابِ رفقای انقلابی!<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>نسرین بصیبی از اشغال سفارت ایران در آلمان شرقی میگوید</strong><br /></span><blockquote><span style="color:#333333;">تصمیم گرفتیم کاری جنجالی کنیم. کاری که رسانهها به آن توجه کنند. رفتیم به شرق برلین و سفارت ایران در آلمان شرقی را برای چند ساعت اشغال کردیم. ده مرد و دو زن بودیم. از مردها پرویز دستمالچی و احمد طهماسبی را به خاطر دارم. زن دیگر، روحی بود که یک بچهی کوچک داشت. سفارت در طبقهی دوم خانهای با ظاهری معمولی در خیابان استراوانگر قرار داشت.<br />ابتدا احمد طهماسبی و من زنگ در را فشار دادیم و گفتیم میخواهیم ازدواج کنیم. در را که باز کردند بقیه بچهها که تا آن هنگام در پاگرد پله ایستاده بودند بالا آمدند و همراه ما وارد شدند. به کارمندان گفتیم، آرام باشند و اتفاقی نمیافتد و ما دو سه ساعتی آنجا میمانیم. هدفمان را از اشغال سفارت برایشان توضیح دادیم. ترسیده بودند و هیچ نمیگفتند. درگیری در کار نبود.<br />از سفارت به رسانهها زنگ زدیم و دوستان ما در غرب هم<u> بر اساس قرار قبلی</u> به رسانههای غربی خبر دادند. چند ساعت بعد پلیس در محل حاضر شد و دست و پای ما را که بی حرکت روی زمین نشسته بودیم و از جایمان تکان نمیخوردیم، گرفت و از پلهها پائین برد. <u>گروه بزرگی از خبرنگاران دوربین بدست، جلو در منتظر ما ایستاده بودند.</u> ما را سوار ماشین پلیس کردند، خبرنگاران در این فاصله از ما عکس و فیلم میگرفتند. آن شب دوستان ما در غرب چهرههای یکی یکی ما را که پلیس از سفارت بیرون میبرد، در اخبار اصلی تلویزیون دیدند</span>.[<a href="http://www.dw-world.de/dw/article/0,,4649627,00.html">+</a>]</blockquote>در تعجبم که این "رفقا"ی دانشجو، با اینهمه مشغولیت و گرفتاری، کی وقت میکردهاند درس بخوانند و دکترا بگیرند؟! لابد تقصیر کمکهزینههای درشت رژیم پهلوی به دانشجویان "خیلی فعال" خارج از کشور بوده...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1167388637812303726?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-46763018478564849962009-10-27T23:31:00.013-04:002009-10-28T10:24:22.756-04:00ترانهی تبعیدی U2<a href="http://www.youtube.com/watch?v=V4QLFVrZ-fw">کنسرت U2</a> در YouTube (برای YouTube) را تماشا میکردم، اینطور به نظرم آمد که دیگر دوران کنسرتهای U2 هم تمام شده است... و شده است چیزی شبیه به پینک فلوید، که هی خودش را تکرار میکند. از اواخر دههی هشتاد که با یوتو آشنا شدم، همیشه آرزو داشتم در کنسرتشان حضور داشته باشم، اما بهگمانم تاریخ مصرف این آرزو هم دیگر گذشته است...<br />چیزی که برایم عجیب است، هیچوقت ندیدهام که U2 ترانهی بهیادماندنی <a href="http://www.youtube.com/watch?v=NHa1ThS9avA">Acrobat</a> را زنده اجرا کند. دلیلاش را واقعاً نمیدانم. اکروبات یکی از آن ترانههایی بود که این گروه را به صفحهی ذهنم منگنه کرد. به نظرم، اکروبات نهتنها یکی از بهترین ترانههای یوتو از بهترین آلبومشان (Achtung Baby - 1991) است؛ شاید یکی از جذابترین کارها در سبک راک آلترناتیو در بین همهی گروههای این شیوه باشد. داشتن فقط همین یکترانه در کارنامهی یک گروه کافی است که برای همیشه معتبرشان کند، اما یوتو برایش حتا نماآهنگ هم نساخته است!<br />یوتو تقریباً در هر کنسرتی آهنگ نسبتاً بازاری <a href="http://www.youtube.com/watch?v=2fBj2wsimvQ">I Still Haven't Found What I'm Looking For</a> را -که کار البته بدی هم نیست، ولی تا بخواهید "همهپسند" است- اجرا میکند، اما ترانههایی عمیقاً زیبا مثل <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Jp2G4U2-_3A&feature=related">Love is a Blindness</a> یا اکروبات را جامیاندازد؛ شاید بهخاطر بیشتر شخصیبودن و کمتر بازاریبودنشان. به هر حال دنیا، دنیای عرضه است و تقاضا!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4676301847856484996?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-31032429243199944552009-10-23T11:36:00.010-04:002009-10-23T12:56:31.154-04:00درستکاری نمرده استدو روز پیش شبهنگام، در پمپ بنزین Esso در خیابان یانگ بالاتر از 401، رفتم که از دستشویی استفاده کنم. ساعتِ دلبندم را درآوردم و گذاشتم بهکناری، تا موقع شستن دست و رو، خیس نشود. نیمساعت بعد، موقع رانندگی، وقت را که آمدم ببینم، با مچ لخت دستم روبرو شدم! بلافاصله برگشتم.<br />مستقیم رفتم سراغ پمپ بنزینی و با لحنی نگران و البته مداراگر، از ساعتم پرسیدم. مرد هندی از من نشانی خواست. توضیح دادم. لبخندی زد و با طمأنینه، ساعت طلایی بندچرمی را گذاشت روی پیشخوان. ماوقع را که پرسیدم گفت: "فروشندهی Tim Horton's وقتی آنرا در دستشویی پیدا میکند، با این گمان که صاحباش آنرا جاگذاشته، پیش من میگذاردش به امانت... بد نیست که از او تشکر کنی". طبیعتاً همین قصد را هم داشتم.<br />پسری بود احتمالاً ترک، شايد سیساله. از او یک کافی خواستم. داد. اسکناسی به او دادم و گفتم بقیهاش هم انعامات. متعجب شد! گفتم باورم نمیشد کسی بتواند از یک <a href="http://1.bp.blogspot.com/_jnW5t3cIt30/SuHfXKgZQJI/AAAAAAAAAFo/kxEgQmAGtEE/s200/IMG00004-20091023-1204.jpg">ساعت</a> سوئیسی قابطلا بگذرد، آنهم با بندی چرمی که به دست همه بخورد؟! پول را قبول نکرد و گفت اگر میخواهی کمک کنی، به درون صندوق کودکان بیبضاعت بیانداز. انداختم. گفت تنها وظیفهاش را انجام داده نه بیش.<br />خانه که میآمدم، با حسی خوب، حسی که هم گرم بود و هم امیدوارانه، به ساعتم نگاه میکردم و به جای رد زمان، صورت صادقانهی پسر را در آن میدیدم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3103242924319994455?