شنبه، مرداد ۰۷، ۱۳۸۵

چقدر خوب است اگر آدم بتواند کسی را با يک-دوجمله‌ای خوشحال کند. آدم اگر خودخواهی‌هايش را بگذارد کنار و مثلاً به اين فکر نکند که مهربانی‌اش او را سبک می‌کند، مسلماً در راهی افتاده که جز "بزرگی" انتهایی بر آن نيست.
فکر نکنيم که "طرف لياقت محبّت ما را ندارد"؛ محبّت کنيم که خود بزرگ شويم.
... و دوستی اين‌قدر بها دارد که خودخواهی‌مان را برايش زير پا بگذاريم...

هیچ نظری موجود نیست: