آدميرال غياث‌آبادی هم نویسنده شد!

در اين زمانه، یکی از گرفتار‌های ما ملّت اين است که در خيلی از جاها، می‌بينیم پياز هم جزو ميوه‌ها شده! منظور: طرف چس‌ناله‌های غربت‌اش را یا چه می‌دانم، ناسزاهای دعوای خودش و زنش را جمع کرده در دفتری، به اسم "ديوان شعر" به ملّت قالب می‌کند (اين را بعداً در باره‌اش حرف می‌زنیم). يا آن‌ دیگری، جناب آدمیرال غياث‌آبادی، با آن نثر پريشان و کم‌سوادی مزمن، همان شوفرتاکسی مشنگ ساکن هايدلبرگ آلمان، علافی‌های بين مسافرکشی‌اش را چاپ می‌زند با عنوان تاکسی‌نوشت، زيرش هم می‌نويسد "مجموعه‌قصه" (طوفان خنده)! بعد می‌رود در کاردار سفارت جمهوری اسلامی در آلمان سخنرانی می‌کند که لابد بگويد "نويسنده" است و احتمالاً مواجبش را هم بفرستند برايش در خانه‌. يعنی آدم قحط بوده؟ شايد هم سخنران نمی‌خواسته‌اند؛ کسی را برده‌اند که جای دوست و دشمن را نشان بدهد! همين کودک کهنسال، هر چه نويسنده و اهل فکر را در نیمچه‌وبلاگ متروکش "مثلاً" ريشخند می‌کند... که انصافاً مايه‌ی دلسوزی‌ست به حال خودش.
خودمانیم، اين یکی ديگر شلغم است که آمده جزو ميوه‌ها!