آن‌چه گذشت...

ديديد که من يادداشتی نوشتم زير عنوان کمی خودمانی، با کمی چاشنی بدجنسی! و چه غوغايی به‌پا شد. در وهله‌ی اوّل، از اين‌که اين قلم وزن دارد و می‌تواند موج ايجاد کند خرسندم. اين‌که جمع برخوردها چگونه بود را خود مردم شعور دارند، می‌خوانند و قضاوت می‌کنند. و امّا...
ديديد که اين‌جا فضايی بود تا همه‌ی مخالفان نظرشان را ابراز کنند... و کردند. خودتان پيام‌ها را خوانديد و پاسخ‌های من را. لحن گفته‌ها و نوع برخوردها را شاهد بوديد. به‌جز پيامگير، من حتّا به نوشته‌های مخالف (حالا بگذريم از سطح استدلال و بار محتوايی‌شان که چه بود!) لينک دادم تا همه بروند و بخوانند. به مخالفم احترام گذاشتم. از آن‌سو، يکی-دوپيام که در تاييد من و در مخالفت با مخالفان من بود و در آن‌ها اتهام‌زنی و ناسزاگویی شده بود را منتشر نکردم. من به وجدان عمومی و شعور جمعی اعتقاد دارم و فکر می‌کنم اگر آگاهی‌رسانی درست انجام شود و هر چه گفته شده در اختيار مخاطب قرار گيرد، خودش با شعورش می‌سنجد و سره را از ناسره باز‌می‌شناسد. من به شعور انسان‌ها اعتقاد راسخ دارم و به سلايق و حق‌ انتخاب‌شان احترام می‌گذارم. به همين لحاظ، برای کسی قضاوت نکرده صدای مخالفم را هیچ‌گاه حذف نمی‌کنم، بل‌ به مخاطب‌ها حق می‌دهم که خود قضاوت کنند... که لابد کرديد.

من هنوز بر آن‌چه گفته‌ام ايستاده‌ام. شما کافی است که بعضی از اين يادداشت‌های خشن و اهانت‌آميز مخالف را بخوانيد تا ببينيد که چطور "آفتاب آمد دليل آفتاب"! در اين نوشته‌ها -و البته پیام‌های "پامنبری‌ها"- چیزی که نمی‌بینی احترام به سلیقه و حق آزادی بیان مخالف است. وقتی که صاحب وبلاگ به این پیام‌های اهانت‌آمیز (وبلاگ زنانه‌ها) اجازه‌ی نشر در خانه‌اش می‌دهد، طبعاً پای آن‌ها را امضا کرده است. يعنی به واقع حرف دل خود او بوده‌اند که رویش نشده خودش بزند.
عدّه‌ای که به شعور انسان‌ها کم‌ترین اهمیتی نمی‌دهند، تمام تلاش‌شان این بوده است که با ايجاد هيجان، مظلوم‌نمايی و دست‌گرفتن پرچم "وافمينيستا"، طرف مقابل را سرکوب و منکوب کنند. یکی حتّا پا را از اين فراتر گذاشته و ليست "مفسدين فی‌الارض" درست کرده است! لابد اگر اين فرد و اين قوم زورشان می‌رسيد، می‌گذاشتندمان سينه‌ی ديوار و بی‌معطلی ماشه را می‌کشيدند. در این شک نکنید! يادتان هست اوّل انقلاب، انقلابيون دوآتشه که خون جلوی چشم‌های‌شان را گرفته بود، چطور با دهان کف‌کرده عربده می‌کشیدند و در روزنامه‌های سراسری جار می‌زدند که "ليست ساواکی‌ها را منتشر کنيد"؟ همان موقع هر کس با ديگری مخالف بود، زير لوای حرکت نخ‌نما و غير اخلاقی "افشاگری"، او را ساواکی معرفی می‌کرد و می‌شد آن‌چه نبايد می‌شد! خلاصه که اين روش‌ها ديگر جواب نمی‌دهد، چرا که هيجان مثل الکل زود از سرها می‌پرد و آن‌وقت فقط وجدان و شعور می‌ماند که به قضاوت بنشيند.

برای این افراد فقط می‌شود دلسوزی کرد. چیزی بیش از "احساس ترحم" سزای‌شان نیست. کسانی که به کوچک‌ترین بهانه‌ای می‌خواهند اثری از آثارت باقی نگذارند، قدرت که به دست بگیرند چه‌ها که نمی‌کنند.

