تقاضای آزادی برای حسین درخشان

دو ساعتی میخ این متن بودم، با جدالی درونی و افکاری مغشوش:

...مواضع حسین درخشان در خصوص تعدادی از کسانی که بدلیل عقایدشان زندانی شده اند باعث رنجش جامعه وبلاگ نویسان ایرانی بوده و همین موجب شده بسیاری از آنان از وی دوری بجویند. با اینهمه، این موضوع این حقیقت را نفی نمی کند که آزادی بیان حقی مقدس است و باید برای همه در نظر گرفته شود، نه فقط کسانی که با آنها موافقیم.
...[ادامه]

به این نتیجه در پایان رسیدم که امضا و حمایت‌اش کنم. کسی که این نامه را نوشته، این‌قدر استدلال چاشنی بیانش داشته که توانسته حتا آدمی مثل من را نرم کند...
رفتار و مشی حسین درخشان از لحاظ من مردود است، اما حق بیانش نه. او هم حق دارد مثل همه‌ی ما در آزادی زندگی کند و حرف بزند. من معتقدم بسیاری از اعمال گذشته حسین درخشان او را شایسته‌ی تنبیه می‌کند، اما به شرطی که آن دادگاه قانونمدار و عدالت‌پیشه باشد و به او حق دفاع بدهد. آن‌چه بر حسین درخشان در ماه گذشته رفته است (طبق شنیده‌ها)، شایسته‌ی هیچ شهروند و انسانی نیست.

مهشید امیرشاهی که به تورنتو آمده بود، عده‌ای از دوستان با او جمع بودیم به شام‌خوردن. محمد تاج‌دولتی خواسته بود با او مصاحبه کند برای رادیو زمانه، اما خانم امیرشاهی نپذیرفته بود. به من گفت که نظر خوشی نسبت به این رادیو ندارد. نشسته بودیم که محمد به ما پیوست برای دقایقی. با لطفی که به من دارد، رو به مهشید امیرشاهی شروع کرد با آب‌وتاب به تعریف از سواد و خصوصیات من. خانم امیرشاهی هم با دقت گوش می‌داد و چیزی نمی‌گفت. حرف محمد که تمام شد، خانم امیرشاهی -با همان زبان زبان‌زد مخصوص به‌خودش- گفت: "آقای تاج‌دولتی! این‌که جلوی دوست‌ات از او تعریف می‌کنی که شاهکار نکرده‌ای؛ اگر راست می‌گویی، پشت‌اش تعریف کن"!(نقل به مضمون)
نمی‌دانم چرا یاد آن ماجرا افتادم. البته محمد پشت و روی‌اش یکی‌ست و دیرزمانی‌ست که از هفت‌خوان اثبات رفاقت گذشته است.
من اما امشب با جرقه‌ی حرف خانم امیرشاهی به آزمونی درونی فراخوانده‌شده‌ام: می‌اندیشم اگر قرار بر اثبات پایبندی به آزادی بیان باشد، درست‌تر آن است برای حق بیان او که مخالف می‌داریم به میدان بیاییم. اگر دنیایی عادلانه برای همه‌ی انسان‌ها می‌خواهیم، بایستی نخست از خود شروع کنیم.
شما هم اگر مثل من می‌اندیشید، با این متن همراه شوید.