برانگیختن جهان نسبت به قضایای امروز ایران

در استکهلم سوئد، ایرانی‌های آن‌جا حمله‌ کرده‌اند به سفارت جمهوری اسلامی و انگار به داخل هم رفته‌اند و خلاصه بعضی از برادران را تمیز هم نواخته‌اند. خواستم بگویم: از هر مرامی که هستید، دست‌وپنجه‌تان درد نکند!
چنین حرکاتی بهتر از هر تظاهرات "ده‌نفره‌‌ای، در یکی از چهارراه‌های پرت خارج از کشور" می‌تواند ذهن جوامع غربی را متوجه مسئله‌‌ی ایران کند. در تورنتو، همین یکی-دوماه پیش، سریلانکایی‌ها چند ساعت اتوبان را بستند و ترافیک به خورد ملت دادند، تا این‌ها حواس‌شان جمع شد که "بابا در سریلانکا مردم دارند سلاخی می‌شوند"! بعد از آن اخبار و تحلیل بود -در باره‌ی سریلانکا- که از درو‌دیوار رسانه‌ها می‌بارید. بنابراین، "با قربونتم، چاکرتم" به سبک جناب سازگارا، فقط جنبشی داغ، بیات می‌شود و می‌رود پی کارِ خاک‌خوردن. حالا زانوی غم بغل کنید تا کی حرکت بعدی آغاز بشود...
در ثانی، پس‌گرفتن مکانی اشغالی -حالا موقت و به شکل نمادین- کجایش خشونت‌طلبی است؟
بعضی از دوستان انگار بدجوری خودشان را سر کار گذاشته‌اند با متد مدیتیشن و دنیای هپروت! در ذهن به‌هم‌ریخته‌ی این‌ها، تعریف و مرز مسالمت و خشونت بدجوری مغشوش شده است. اگر روش مسالمت‌آمیز گاندی جواب داد، برای این بود که یک پتانسیل هشت‌صد‌میلیونی داخلی، یک ابرقدرت گردن‌کلفت سرخ و کلی کشورهای ضد انگلیس آن‌دوران پشت سرش بودند. خود انگلیس هم زیر بروکراسی اداره‌ی هند زاییده بود و دنبال راهی می‌گشت برای زدن به چاک و خلاص‌شدن. از همه‌ی این‌ها گذشته، از لحاظ تاریخی، دیگر زمان چرخاندن یک کشور به روش "استعماری کلاسیک" به سر آمده و تاریخ مصرف‌اش گذشته بود. دیدیم که پشت سرش، چپ و راست در آفریقا کشورها اعلام استقلال کردند. اگر دنیا ضد آپاراتاید موضع نمی‌گرفت، نهضت ماندلا نیز ره به جایی نمی‌برد.

معتقدم بدون جلب توجه اذهان عمومی و دولت‌ها و پشتیبانی ابررسانه‌های غربی، جنبش شکفته در ایران، به‌بار نخواهد نشست.