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-18309714015750962122009-10-17T20:41:00.004-04:002009-10-20T09:19:19.280-04:00این نکتهای است که کاملاً با آن همآوا هستم:<br />«<em>پس از سالها تعمق و تأمل در رسانههای اينسوی جهان، و به ويژه در مطبوعات و رسانههای آلمان، به اين نتيجه رسيدم که رسانههای غرب نقش مؤثر در دامنزدن به اختلاقات قومی و مذهبی در جهان و بهويژه در آسيا و آفريقا بازی میکنند</em>...» [<a href="http://news.gooya.com/politics/archives/2009/10/094944.php">الاهه بقراط</a>]<br /><br />بحث اعتیاد در ایران و نتیجهگیری از آن هم بماند بهعهدهی اهل سیاست و جامعهشناسان!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1830971401575096212?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-10956468902384081552009-10-15T19:24:00.003-04:002009-10-15T19:29:05.915-04:00عکسهای سهبعدی "گوگل نقشهها"<div dir="rtl" align="right">عکسهای سهبعدی Google Maps طوری آدم را هیجانزده میکند که نمیداند چه کلماتی را برای توضیح این وضع بهکار ببرد! این عکسها ظاهراً برای بخش کوچکی از جهان فعلی هستند. تورنتو که کامل تحت پوشش است. یعنی میشود هر جای این شهر را که خواستیم سیاحت کنیم، بدون پرداخت پول بلیط!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1095646890238408155?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-71896072538132396642009-10-12T13:15:00.012-04:002009-10-20T09:20:05.511-04:00نویسندهی مسئول - نویسندهی ملتزم<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>تحلیل اخبار روز؟!</strong></span><br /><br />من همیشه سعی کردهام نشان دهم: میشود وبلاگ نوشت، در عین حال، آدمی "روزمره" هم نبود. این عمدهتمرینی است که در این وبلاگ کردهام. همین اصل فراراه من بوده تا اگر چیزی منتشر میکنم، حتا کوتاه، در آن نکتهای باشد برای فکرکردن.<br />کار روزنامهنگارِ تحلیلگر، گذشته از خبررسانی، برانگیختن مخاطب است. من از این مشی بدورم. آتش که به جان کسی انداختی، در کمترین حالت فقط خودش را سوزاندهای؛ اگر گُر بگیرد و زبانه بکشد که اطرافیانش هم خاکستر شدهاند! من اما با زدن جرقهای کوچک -آنهم در ذهن نه در دنیای عواطف- موافقترم. معتقدم قدکشیدن احساسات فرد، نتیجهاش افتادن سایهای ضخیم روی عقل اوست. انسانهای برانگیزاننده، استادان سواری بر پهنهی ناهموار موج احساسات مردماند.<br />بایستی فکرها را تمرین داد. بایستی عامل اندیشیدن ایجاد کرد.<br />البته نمیشود نوشت و برنیانگیخت. این واقعیتیست. نوشتهای خالی از شررهای احساس، نه موثر است و نه قابل خواندن. اما باید برای برانگیختن حد نگه داشت و سطحی قائل شد. باید مواد خام اندیشیدن بیشتری به متن تزریق کرد. این خودش مصداق کامل مسئولبودن نویسنده* است.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><u>توضیح</u>:</span></span></strong><br />* مفهوم "نویسندهی مسئول" سر تا پا با "نویسندهی ملتزم" فرق دارد. نویسندهی ملتزم تحت تأثیر کامل نوعی ایدئولوژی، پیرو تئوری ماکیاولی، به هر وسیله دست میزند تا احکام ایدئولوژیاش را نشر دهد و پیاده کند. "نویسندهی مسئول" ولی پراگماتیست است و با دنیای روز همخوان؛ نه اینکه در ایدئولوژی خاصی یخ زده باشد. او تمام مدت در حال اضافهکردن به دانش و سرندکردن باورهای قبلی است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7189607253813239664?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-17998854556516055612009-10-11T14:00:00.014-04:002009-10-20T09:23:08.326-04:00پرسهزدن در گذشتهی خویش؟<em><strong>امروز<br />درون دفتر مردهی زندگیام جاری شدم<br />و هر برگ را دوباره زيستم.</strong></em>[<a href="http://www.majidzohari.com/2007/03/4.html">+</a>]<br /><br />آدمهایی که دائماً در گذشتهها پرسه میزنند، دور و بر همهمان زیادند. این "گرفتاری شخصیتی" میتواند دلایل زیادی داشته باشد؛ در این میان اما، دو دلیل عمدهتر هستند:<br /><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>1- "حال" مشوش</strong><br /></span></span>یادِ دائم از گذشته و زندهنگهداشتن آنچه دیگر نیست، نشاندهندهی روزگار ناخوشایند فرد است؛ تصویر دلگیری و انزجار اوست از حالِ حاضرش. کسی که از زندگیاش نتیجهی دلخواه نگرفته، پروندهی "موفقیتها"ی گذشته را باز نگه میدارد. ناگفته نماند که اغلب این موفقیتها "فرضی" هستند و در اوهام فرد ساخته شدهاند تا مرهم و پوششی باشند برای شکستهای روزمرهاش؛ آنکه به جای واگویی، وانمود میکند. او کسی است که نمیتواند با وضعِ حال خود کنار بیاید؛ "حال"ی بهغایت آزاردهنده.<br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>2- پرسش بیپاسخ</strong></span><br />رشتهای از ذهن انسان که سر گذری گره بخورد، تمام لحظات بعدیاش صرف بازکردن این گره میشود. ذهن ما تمام مدت در حال یافتن پاسخهای "قانعکننده" برای پرسشهاییست که با آن درگیر است. مهم نیست که پاسخی که مییابد درست و دقیق باشد؛ مهم تنها این است که بتواند خودش را قانع کند. این، وظیفهی اصلی سیستم منطق انسان است.<br />"تصادف"هایی هستند که خود را به میان جادهی زندگی ما میاندازند. اگر سیستم منطق توانست پاسخی قانعکننده برای تبعات و علت وجودی آنها پیدا کند که کرد، و الا، عجز منطق همانا و ماندگاری تنِ خونچکانشان در ذهن ما همان. دیدهاید کسی را که درساش را نیمهکاره رها میکند و بعد از سالها، همچنان در این افسوس میسوزد؟ دیدهاید فرصتسوزیهایی را که امتدادشان تا اکنون، آتش به جانمان میاندازد؟ دیدهاید داغهایی را که همامروز هم تازهاند؟ دیدهاید... انباشت مسائل لاینحل در ذهن، تبعید ناخواسته به سرزمین اندوهگین گذشته است.<br /><br />یاد هدایت بهخیر که تلنگرمان زد: "<em>در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد...</em>".[<a href="http://www.scribd.com/doc/312137/-">+</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1799885455651605561?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-15020877534608914322009-10-09T22:00:00.008-04:002009-10-09T22:30:01.944-04:00نوبل صلح برای بوراک اوباما؟!