نهضت روسری و نافرمانی مدنی

این حرکتی که تعدادی از فعالین سیاسی مرد -در حمایت از دانشجوی دربند مجید توکلی- به‌راه انداخته‌اند و مورد حمایت خیلی‌ها قرار گرفته، مصداق بارز "نافرمانی مدنی" و به‌قولی مبارزه‌ی منفی است. این‌که در تظاهرات‌های رسمی حکومت -که جای سربازهای وظیفه، عمال نظام و دانش‌آموزان است- مردم دقیقاً برعکس شعار "وزیر شعار" را تکرار می‌کنند*، یا هر چقدر حجاب اسلامی می‌خواهد زنان را در خود بیش‌تر فروببلعد، روسری‌ها عقب‌تر می‌روند، همه فرآورده‌های تفکر "نافرمانی مدنی" هستند. بر خلاف نظر بعضی که نافرمانی مدنی را روشی انفعالی می‌دانند، نافرمانی مدنی برخوردی‌ست عملی و قاطع و دهن‌کجی‌ای‌ست آگاهانه به مفاد ایدئولوژیک سیستم حاکم.

"نافرمانی مدنی" روشی ایدئولوژیک نیست، از این رو، "هر کسی از ظن خود" یار آن می‌شود. برای مثال، همین روسری‌سر‌کردن مردها در اعتراض به دستگیری مجید توکلی دلایل مختلفی دارد، زیر چتر یک هدف. بعضی به توهین خبرگزاری فارس به نفس حجاب اعتراض دارند، بعضی به وجود حجاب اجباری در جامعه؛ هر دوی این دونگاه متضاد اما یک هدف را نشانه می‌گیرند: اعتراض به دستگیری مجید توکلی. همین است که مشی مبارزه‌ی "نافرمانی مدنی" می‌تواند در جامعه‌ای پویا با دیدگاه‌های مختلف عملی شود... و این ویژه‌گی و کارآیی، آن‌را از دیگر مرام‌های سیاسی-مبارزاتی یک سروگردن بالاتر نگه می‌دارد.

توضیحات:
* این ویدئو گواه و گویای حرف است: [+]