نخستین یادداشت

نخستین یادداشت را با نام دوست آغازمیکنم، که بدون دوست زندگی من وتو بی معناست.
از مجید مهربان، دوست وهمراه شبهای سخن و راستی که مرا به خانه وبلاگی خویش دعوت کرد، ازامیرخان گرامیم که مرا درزمره دوستان بیشمارش پذیرفت و همکاری مجید نازنین و مرا باعث شد و سرانجام از مجتبی نازنین، مردی که درلحظات واژه و کتاب رمزدوستی را با نگاه مهربانش به من آموخت، سپاسگزارم. مجتبی جان، امیر خان و مجید مهربان، دلتان پرتپش، شمع جانتان فروزان و روانتان همواره آسوده باد.

و اما با شما آشنایان، پارسی زبانان هم نفس، پراکنده در سرتاسرجهان، با شما هرازگاهی دردلی خواهم کرد،و نق و نوقی خواهم زد، چون کار دیگری نمیدانم.
از همین سرآغاز کاربه گناه نابخشودنی ، یعنی بی دانشی خویش درامربسیار Popular وبلاگ نویسی اعتراف میکنم و ازخداوند تکنولوژی پوزش میطلبم. از آنجا که مهارتی خاص درنق و نوق زدن دارم، وحالا که صاحب این وبلاگ، مجید زُهَری مهربان، به من این پروانه را داده تا در خانه او عرض اندام ادبی-وبلاگی کنم، از این فرصت بهره می جویم وگه گاهی نوشته ای را پست خواهم کرد که با احوالات شما و من همخوانی داشته باشد. به زبان وبلاگی، شاید بتوانیم dialogue برقراکنیم. وشاید هم توانستیم به مواردی ازقبیل پختن قیمه پلو وآش ابو دردار درسفارت دولت فخیمه درطهران ،تا بجاآوردن نماز در سرزمینهای قصبی، علی الخصوص در این North Americaی جهانخوار، و رفتن به فضا و وچیزهای بی ارزشی ازاین دست بپردازیم. بلکه بزرگان عقل و خرد فرصت پیدا کنند تا بجای رسیدگی به مسائل بی ارزش وDémodé به مسائی پسامدرن و a la mode بپردازند و سرانجام فلک را سخت بشکافند و طرحی نو دراندازند. خدا را چه دیدید!؟ آرزو هم که برجوانان عیب نیست.
بهر روی این اولین برخورد ازنوع الکترونیکی را با این شعربه پایان میبرم. نام شاعر آن را نمیدانم؛ خواهش میکنم رگهای گردنهایتان را متوّرم نکنید که "چرا نام شاعر را ننوشته ای؟" عقلم میرسید. ولی این حافظه پوسیده، آنجا که باید به یاری من بشتابد، رو درروی من می ایستد. اگر کسی نام شاعر را میداند، مرحمت فرماید تا ما هم حافظه مان راRefresh کنیم. ثوابش به مراتب بیشتراست ازصدبار دورحرم this and that چرخیدن.

"زادن و کشتن و پنهان کردن دهررا رسم و ره دیرین است
خرم انکس که در این محنت گاه خاطری را به سبب تسکین است"
بیتی ازیکی ازاشعار شادروان پروین اعتصامی

با سپاس از فرزاد نازنین

پرند، Toronto، اکتبر-06