در اینکه جایزهی نوبل نوعی ابزار قدرتِ سیاسیِ اروپایی است شکی نیست، اما کمتر دیده شده بود که از آن به این شکل زننده استفاده شود! من ماندهام بوراک اوبامای تازهرسیده واقعاً چه در کارنامه دارد که او را شایستهی چنین جایگاهی کرده است؟<br /><br />من نوعی حس "تأثیرگذاری" در این جایزه میبینم. گمانم این است که اتحادیهی اروپا -از طریق این ابزار سیاسی خود- خواسته اوبامای نسبتاً جوان و جویای نام را از لحاظ روانی سیراب کند تا به راه دنبالهروی -یا لااقل همکاری- با آنها بیافتد. <br />چهرهی آمریکا -بعد از رکودِ اقتصادی- شکنندهتر از هر زمان دیگری شده است. همین میدان باز، اروپاییها را به صرافت انداخته تا در کمکردن یکهتازی آمریکا بکوشند و سهم بیشتری در همکاری بطلبند... و بهراستی چه کسی بهتر از نخستین رئیس جمهور سیاهپوست ابرقدرت جهان؛ شیفتهی تاریخسازی، چون هر سیاستمرد جوانِ دیگر؟<br /><br />جالبتر از همه، لحن خود اوباما بود که چطور از شنیدن این خبر یکه خورده بود!<br /><br /><li>در همین باره، از حمید میداف: [<a href="http://hamid-midaf.blogspot.com/2009/10/blog-post_10.html">+</a>]</li><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1502087753460891432?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-61627084970985727742009-10-05T21:20:00.019-04:002009-10-11T15:10:51.578-04:00فیلم جدید مایکل مورتازهترین مستند مایکل مور -<i>کاپیتالیسم: یک داستان عاشقانه </i>(<a href="http://www.capitalismalovestory.com">Capitalism: A Love Story</a>)- در راستا و ادامهی همان حرفهایی است که فیلمساز اولترا چپی آمریکایی در همهی این سالها مرتب تکرار کرده است. فیلم با آوردن تکههایی دستچین از واقعیتهای کاملاً نخنما و بدیهی برای همهکس -در تصور خودش-، خشونت و آز سیستم کاپیتالیستی را محاکمه و اضمحلال آنرا پیشبینی میکند. روش مایکل مور نیز مانند باقی چپیهای ایدئولوِژیک، دار-دارکردن بخش کوچکی از واقعیتها برای پوشاندن بخش عمدهتر است. <br />فیلمساز با بهانهقراردادن رکود اقتصادی در جهان فعلی -که از لحاظ چپیها، همهاش زیر سر آمریکای جهانخوار است و بقیهی قدرتهای اقتصادی در آن کمترین نقشی ندارند[!]- بالای سر نعش مهد کاپیتالیسم فاتحهای غرا میخواند. او اما توجه نمیکند که همین مدنیت فرآوردهی سرمایهداری است که به آدمی مثل او آزادی میدهد هر چه دل تنگاش میخواهد بگوید! <br />بحث این نیست که سیستم کاپیتالیستی در جوهر خود خشن است؛ باید اما پرسید کدام سیستم نیست؟ کدام نمونهی تاریخی بهتر از کاپیتالیسم موجود است؟ لااقل میشود گفت با سابقهی "درخشان"ی که سیستمهای سوسیالیستی از خود بهجا گذاشتهاند، گمان نمیکنم کسی که از شعوری در حد حتا خیلی معمولی بهره برده باشد، زندگی در قمری سوسیالیستی را به جهان باز کاپیتالیستی ترجیح بدهد، همانطور که خود چپیها و کمونیستها -جمیعاً- پناهجویان همین جهان استکباری هستند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6162708497098572774?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-53121239069640668192009-09-29T13:54:00.007-04:002009-10-11T15:15:30.464-04:00رومن پولانسکی تجاوزگر - سکوت رسانهها!رومن پولانسکی (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Roman_Polanski">Roman Polanski</a>)، یکی از فیلمسازان ارشد "سینمای مستقل" اینروزها، آنطور که خبرها میگویند، سال 1977 (دهم مارس) در لوسآنجلس به دختری سیزدهساله به اسم <a href="http://www.mahalo.com/samantha-geimer">Samantha Geimer</a> تجاوز میکند. قضیه در خانهی خالی جک نیکلسون اتفاق میافتد: پولانسکی 44 ساله، با خوراندن داروی خوابآور (مخدر) به دخترک سیزدهساله -که بهعنوان مدل عکاسی استخدام شده بوده-، او را به وان-جکوزی حمام میکشاند و باقی قضایا! بعد از آن، او در دادگاه به جرم تجاوز محکوم میشود و 42 روز موقتاً حبس میشود و درست یکروز قبل از اجرای حکم قطعی دادگاه، به فرانسه [در] میرود (1978).<br /><br />رومن پولانسکی، همین دو روز پیش که برای شرکت در فستیوال فیلم زوریخ (و احتمالاً گرفتن جایزه) به سوییس میرود، همانجا دستگیر میشود؛ بعد از 31 سال.[<a href="http://news.yahoo.com/s/ap/20090927/ap_on_en_mo/eu_switzerland_polanski">منبع</a>] جالب اینجاست که پولانسکی در سوییس مالک خانهایست که طبعاً گاهوبیگاه به آنجا سفر میکرده (هم جای قشنگیست، هم به فرانسه نزدیک)، ولی دستگیریاش میکشد به اینروزها... که باید گشت پی دلیل سیاسی پشت ماجرا.<br /><br />سئوال این است که چرا تابهحال، همهی رسانهها و اکتیویستهای اروپایی مهر سکوت بر لب زده بودهاند، آنهم برای جرمی به این چندشآوری؟ چرا در تمام این مدت دولتهای اروپایی هیچ اقدامی در اینباره نکردهاند؛ اقدامی نکردهاند که هیچ، فرانسه او را با آغوش باز پذیرفته و باقی هم چپوراست به این "مبارز چپ مستقل ضد آمریکایی" جایزه بذلوبخشش کردهاند و شرایط صعودش به قلهی شهرت را مهیا؟ چرا هنرمندان "انسانگرا" و سیاستمداران "بشردوست" اروپایی (و تعدادی هم آمریکایی)، با نادیدهگرفتن جرمی که محرز است، برای آزادی او یقه میدرانند؟<br /><br />حکایت پولانسکی و 31 سال زندگی آزادانهاش در اروپا، حکایت سربریدهشدن حقوق بشر و عدالت، در پای سمت و مقاصد سیاسی است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5312123906964066819?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-73861350914496244562009-09-28T13:12:00.004-04:002009-10-11T15:11:56.077-04:00رفتن دیوید میلر؟!به نظرم جمعهی گذشته بود که<a href="http://www.toronto.ca/mayor_miller/multimedia/welcome.htm"> دیوید میلر</a> -شهردار [چپ] تورنتو- اعلام کرد، دیگر حاضر به ابقا در پست شهرداری نیست. من کاری ندارم که چه شد او این پست را ترک [خواهد] کرد و اصولاً کارنامهی کاریاش چیست؛ انگشت اشارهام فقط رو به نفس این عمل او است.<br />خیلیها میگویند او آدم ضعیفی است -چون نایستاده و نجنگیده(!)