پنجشنبه، اسفند ۱۹، ۱۳۸۹

طرز برخورد غرب با موضوع لیبی... و سپس ایران

این روزها که لیبی دارد در آتش ائتلاف قذافی و "نظم نوین جهانی" (New World Order) می‌سوزد، خیلی‌ها در این فکرند که چرا زعمای قوم کشورهای غربی، آن‌طور که باید از انقلابیون لیبی حمایت نمی‌کنند. صحبت از احتمال دخالت نظامی است، اما این موضوع صرفاً در حد یک "احتمال" است نه بیش. لیبی عملاً به دو بخش تقسیم شده است، شهرها زیر بمباران خودی هستند، مردم حیران‌اند که چه دارد بر سرشان می‌آید و... رسانه‌های غربی، به پخش اخبار اکتفا کرده‌اند!
مردم متحیرند که چرا آمریکایی که درست در دومین روز تظاهرات چند صد نفری مصر از مبارک خواست تا بساط‌اش را جمع کند و برود، هم‌چنان دارد لیبی قذافی را -با آتشی که هر لحظه بیش‌تر زبانه می‌کشد- تحمل می‌کند. همین مردم یادشان هست که سال پیش، جهان غرب عملاً مردم ما را زیر ضرب رژیم، به حال خود رها کرد و به مراسم ختم مایکل جکسون پرداخت! بی‌تفاوتی اروپا البته کمرنگ‌تر از آمریکا نیست...

اما موضوع ایران، دو زاویه دارد: یکی نگاه ما به برخورد جهان غرب با مسئله‌ی ایران، و یکی هم نگاه جهان غرب به ما. همین تقسیم‌بندی را آزاده سپهری دستمایه‌ی یادداشتی کرده است، با طرح پرسش‌هایی. او می‌نویسد:
این روزها در هر جمع ایرانی می بینید که کسانی به کشورهای غربی و در راس آنان آمریکا، انتقاد دارند که چرا اینها از مردم ایران و جنبش اعتراضی آنان حمایت نمی کنند. سوال اینجاست که کشورهای خارجی چه باید بکنند تا انتظارات ایرانیان برآورده شود و چگونه باید حمایت خود را نشان دهند. اگر سکوت کنند، به همدستی با رژیم متهم می شوند... [ادامه...]
بدون هرگونه داوری، دوستان را به خواندن‌اش فرا می‌خوانم... که پرسیدن، خود جرقه‌ای است برای یافتن راه حل.

پی‌نوشت:اگر انگلیسی می‌دانید، این تحلیل هم شنیدنی‌ست: James Corbett: Essays on The New World Order

۲ نظر:

آزاده سپهری گفت...

مجید گرامی، وضع لیبیایی ها نیز خیلی با ایرانیها فرق ندارد.

اتفاقا دیشب در تلویزیون آلمان با یکی از رهبران معترضین لیبی مصاحبه می کردند و طرف میگفت غرب نباید زیاد دخالت کند (مخصوصا حمله نظامی به پایگاه های قذافی را رد میکرد) و دلیلش هم این بود که این کار می تواند احساسات ناسیونالیستی لیبیایی ها را تحریک کند و تعداد بیشتری در واکنش، به طرفداری از قذافی روی آورند.

البته خواهان ممنوعیت پرواز در لیبی بود، که غربی ها خودشان اول از همه پیشنهادش را دادند و الان هم دارند همه سعی شان را میکنند تا از طریق سازمان ملل چنین اقدامی بکنند. ناتو حتی اعلام کرده که اگر سازمان ملل با این کار موافقت نکند، خودش حاضر است در این زمینه وارد عمل شود.

مجيد زهری گفت...

آزاده گرامی، سلام.
در مصاحبه‌ای که زیر یادداشت گذاشته‌ام، جیمز کربت (ژورنالیست مستقل) می‌گوید "قرار بوده در همین یکی‌دوسال آینده که قرادادهای نفتی لیبی به اتمام می‌رسد، با چینی‌ها وارد معامله بشوند.
"نظام نوین جهانی" که شامل بورس کشورهای غربی است (همه دارند به یک ائتلاف مشخص می‌رسند) نمی‌تواند چین مستقل را تحمل کند. البته این به معنای دشمنی آن‌ها با چین نیست و آن‌ها مصرانه از چین می‌خواهند که به آن‌ها بپیوندد و با قواعد آن‌ها بازی کند. زمانی که ائتلافی از تمامی کشورهای سهیم در اقتصاد جهانی به‌وجود بیاید، آن‌وقت هنگام نطفه‌بستن "نظام نوین جهانی" است که همه‌ی آدم‌های مستقل که به انسان می‌اندیشند، از آن بیم‌ناکند. شاید حرف من خیلی عجیب و شبیه به "تئوری توطئه" باشد، اما دیر نخواهد بود که شاهد این ائتلاف باشیم.

من در تغییرات منطقه‌ای از سی‌وخرده‌ای سال پیش به این‌سو، جای پای ابرقدرت‌های اقتصادی پنهان (=بورس) را می‌بینم و هر جا اتفاقی افتاده، سر قضیه به این‌ها وصل بوده.