یکشنبه، آبان ۰۵، ۱۳۸۷

کمی نشریه‌گزاری!

من اهل روزنامه‌نویسی نیستم، امّا اگر روزی قصد کنم، طبعاً انتخابم شهروند خواهد بود. در تورنتو تنها نشریه‌ای که سرش به تنش می‌ارزد همین شهروند است. تیم نشریه متشکل از آدم‌هایی است که در روزنامه‌نگاری استخوان ترکانده‌اند، بر خلاف خیلی دیگر از نشریات که "از بد حادثه به این‌جا به‌پناه آمده‌اند". هر چند با موضع نشریه اختلاف سیاسی دارم، اما این دلیل نمی‌شود چشمم را روی کیفیاتش ببندم.
البته این‌روزها یکی-دو نشریه‌ی سرگرم‌کننده نیز از راه رسیده‌اند که جای خوشحالی‌ست، چه به گمان من، فقط نباید جدی نوشت و جدی خواند و در دنیای جدی‌ها زندگی کرد. دنیا انباشته‌ای است از اراجیف؛ آن ته-توها چیزهایی به‌دردبخوری هم هست که البته باید کلی دنبال‌شان گشت تا [شاید] پیدا کرد.

۴ نظر:

Winston گفت...

And unfortunately that piece of garbage called Shahrvand is run by diehard Communists who hate whatever you stand for. I dont even know why our tax dollars go to a hate fested paper like that

مجيد زهری گفت...

حرف من "پرنسیپ روزنامه‌نگاری" است، نه محتوای نوشته‌ها. از لحاظ فرم و کلاس نشریه، شهروند بهتر از باقی نشریات تورنتو است.

Raouf گفت...

Salam Mr Zohari,
Recently you had a post about US writers; Sorry I am novice on this! could you please name some of good ones and their books?

Thanks a lot,
-Raouf from Saskatoon,Sk

سام الدين ضيائی گفت...

فرم شهروند را می یسندم! مثل نشریات فارسی رنگارنگ لس انجلسی _ حالا بگویم بیشترشان یک وقت به کسی بر نخورد! _ زرد نیست!چه از نظر فرم و چه محتوا! سلام بر زهری عزیز...