اعتراف می‌کنم که من از حساسيتی که بعضی از خانم‌ها در قبال اين نوشته نشان دادند، يک‌جورهايی در دل خوشحال شدم. استدلال‌های ارائه شده و نوع برخوردها را می‌شود البته زير سئوال برد (بعضی عصبی و هتّاکانه بود و بعضی حتّا غرض‌ورزانه و از سر فرصت‌طلبی) که من قصد قضاوت ندارم، امّا نفس کار -يعنی دفاع از حق برابری و شأن انسانی خود- احترام‌برانگيز است که برای آن کلاه از سر برمی‌دارم. مخصوصاً اعتراض کسانی بيش‌تر برايم جالب بود که با هويت خود یا کامنت گذاشتند، يا در وبلاگ‌های شخصی‌شان مطلبی نوشتند. اين خود تلاشی‌ست در راستای قوام‌بخشيدن به "فرديت"... که بی‌ آن انسان، "انسان" نمی‌شود.