بعضی از مسگری، فقط کون‌جنباندنش را بلدند!
صحبت "فکر مدرن" که می‌شود، -بلانسبت شما- هر فرد کم‌سواد متظاهری می‌شود مظهر مدرنيسم! این قهرمانان حقوق بشر البته تا موقعی مدافع حقوق بشر هستند که این جناب "بشر" با آن‌ها مخالف نباشد. در واقع حقوقی که این‌ها از آن -با شیون و سلیطه‌گی- دفاع می‌کنند، حقوق موافقان و همپالگی‌های خودشان است نه حقوق بشر. خب لابد دگراندیشان و سلیقه‌های گوناگون و هر کس که طور دیگری حرف بزند که بشر حساب نمی‌شود!
دار و دسته‌ی نسوان محرومیت کشیده و عاجز از یافتن محبت و عاطفه و اقمارشان، برای اين‌که حرف فقط حرف خودشان باشد، دست به هر وسیله‌ی غیر اخلاقی می‌زنند. ابتدا می‌آیند برایت گروه می‌تراشند و با چند نفر دیگر که کاری به آن‌ها نداری تو را یک‌کاسه می‌کنند تا به خیال خودشان نشان دهند "بله، حرکت شما حساب‌شده و سازمان‌یافته و مستقیماً بر علیه حقوق انسان‌ها بوده" و از این خزعبلات. حرف بی‌موضوعی که به قول شاعر "خر به آن بخندد"! بعدش چنان پاچه‌ات را می‌گیرند که در نتیجه تو در تمام آن‌چه گفته‌ای کاملاً محکم شوی. شما بگویید: کسی که منتظر چش است تا تمام عقده‌های نهفته‌اش را بریزد بیرون و پاچه‌ی ملت را بگیرد و به آنی بشود موجودی خشن و خطرناک، واقعاً چیزی از حقوق بشر سرش می‌شود؟ کسی که سلیقه‌ی مردم را با تندترین الفاظ و بی‌اخلاقانه‌ترین روش‌ها می‌کوبد، چقدر با دفاع از حقوق انسانی فاصله دارد؟ آیا این افراد دشمن رنگارنگی زندگی و سلایق انسان‌ها نیستند؟ کسی نیست به این‌ها بگوید: بروید اول خشونت‌زدایی را از خودتان شروع کنید، بعد از دیگران... که جامعه چیزی جز خود شما نیست.
خلاصه خود قضاوت کنید که قضاوت شما اصل است.

"اتهام‌زنی"، شاخصه‌ی ذهن‌های سرکوب‌گر
کسانی که از آن‌ها یاد شد، برای بستن دهان تویی که جز آن‌ها می‌اندیشی، بلافاصله تو را گروه‌بندی می‌کنند و برایت فرقه می‌تراشند. شاخصه‌ای که امروز مُد شده و برای ما تراشیده‌اند "هوموفوف" است، یعنی ضدّ همجنسگرا! باز به قول شاعر: "خر به آن بخندد"! شما قضاوت کنید: وقتی من با زبان خودم و آزادانه دارم افسوس می‌خورم که نتوانسته‌ام در کارناوال همجنس‌گرایان تورنتو شرکت کنم، چگونه می‌توانم ضدّ آن‌ها باشم؟ آخر چیزی بگویید که بگنجد! امّا مگر ذهن سرکوبگر این افراد منطق حالی‌اش می‌شود؟ مگر به فسیل محرومیت‌کشیده می‌شود فهماند که انسان‌ها همه مثل هم فکر نمی‌کنند؟ این‌ها که از تنفر اشباع شده‌اند، هدفی ندارند جز لت‌وپارکردن هر آنکس که جز آن‌ها می‌اندیشد.

از خودتان بپرسید
بله، من گفته‌ام -و می‌گویم- که از همجنسگرایان دل خوش ندارم. بگذارید صادقانه بپرسم: آیا کسی در میان شما هست که آرزو داشته باشد بچه‌اش همجنس‌گرا شود؟ آیا کسی هست که نخواهد نوه‌اش را ببیند و مثلاً از این‌که پسرش کنار یک مرد نرّه‌خر می‌خوابد خوش‌خوشانش شود؟ آخر مسخره‌گی و شعارزدگی هم حدّی دارد! عدّه‌ای چنان وانمود می‌کنند که همجنس‌گرایی طبیعی‌ست و دگرجنس‌خواهی (یعنی بخش عمده‌ی مردم جهان) غیر طبیعی. این بساط اوّل از همه به ضرر خود همجنس‌گرایان است، چرا که باعث موضع‌گیری در مقابل‌شان می‌شود. برای قبول "اقلیّت‌ها" و پذیرش شأن انسانی‌شان بایستی ابتدا "اقلیّت‌بودن" آن‌ها را پذیرفت. با وارونه‌کردن صورت مسئله که نمی‌شود چیزی را حل کرد، می‌شود؟

بحث شیرین لواط!
من گفته‌ام و تکرار می‌کنم که یک همجنس‌گرا نمی‌تواند ارضای جنسی سالمی داشته باشد. بعضی متاسفانه "ارضا" را با "انزال" یکی فرض می‌کنند که خودش خبطی‌ست. مسئله این است که ارضای جنسی مسئله‌ای مکانیکی نیست که مرد مثلاً منی‌اش بیاید یا زن تخمک پخش کند و مسئله حل! خیر! آدم از لحاظ روحی باید تخلیه شود. پس عاطفه کجا رفته؟ اگر این‌طور بود که همه جلق می‌زدند و کسی سراغ کسی نمی‌رفت و نوع بشر منقرض می‌شد. عزیز جان با انکار فروید که نمی‌شود واقعیتی که او گفته را دفن کرد.
حالا انصافاً خودتان فکرش را بکنید که چطور ممکن است یک مرد چیزی به ماتحت‌اش فرو برود و ارضا شود؟ ممکن است بر اثر ممارست و عادت یا اصلاً ارث، کسی همجنس‌گرا بار بیاید، اما رفتار این آدم‌ها در بسیاری از مواقع با افراد معمولی متفاوت است. من ضمن احترام و به رسمیت شناختن حقوق همجنسگرایی و همجنس‌خواهی، و بدون عمده‌کردن این تفاوت، امّا نمی‌توانم چشمم را بر روی همین تفاوت ببندم و مثل دوستان فمینیست نمی‌گویم "همه چیز کاملاً طبیعی است"! نه خیر، نیست! هیچوقت با پاک‌کردن صورت مسئله، مسئله حل نمی‌شود.