- و خلاصه حرکتاش را نوعی "فرار از مسئولیت" حساب میکنند. من دقیقاً برعکس، فکر میکنم دیوید میلر نشان داد سیاستمداریست بهغایت شجاع. <br />شهردار مهمترین شهر یکی از مهمترین کشورهای جهان، دیده است از عهدهی مسئولیت خود برنمیآید (حالا به هر دلیلی)، آمده صراحتاً این را اعلام کرده تا میدان باز بشود برای آدمی [احتمالاً] مستعدتر. این آدم از پُست و موقعیتی دل کنده که خیلیها در آروزیش دارند پرپر میزنند و حاضرند خیلی چیزها را فدا کنند تا به آن برسند و در آن باقی بمانند. این خودش درسی است برای سیاسیون فرتوت عاشق قدرت جهان سومی... و البته جهان اولی. دلکندن از قدرت اسماش اگر شجاعت نیست، پس چیست؟ آدم این روزها به مطالب بعضی از رسانههای تورنتو که دقیق میشود، میبیند فرهنگ "شهیدسازی" در اینها هم انگار بدجوری رخنه کرده!<br /><br />جان کلام: اگر دیوید میلر در دوران شهرداری خود خلافی مرتکب شده باشد، حتماً محاکمه خواهد شد؛ اگر کمکاری یا اشتباه کرده باشد، کارنامهاش نشان خواهد داد؛ منصفانه اما این است که طرز رفتناش حمل بر شجاعتاش بشود نه بزدلیاش.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7386135091449624456?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-53437212242540648772009-09-20T17:43:00.004-04:002009-09-20T18:25:42.811-04:00گروه راک ایرانیاین ویدئویی که کنار صفحه گذاشتهام مال گروهی است به اسم <a href="http://www.minus1band.com">Minus One</a>، داخل خاک ایران؛ درست ور دل امام رضا! باورنکردنی است که از خاک شهری عمیقاً مذهبی و آخوندپرور مثل مشهد، موسیقی راک جوانه بزند...<br />آنطور که خودشان میگویند، تا حالا سه ویدئو بیرون دادهاند که من دوتایش را بیشتر ندیدهام[<a href="http://www.youtube.com/watch?v=G7HhxSimUGI">یک</a> و <a href="http://www.youtube.com/watch?v=AhiIg3X3Ncc">دو</a>]. سبک کارشان "راک آلترناتیو" است، با تهمایههایی از سنت ایرانی موسیقی (مثل گیتار آخر همین ترانه). به هر حال برای من جالب است که در بازار داغ تولیدات خودی-سنتی، موزیک غیر خودی هم ساخته شود.<br />اینجور حرکتها، گذشته از ابداع و همراهی با جهان امروز، شنای جسورانهای است بر خلاف جریان آب، در میان جماعت موجسواران.<br /><br /><li>بعد از تحریر: سومیاش را هم همین الان دیدم: [<a href="http://www.youtube.com/watch?v=AWP0JbNafC4">+</a>]</li><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5343721224254064877?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-17805862142817478492009-09-18T22:21:00.003-04:002009-09-18T22:30:34.986-04:00اشاره به بحث "رسانهی ملی"این بحث "رسانهی ملی" از آن بحثهاست که باید حسابی رویش دقیق شد و موی از ماستاش کشید، فقط حیف که به حد "بازیای وبلاگی" نزول کرده است؛ حیف! منهم حرفهایی دارم در این باره که بشود خواهم زد. طرفه اینکه فکر میکنم اعتقاد به داشتن "رسانهای ملی" از پایه غلط و نشانهی استبدادزدهگی جمعی ماست؛ نشانیست از نداشتن دانش و درکی کافی از مفهوم "رسانهی آزاد" در فضایی باز. شاید حرفم ثقیل بهچشم بیاید... که حتماً میآید. امیدوارم بتوانم ایدهام را سر فرصت عبارتبندی کنم و شرح بدهم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1780586214281747849?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-4020337951929940342009-09-13T00:56:00.003-04:002009-09-13T01:03:39.858-04:00China Blueچند روز پیش TVO مستندی پخش کرد راجع به "بهرهکشی" در چین به اسم <a href="http://video.google.ca/videosearch?hl=en&q=human%20edge%20tvo%20china%20blue&um=1&ie=UTF-8&sa=N&tab=wv#">China Blue</a>. فیلم، گوشهای بود از سرگذشت رونق اقتصادی و حضور کاپیتالیسم جهانگرا در کشوری کمونیستی که بهکارکشیدن کودک در آن امری عادیست. فیلم تأثیرگذاریست. البته من فکر میکنم در خیلی از جاهای دنیا، وضع بدتر از آن چیزی باشد که در این فیلم میبینیم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-402033795192994034?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-58617341955608605962009-09-07T10:48:00.008-04:002009-09-07T11:12:26.075-04:00اشارهای به فیسبوکگاهی که میشود، سری میزنم به <a href="http://www.facebook.com/profile.php?id=543965151&hiq=majid%2Czohari&ref=search">فیسبوک</a> ببینم دنیا دست کیست. گذرا اغلب رد میشوم از روی عکس و فیلم و نوشتهها... چیزی که هست، خیلی از بلاگرها رو آوردهاند به فیسبوک، به جای وبلاگ. علتاش را باید دید که چیست.<br />بهنظرم فیسبوک خیلی بیشتر به "کافهی فرهنگی" شبیه است تا وبلاگ. جمعیتر است. رفتوآمد در آن بیشتر است. برخوردها خلاصهتر و کوتاهتر است (نمیگویم مختصر و مفید). موقعیت در آن عادلانهتر تقسیم میشود، برای همین [تقریباً] فرصت خواندهشدن برای همه یکسان وجود دارد. تلفیق تصویر و متن در آن چشمگیرتر است. و البته نوتر است و نو، هیجانانگیزتر از کهنه است.<br />متن اما در فیسبوک ماندگاری ندارد. پردهی "فرمالیسم" بر پنجرههای فیسبوک تیرهتر آویزان است تا وبلاگ. همین است که در آنجا فقط باید گفت و رد شد؛ جرقهای زد و زود به خاموشی نشست.<br /><br />کیفیت پدیدهی اینترنت این است که هر کس را به فراخور حالاش مشغول کرده است. در آن برای هر روحیهای مشغولیت هست. ولی خودمانیم: این میوههای یکدست و خوشرنگ که کنار هم گروهانی از سربازان را میمانند، هیچکدام، بو و مزهی آن میوههای کژ و کوژ و درهم میوهفروشی سر محلهمان را ندارند... ؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5861734195560860596?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-69535293651402016212009-08-31T16:56:00.001-04:002009-08-31T16:59:51.538-04:00کسی میداند با <a href="http://www.blackberry.com">BlackBerry</a> چطور میشود فارسی نوشت یا لااقل بهفارسی خواند؟<br />اینطوری شاید بشود گاهی اینجا چیزی نوشت.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6953529365140201621?