حرف‌هایی درباره‌ی انتخابات

1- هر یک از نامزدها خاستگاه خاص به خود را داشت. مصطفا معین دو خاستگاه عمده داشت: یکی مردم استان اصفهان (به دلیل بومی) و آن‌دیگر، به خاطر نمایندگی اصلاح‌طلبان و حرفه‌ی پزشکی (دانشگاهی) و نیز شروع وبلاگ‌نویسی، محبوب کسانی که هنوز دل به اصلاحات داشتند و از جمله‌، طرفداران مشارکت، دانشجویان و وبلاگ‌نویسان اصلاح‌طلب. پایگاه مردمی مصطفا معین به همین‌ها خلاصه می‌شد، بنابراین چهار میلیون رای برای او هیچ عجیب نیست. ضمناً دانستیم که "مشارکت" و همین‌طور دیگر اصلاح‌طلبان حکومتی وجهه‌ی سیاسی چندانی در بدنه‌ی اجتماع ایران ندارند.
2- وقتی احمدی‌نژاد لباس رفتگری پوشید و به این وسیله برای خود تبلیغ کرد، بسیاری به او خندیدند، بدون این‌که متوجه باشند چه تعداد از مردم ایران را قشر کم‌درآمد زحمت‌کش مذهبی تشکیل می‌دهد. از آن‌سو، معین برای تبلیغ خود با مهره‌ای سوخته به نام حجاریان به رایزنی تلویزیونی نشست و لااقل به حرف خود او گوش نکرد که اصلاحات دیگر مرده است!
3- وقتی رفسنجانی با دختر-پسرهای جوان عکس گرفت و بسیاری از آن‌ها را به حوزه‌ی انتخاباتی خود کشید، دو پیام داشت: 1- به جوان‌ها گفت اگر انتخاب شوم، دیگر رژیم به شما کاری ندارد، 2- همین پیام را به والدین جوان‌ها داد. رفسنجانی با بهادادن به آزادی‌های اجتماعی، خود را نماینده‌ی قشر متوسط غیر سیاسی ایران معرفی کرد؛ قشری که از فرسایش سیاسی اصلاح‌طلبان دیگر به‌ستوه آمده است. هنوز می‌بینیم که عده‌ای این شگرد را به مضحکه می‌گیرند!
4- مصطفا معین شخصیتی کاریزماتیک نداشت و نمی‌توانست سکاندار یک حکومت باشد. فرهنگ کشوری سنتی، به افراد مقتدر بها می‌دهد، به همین خاطر است که مردم ایران در قلب‌های خود برای رضاشاه احترام قائلند و پسر او را به‌خاطر سست‌عنصری نکوهش می‌کنند. حتا قالیباف حزب‌اللهی هم این را می‌دانست.
5- در جمهوری اسلامی، هنوز برای رییس جمهور شدن یک‌نفر مکلا راه دوری در پیش است.
6- اگر تحریمی‌ها تحریم نمی‌کردند، هیچ تضمینی وجود نداشت که رای خود را به معین تقدیم می‌کردند!
7- عمدتاً اپوزیسیون خارج از کشور دست‌داشتن رفسنجانی در ترور مخالفان و دگراندیشان در خارج و داخل کشور (قتل‌های زنجیره‌ای)، طولانی‌کردن جنگ و گسترش رانت‌خواری را برجسته می‌کردند و برای احمدی‌نژاد، تیرهای خلاصی که او احیاناً در سر مخالفان رژیم خالی کرده است. واقعیت این است که این مسائل، برای مردم فقیر و ناامید ایران فعلی -که حافظه‌ی تاریخی ندارند- چندان اهمیتی ندارد و برجسته‌کردن‌شان نیز، نمی‌تواند کسی را از را‌ی‌دادن باز دارد، همان‌گونه که دیدیدم نتوانست. برای برخورد با مسائل "واقعی" مردم ایران، بایستی نخست آن‌ها را شناخت، موضوعی که اپوزیسیون خارج از کشور و فعالان سیاسی داخل و اصلاح‌طلبان، هر یک به نحوی از آن غافل‌ مانده‌اند و همین، باعث حیرت‌زدگی‌شان از نتیجه‌ی انتخابات شد.
8- در کل، رای پایین هر یک از نمایندگان نشان از گسیختگی فکری جامعه‌ی ایران دارد. از جامعه‌ای که قشر متوسط در آن در حال نابودی است و فاصله بین فقیر و غنی چنان است که اصلاً به حرف نمی‌آید، نمی‌شود انتظار داشت که به‌هنگام عمل سیاسی دست‌وپایش نلرزد و دو-دل نباشد. کار این جامعه به کجا بیانجامد را دیگر باید نشست و نظاره کرد.
9- و یک نتیجه‌گیری شخصی: انتخابات نشان داد که از تعداد فعالان اجتماعی-سیاسی و مخالفان کلاسیک جمهوری اسلامی به تعداد قابل توجهی کاسته شده و احتمالاً، این عده‌ -به دلایل مختلف- به جمع "بی‌تفاوت‌ها" پیوسته‌اند.

در همین رابطه: «چند درس از انتخابات»

به این سئوال هم اگر کسی توانست جواب بدهد: [+]