شب که به خانه می‌رسی، اين‌قدر خسته‌ای که نمی‌توانی دستگيره‌ی در را بپيچانی... دوش‌گرفتن و شام‌درست‌کردن و حتا خوردنش که ديگر پيشکش!
امّا کامپيوتر تو را به خود می‌کشد. بازی انگشتان روی کيبورد، برای له‌ترین تن هم سخت نيست! نمی‌دانی: حجم گفتنی‌ست که لبريزت کرده، کنجکاوی‌ست، عادت است يا چيز ديگر...؟ امّا... دست آخر، تا چند خط از دستانت نکشد، دست از سرت برنمی‌دارد. کامپيوتر است که اين می‌کند.