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-85805293201068158692009-06-29T21:32:00.005-04:002009-06-29T21:39:58.243-04:00روی <a href="http://1.bp.blogspot.com/_jnW5t3cIt30/SklsoklXUFI/AAAAAAAAAEo/iCIxUOO5xFE/s1600-h/4885_1072685908353_1562320021_30201289_4264364_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352928559734736866">عکس</a> کلیک کنید و بعدشم خودتان قضاوت:)<br />البته با هوش سرشاری که در رئیس جمهور مردمیمان سراغ داریم، بعید است پیام دخترک را گرفته باشد!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-8580529320106815869?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-50135116299494173142009-06-28T12:02:00.014-04:002009-06-28T13:48:08.925-04:00برانگیختن جهان نسبت به قضایای امروز ایراندر استکهلم سوئد، ایرانیهای آنجا <a href="http://news.political-articles.net/Group/world/2009/June/world00124.htm">حمله</a> کردهاند به سفارت جمهوری اسلامی و انگار به داخل هم رفتهاند و خلاصه بعضی از برادران را تمیز هم نواختهاند. خواستم بگویم: از هر مرامی که هستید، دستوپنجهتان درد نکند! <br /> چنین حرکاتی بهتر از هر تظاهرات "دهنفرهای، در یکی از چهارراههای پرت خارج از کشور" میتواند ذهن جوامع غربی را متوجه مسئلهی ایران کند. در تورنتو، همین یکی-دوماه پیش، سریلانکاییها چند ساعت اتوبان را بستند و ترافیک به خورد ملت دادند، تا اینها حواسشان جمع شد که "بابا در سریلانکا مردم دارند سلاخی میشوند"! بعد از آن اخبار و تحلیل بود -در بارهی سریلانکا- که از درودیوار رسانهها میبارید. بنابراین، "با قربونتم، چاکرتم" به سبک جناب سازگارا، فقط جنبشی داغ، بیات میشود و میرود پی کارِ خاکخوردن. حالا زانوی غم بغل کنید تا کی حرکت بعدی آغاز بشود...<br />در ثانی، پسگرفتن مکانی اشغالی -حالا موقت و به شکل نمادین- کجایش خشونتطلبی است؟<br /> بعضی از دوستان انگار بدجوری خودشان را سر کار گذاشتهاند با متد مدیتیشن و دنیای هپروت! در ذهن بههمریختهی اینها، تعریف و مرز مسالمت و خشونت بدجوری مغشوش شده است. اگر روش مسالمتآمیز گاندی جواب داد، برای این بود که یک پتانسیل هشتصدمیلیونی داخلی، یک ابرقدرت گردنکلفت سرخ و کلی کشورهای ضد انگلیس آندوران پشت سرش بودند. خود انگلیس هم زیر بروکراسی ادارهی هند زاییده بود و دنبال راهی میگشت برای زدن به چاک و خلاصشدن. از همهی اینها گذشته، از لحاظ تاریخی، دیگر زمان چرخاندن یک کشور به روش "استعماری کلاسیک" به سر آمده و تاریخ مصرفاش گذشته بود. دیدیم که پشت سرش، چپ و راست در آفریقا کشورها اعلام استقلال کردند. اگر دنیا ضد آپاراتاید موضع نمیگرفت، نهضت ماندلا نیز ره به جایی نمیبرد.<br /><br />معتقدم بدون جلب توجه اذهان عمومی و دولتها و پشتیبانی ابررسانههای غربی، جنبش شکفته در ایران، بهبار نخواهد نشست.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5013511629949417314?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-9410413449928197082009-06-26T10:03:00.005-04:002009-06-27T11:33:31.455-04:00مرگ مایکل جکسون و مسئلهی امروز ایرانکمتر حادثهای چون مرگ ناگهانی <a href="http://www.cnn.com/2009/SHOWBIZ/Music/06/27/jackson.family/index.html">مایکل جکسون </a>میتوانست رویدادهای امروز ایران را در سایه بیاندازد. در چشم خبرگزاریهای جهان، موضوع قیام در خیابانهای ایران، از صدر خبر به حاشیه پرتاب شد... که ماندن در حاشیه، سرنوشتی جز خاکخوردن ندارد. پوششدادن لحظهای قیام در ایران توسط رسانهها و کلاً خبررسانی، نقش عمدهای در تهییج و ادامهیافتن حرکت ایفا میکند.<br /><br />در بارهی <a href="http://www.michaeljackson.com">مایکل جکسون </a>-هنرمند بینظیر و سلطان پاپ- حرف زیاد است که میشود همهجا دید، شنید و خواند. چیزی که من اما میخواهم بگویم این است که او شاید تلفشدهترین استعداد هنری آمریکا باشد که نه زندگی کرد، نه عاقبت خوشی داشت. روانش پایا!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-941041344992819708?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-1278492347225893872009-06-25T13:31:00.008-04:002009-06-25T13:57:11.316-04:00رکسانا صابری در سی ان انامشب قرار است رکسانا صابری[1] در CNN ظاهر شود و در بارهی آنچه در مدت حبس بر او رفته سخن بگوید[<a href="http://ac360.blogs.cnn.com">+</a>]. زمانش: ده شب به وقت شرق آمریکا.<br />امیدوارم لااقل اینیکی مثل آن تعداد فرصتطلبی از آب درنیاید[2] که بعد از مدت طولانی "چند ساعت" بهاصطلاح بازجویی، از "باکلاسی" و "خوشبرخوردی" برادران اطلاعات چهها که نگفتند!<br /><br /><font face="arial" size="2"><b><u>توضیحات:</u></b></font><br />1- رکسانا صابری خبرنگار آمریکایی (اصلیت: از طرف پدر ایرانی و مادر ژاپنی، متولد آمریکا) است که بیش از دو سال در ایران زندگی کرد و عشقاش این بود که با ملاهای اصلاحطلب مثل خاتمی عکس یادگاری بگیرد و در تایید "حضور دموکراسی نوع شرقی" در ایران برای جهان استکبار گزارش بفرستد. خودمانیم: زبانبسته در آخر بدجوری بهای "عشقاش" را پرداخت کرد!<br />2- برای نمونه، فرناز سیفی (وبلاگ امشاسپندان) بود که بعد از ساعاتی "بازداشت" و بازجویی، در باب مهربانی و انسانیت برادران اطلاعاتی و فضای مطلوب "هتل اوین" مطلب نوشت، اما همین فرد، قضیهی بازداشتاش را پیراهن عثمان (بخوان کیس سیاسی) کرد و از آن طریق، از دولت هلند پناهندگی سیاسی گرفت! جداً که جایزهی نوبل فرصتطلبی هم برای اینیکی کم است...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-127849234722589387?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-51182946963918837412009-06-22T23:26:00.003-04:002009-06-22T23:38:50.715-04:00اگر میخواهید سیستم فلج شود...من در میان اینهمه به اصطلاح "<a href="http://news.gooya.com/politics/archives/2009/06/089717.php">راه حل</a>"، یک مورد نغز ندیدم که گره از کار بگشاید. اغلب این انشانویسیها حکایت از ترس ماتحت دارند نه چیز دیگر! من میگویم آدم اگر میخواهد حرف بزند، باید صریح و واضح بگوید، لااقل کمی هم رویش فکر کند، نه اینکه بر اصل فرهنگ تقیه، هی خودش را بزند به این دیوار و آن دیوار که محتوا در این بین گم بشود...