روز نتيجه‌ی انتخابات، پيش‌بينی کرده بودم که فضا بازتر از دوره‌ی خاتمی خواهد شد. آن روز اين حرف به چشم می‌زد که سودای شناکردن خلاف جريان آب را دارد، امّا گوينده‌ی آن هنوز هم بر سر ايستار خود پابرجاست. اين پيش‌بينی برای منی که زندگی‌ام خارج از جغرافيای ايران است و در نتيجه‌ی انتخابات ذی‌نفع نيستم و طبعاً از نتيجه‌ی آن شوکه هم نشده بودم چندان مشکل نبود. حکومت وقتی يک‌دست شود، ترسی ندارد که فضا را باز کند. اکثريتی نيز که فغان می‌کرد "برمی‌گردیم به وضع اوايل دهه‌ی شصت" توجه نداشت که چهارده‌سالی از آن سال‌ها گذشته و آن آرمان‌ها و راه‌کارهای اوّل انقلاب ديگر به تاريخ پيوسته و نه درون و نه برون نظام، آن را برنمی‌تابد.
تحقق آن پيش‌بينی را می‌شود در کارهایی شاهد بود که روزنامه‌ی شرق در روز‌های اخیر ارائه کرده است. بزرگ‌داشت چهره‌ی مغضوب نظام استاد عاليجاه پرويز ناتل خانلری که خدمات او به زبان فارسی و فرهنگ ايران جز با چند تن مانند نيست، جز اين نشان ندارد. خلاصه کنم: من که تا اين هنگام پی‌گیر خواندن روزنامه‌های داخل ايران نبوده‌ام، شوق خواندن شرق اين‌روزها را در خود حس می‌کنم. به جميع دست‌اندرکاران شرق به نوبه‌ی خودم خسته‌نباشيد می‌گویم.