<br />وقتی موجی به بزرگی آنچه این روزها دیدیم راه افتاد، خیلی ساده میتواند طومار برادران را درهم بپیچد... اگر هدفمند باشد. انداختن این سیستم راهش این است:<br />1- تصرف صدا و سیما<br />2- جلوگیری از صدور نفت<br />3- ناامنکردن فضا برای چند سفارت خارجی (طرفهای عمدهی اقتصادی جمهوری اسلامی) مثل چین، آلمان، فرانسه و ژاپن و مختلکردن کار روزانهشان.<br /><br />من اینجا ننشستهام تز انقلابی بدهم مثل دیگر آقایان که میخواهند در نظام آینده وکیل و وزیر بشوند. تصمیمی هم ندارم با سر کار آمدن هیچ سیستمی، لنگر را بکشم و بروم ایران. دارم نان و ماستم را میخورم. لپ کلام من اما این است که "شترسواری دولا-دولا نمیشود"! اگر میخواهید این نظام برود، باید بازوهایش را از کار بندازید و الا هر روز از شما میکشد و آب هم از آب تکان نمیخورد... و تا آخر عمر باید توسریخور مشتی آخوند و عمله-اکرههایشان باقی بمانید.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-5118294696391883741?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-73917343496975819752009-06-21T11:33:00.006-04:002009-06-21T11:56:11.478-04:00و این روزهای ایران ما...در میان چند تحلیلی که از وقایع این روزها خواندهام، "<a href="http://www.puyeshgaraan.com/ES.Notes/2009/061909-ES-PU-Tearing-down-the%20-wall.htm">جمعهگردی</a>" اسماعیل نوریعلا را بیشتر واگوی واقعیت یافتم. توضیحی که از "سمت جریان موج" داده، بهنظرم تأملبرانگیز است.<br />جداً مایهی شرم است: در قرن بیستویک، در سال 2009، عدهای را که میخواهند نظر بدهند به خاک و خون بکشند! ما واقعاً در کجای این دنیا زندگی میکنیم؟ آنچه جمهوری اسلامی این روزها با مردم کرد، تفانداختن به چهرهی مدنیت بود و بس.<br />در کل، اینکه دقیقاً چه خواهد شد را نه من میدانم و نه تو؛ آرزویم اما این است که شر نکبت جمهوری اسلامی از صفحهی تاریخ کنده شود!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-7391734349697581975?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-36654199475939323752009-04-30T11:54:00.008-04:002009-04-30T12:39:52.774-04:00کمی در مورد کار و زندگی مهاجرتبر خلاف اتمسفر موجود، من امسال چندان رکود اقتصادی را حس نکردم؛ برعکس، از سالهای گذشته خیلی سرم شلوغتر بود. حالا چرا؟<br /><br />1- بخشی از قضیه همیشه برمیگردد به شانس، که فعلاً فاکتورش میگیریم؛ ولی چیزی که مسلم است، آدم اگر وجدان کاری داشته باشد و درست کارش را انجام بدهد، بهجای اینکه به چند دلار پول اضافه در لحظه فکر کند، با انصاف عملاً نهال کارهای بزرگتر را بکارد، آیندهنگر باشد و با کیفیت کارش دل مردم را بهدست آورد و زمینهی ذهنی مثبت ایجاد کند، سابقهی درستی از خودش بهجا میگذارد که همین میشود میدانی خودزا برای بیزنسهای بعدی. این یکی از بهترین و سالمترین راههای گسترش شبکهی کاری است.<br /><br />2- تجربه هم سهم مهمی در کسب ایفا میکند. من معتقدم با تمرکز کامل و جدی روی کار، باید در هر دقیقه، چند دقیقه تجربه کسب کرد. در اساس، نباید با زمان حرکت کرد، بلکه باید از زمان جلو زد تا در قافلهی آنها که قبلاً از زمان جلو زدهاند قرار گرفت. غیر از این راهی برای بالاآمدن نیست.<br /><br />3- نکتهی دیگر وقتگذاشتن روی کار است. کسی اگر برای خودش برنامه گذاشت که مثلاً ساعت هشت صبح میروم سر کار و پنج برمیگردم، او هیچوقت نمیتواند بیزنسمنی موفق باشد. او در واقع مشی کارمندی را میخواهد به دنیای بیزنس تحمیل کند. برای بیزنس باید آنقدر وقت صرف کرد که نیازش است؛ مخصوصاً بیزنسهای نوپا که صرف وقت بیشتری را میطلبند. منظور من این نیست که باید خود را به موج بیزنس سپرد و تا هر جا که خواست با آن رفت و از زندگی هیچ نفهمید؛ من میگویم در مرحلهی پایهگذاری تا نقطهی "جاافتادن"، زیاد نباید در قیدوبند زود-تعطلیل-کردن بود؛ البته باید زود شروع کرد.<br /><br />4- نکتهی دیگر فاصلهگرفتن از دنیای تخیل و چسبیدن به واقعیت زندگی است. برای من چند سالی طول کشید تا درک کنم دیگر شهروند جامعهی ایران نیستم و زندگیام دارد روی خاکی دیگر میگذرد... ولی بالاخره به این درک رسیدم. شوربختی اینجاست که خیلیها هیچوقت به این درک نمیرسند. بسیاری را دیدهام که جسماً اینجا هستند، ولی ذهنشان کماکان دارد در کوچهپسکوچههای ایران قدمآهسته میرود! خیلیشان اول انقلاب آمدهاند و سیسال حتا کافی نبوده به درکی واقعی از زندگی جدید برسند، غافل از اینکه ایران "ذهنی" آنها، ایران دورهی شاه است نه زمامداری آخوند. چسبیدن به مسائل ایران، راهی است برای فرار از واقعیت موجود زندگی؛ فرار از آن فضایی که داریم در آن نفس میکشیم. همهمان آرزوی ایرانی آزاد و آباد را داریم. آرزو خوب است، اما افسار زندگی را که نمیشود کامل داد دست آرزو؟<br />اینها جدل ذهنی است و ذهن ما انباشته است از جدالهای ریز و درشت... ولی باید ببینیم تا چه حد بر این جدالها مسلطایم؟ نمیشود علایق و سلایق و سوابق ذهنی را یکجا دور ریخت و ذهن را ازشان پاک کرد، ولی باید سعی در کنترلشان کرد.<br /><br /><strong>شروع زندگی مهاجرت؟</strong><br />تطبیقپذیری تحمیلی است که انسانها -بسته به شرایطشان- در مقابلاش مقاومت میکنند. همگیمان مقاومت میکنیم. آن لحظه که فضا و مواد خام زندگیمان را آنطور که هست -نه آنطور که در ذهنمان پرسه میزند- شناسایی کردیم، تازه آنموقع لحظهی ورودمان است به واقعیت زندگی مهاجرت. از اینجاست که ما شروع میکنیم به بهدستآوردن شأن شهروندی در جامعهی نو.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3665419947593932375?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-44722315114453096472009-04-08T22:14:00.008-04:002009-04-08T22:44:46.446-04:00قضیهی "جمعهی پاک" و آزادی کسبامسال بالاخره کسبه Eaton Center اجازه پیدا کردند که روز جمعهای که میآید، یعنی در Good Friday باز باشند. من حوصله ندارم برای آنها که نمیدانند توضیح دهم که Good Friday اصلاً چی هست (بچرخند در گوگل پیدایش کنند)، فقط این را بگویم که این "ارفاق دولتی"، با مخالفت بعضی معتقدین به دین مبین مسیح روبهرو شده. حرف این عده این است که "ما مردم به استراحت هم نیاز داریم و بایستی روزی را کنار خانواده سر کنیم" که در بنیاد بهانهای است برای لاپوشانی اعتقادات مذهبیشان! حرف اینها در اساس بیراه نیست، اما چون پایهی مذهبی-دینی دارد، لاجرم ربطی به شعور و عقل ندارد. اگر امروز در شهر تورنتو -شهری که همین چند دهه پیش کارکردن در یکشنبه جرم بود و مجازات داشت- هفتاد و دو ملت دارند کنار هم -بیدردسر- زندگی میکنند و شأن انسانیشان حفظ میشود، اینها همه از مواهب سکولاریسم است. <br /><br />من معتقدم "کسب" یک حق است و پارهای است جدانشدنی از تمدن بشری. مگر میشود عدهای کاسبی نکنند و بخش عمدهتری خرید؟ در یک کلام: جامعهی باز و پویا، جامعهای است که اقتصاد در آن آزاد باشد. در ثانی، چرا باید دین در هر موردی برای جامعه کسبِ تکلیف کند؟ آیا باید اجازه داد که پای آموزههای دینی به اقتصاد نیز کشیده شود، آنهم در کشوری سکولار که دین رسمی ندارد؟<br /><br />مسیحیها -بهویژه کاتولیکها- میگویند که کارکردن در "جمعهی پاک" توهین است به عقاید آنها. باید پرسید: آیا بازداشتن جمعیت بزرگی که مسیحی نیستند از کار -و گرفتن حق انتخاب از آنها-، توهین به آنها نیست؟ <br /><br />من معتقد نیستم که انسانها به دین همدیگر احترام میگذارند. بهواقع انسانها "وانمود" میکنند که احترام میگذارند. کسی که به دینی ایمان دارد، در مرحلهی نخست میآموزد که دین او از دیگر دینها و مذاهب بهتر است. این اصولاً اساس ایمان به یک دین است. پس او عملاً نمیتواند احترامی برای دیگر ادیان قائل باشد. از این رو، لازمهی احترام به حقوق بشر، بریدن پای احکام دینی-مذهبی از حوزهی جامعه و تبعید آن به حوزهی خصوصی است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4472231511445309647?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-2572132999248334962009-03-31T00:11:00.004-04:002009-03-31T00:23:46.403-04:00اشارهای به جورج گالویچند روزی است که میخواهم چیزی بنویسم راجعبه جورج گلوی (George Galloway)، اما وقت نمیشود که نمیشود! برای آنها که این شازده را نمیشناسند، این <a href="http://ezralevant.com/2009/03/george-galloway.html">نوشته</a>ی عزرا لوانت سودمند است.<br />این جناب که کارمند و حقوقبگیر رسمی و مبلغ جمهوری اسلامی است[1]، طرفدار سرسخت برنامهی هستهای جمهوری اسلامی و حامی کامل حزبالله و حماس[2] و دیگر گروههای تروریستی اسلامی است، نفیکنندهی یازده سپتامبر است، دشمن هتاک اسراییل و یهودستیز است و ... از قضا قرار بوده یا میخواسته بیاید کانادا که [انگار] جلویش را گرفتهاند (عجب کار درستی کردهاند). یکمشت اکتیویست بیسوادِ بیکاره هم که تا بخواهید اینروزها در دانشگاهها پلاساند، افتادهاند دنبال ماتحتاش که "کجایید که لنگهای آزادی بیان هوا شد"! من ماندهام آخر چه حرف حسابی میتواند از دهن یکهمچین موجود مغلطهکار و بیشرمی بیرون بیاید؟<br />برای شناخت این آدم و شوونات اخلاقی و سطح تربیتاش فقط کافی است یکی از ویدئوهایش را تماشا کنید؛ انتخاباش هم به عهدهی خودتان، خرجاش با من: [<a href="http://www.youtube.com/results?search_type=&search_query=george+galloway&aq=0&oq=george+gallo">+</a>]. پیرو قضیهای که طرف بچهاش کور بود گذاشته بود اسماش را "عینالله"، یا آنیکی که کچل بود و بهش میگفتند "زلفعلی"، این جناب هم حزبی در انگلیس راه انداخته به اسم "احترام" (Respect) که این دیگر آخر مسخرهگی است...<br /><br /><font face="arial" size="2"><u><b>توضیحات:</b></u></font><br />1- در <a href="http://www.presstv.ir">پرس تیوی </a>-شبکهی رسمیِ خبری انگلیسیزبان جمهوری اسلامی- دو برنامه دارد: "Real Deal" و "Comment".<br />2- برای حماس علناً کمک مالی جمعآوری میکند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-257213299924833496?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-23184856001736884982009-03-22T14:15:00.005-04:002009-03-22T14:28:22.909-04:00بازگشت بلاگرولیکی از خواص دنیای رقابت بدون مرز این است که اگر مدتی از صحنه خارج شوی، دیگر سخت بتوانی به موقعیت قبلیات بازگردی. همین است که اعضا، تمام مدت در حال نوکردن خودند تا اگر به نقطهی بالاتری صعود نمیکنند، لااقل موقعیت قبلیشان را از دست ندهند. ما هم سعیمان این است که حرف نویی بزنیم و شیوههای نوشتاری تازهای را بیازماییم... و خلاصه نسبت به قبل متفاوت باشیم، و الا در خط قبلی ماندن همان و پوسیدن همان! البته خیلی از چیزهایی را که شاخصه و معرف هویت ما هستند را حفظ میکنیم، تا نشویم منوچهر "شهر قصه".<br />اینطور که از قرائن پیداست، <a href="http://www.blogrolling.com/index.php">بلاگرولینگ</a> بالاخره از سفر دور و درازش برگشته. حالا باید دید که آیا نای رقابت با بلاگچرخان گوگلی را دارد یا نه؟<br /><br /><font face="arial" size="2"><u><b>توضیح:</b></u></font><br />من کمی با بلاگرولینگ امروزی وررفتم. سرعتاش پایین است و کمی هم شل میزند! آنطور که من دیدم، از ارتقای سیستم و امکاناتی که قرار بوده بیاورد خبری نیست. این جدیده، تقلیلیافتهی قبلی است به عبارتی.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-2318485600173688498?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-19678910664304487672009-03-21T13:13:00.003-04:002009-03-21T13:27:44.377-04:00تبریک نوروزی اوباماتبریک نوروزی پرزیدنت بوراک اوباما -هم از لحاظ متن، هم اجرا- برایم جالب بود. از بابت متن، احترامی که به تاریخ ایران و ایرانیان گذاشت و توجهدادن به تاثیرگذاریشان -خصوصاً در آمریکا- دلچسب بود. همچنین پیام سیاسیای که در آن گنجانده شده بود جالب توجه بود؛ علاوه بر صراحت و بیحاشیهگی، اعتدال نیز در آن رعایت شده بود. از لحاظ قدرت بیان و اجرا، اوباما از قبیلهی کندی و کلینتون است، نه بوش و دیگر رئیس جمهورهای کابوی آمریکا. همین باعث دلگرمی برای یک ملت و باقی جهان است؛ حضور آدمی که سرش به تناش میارزد، در رأس مهمترین کشور جهان.<br /><br /><center><object width="255" height="190"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1lkuR7Dr4yI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1lkuR7Dr4yI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="255" height="190"></embed></object></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1967891066430448767?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-36104113668471263732009-03-19T13:10:00.002-04:002009-03-19T13:20:09.541-04:00جوانهزدن روزِ نو در بهار دلهاماننوروز برای من چیزی است در حد یک "یاد"، نه بیش. این سالها، سخت با خودم کلنجار رفتهام که حساش کنم، اما نشده که نشده! ساده نیست چیزی را که در تو کمرنگ شده، واضح و گیرا کنی...<br />نوروز هنگامهای است برای بندزدن شکستهگیهامان. اگر حتا دو خرده از این پراکندهجام را بههم بست زند، کاری کرده است کارستان... که باید غنیمت شماردش. این عمدهکارکرد نوروز است برای اینروزهای من... و من همین را سفت در آغوش میفشارم.<br /><br />نوروزتان مبارک!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-3610411366847126373?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-7275679612584800472009-03-08T12:12:00.005-04:002009-03-08T12:28:54.419-04:00Religulousکسی بین شما فیلم <em><a href="http://www.youtube.com/watch?v=PHH2JItePlc">Religulous</a></em> بیل مار (Bill Maher) را دیده است؟ لابد بعضیتان دیدهاید. منکه دیدم و لذت بردم.<br />در میان حجم اراجیفی که اینروزها به اسم "فیلم" به خوردمان میدهند، مستندِ ساختِ بیل مار کاری است شجاعانه و درخشان، و البته با پیامی آگاهنده و درخور توجه. برای آنها که ندیدهاند، در کوتاهترین تعریف میشود گفت که "فیلم، نقدی است به دکانداری دینی-مذهبی، در هر شکل و بُعداش".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-727567961258480047?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-41397731578696084522009-03-03T22:39:00.004-05:002009-03-03T23:06:33.571-05:00توضیحی در بارهی "معرفی کتاب"من در این چند سال نوشتن، تعدادی کتاب را نیز معرفی کردهام؛ کتابهایی که گمان کردهام ارزش معرفی دارند. باز هم اگر امکانی دست دهد، همین خط را ادامه خواهم داد.<br />بعضی از این معرفیها را دوستانی شناخته و نشناخته -از سر فرهنگدوستی البته- در صفحات خود بازنشر کردهاند که باعث خوشوقتیام است. موضوع اما این است که در متن بعضی از آنها دست برده شده؛ حال به هر دلیلی.<br />این مقدمه آمد که دو موضوع یادآور شود:<br />برای من همیشه مسئلهی زبان و ضربآهنگ متن و حسی که نویسنده در نوشته میریزد، از محتوای متن مهمتر بوده است. من آدمی "حسینویس"ام تا "جدینویس". برای همین است که وبلاگ مینویسم نه مقاله. حتا در تحلیلهای جدیام هم میشود ملودی کلمات و رنگآمیزی سطرها را دید و حس را رد گرفت. واژه را بهجای آنکه بنویسم، از قلم جاری میکنم. همین است که نوشتههایم هویت دارند؛ باشناسنامهاند و فقط مال مناند... و میشود میان متن دیگران -اگر نظر ظریف و دقیقبین داشته باشی- تشخیصشان داد. همین است که در آنها بیشتر تناقض میبینی تا یکدستی، چه هر یک حالوهوای "لحظه"ای نویسندهشان را بازتاباندهاند. البته من در صدد توضیحام، نه ارزشگذاری بر کار قلمیام؛ آن بماند به عهدهی خواننده. خلاصه میخواهم بگویم اگر در متن من واژه و سطری جابهجا شود، آن متن دیگر نوشتهی من نیست.<br />دوم اینکه اگر خواستید آن معرفیها را بخوانید، بهتر است در همین صفحه بخوانید، نه جای دیگر.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-4139773157869608452?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-18270587804599008592009-02-28T23:31:00.003-05:002009-02-28T23:37:06.270-05:00"حماقت" مسابقهای است که شرکتکنندگانش -یعنی همین اعضای جامعهی بشری- برای سبقتگرفتن از هم سخت در حال تاختناند! حالا بیچاره آن کسی که بخواهد از ادامهی مسابقه صرفِ نظر کند؛ چنان او را هو میکنند که بهآنی متواری شود و خودش را در گوشهای گموگور کند و... این هم عاقبتاش!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1827058780459900859?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-67950876674828436902009-02-23T21:55:00.003-05:002009-02-23T22:01:34.295-05:00روزی که برای خودم شروع کردم به کار، برادرم به من گفت:<br />«<em>بدترین مشتری سفیدپوست باز بهتر از بهترین مشتری ایرانی است</em>!»<br />من البته خودم هم کمابیش به این حرف اعتقاد داشتم، اما نه بهشدت امروز؛ امروز کامل دستم آمده که واقعیت چیزی جز این نیست... و واقعاً از این بابت متاسفم.<br /><br />شاید اگر حسی بود، بعداً این تاول را شکافتم...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-6795087667482843690?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6644548.post-17906685790896645272009-02-13T20:37:00.001-05:002009-02-13T20:40:35.003-05:00ساختن وبسایتمیخواهم یک وبسایت بسازم. برای بیزنس. به کسی نیاز دارم که این کار را برایم انجام بدهد. مجانی هم نمیخواهم؛ پولش هر چه باشد میپردازم. <br />ترجیح میدهم که سازنده در تورنتو باشد. اینطوری، کارهای تدارکاتی و نگهداری وبسایت راحتتر است. اگر هم نبود البته مسئلهای نیست. به هر حال، اگر کسی اینکاره است، به من ایمیل بزند. از پیش تشکر میکنم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6644548-1790668579089664527?l=www.majidzohari.com' alt='' /></div>مجید زهریhttp://www.blogger.com/profile/13216816465073527645noreply@blogger.com6