دوشنبه، اردیبهشت ۲۱، ۱۳۸۳

جان من نفرست!

در همين دنيای مجازی قرنِ بيست‌ويکمی، بی‌شمار مواردی رخ می‌دهد که هرکدامش برای حيران‌کردن انسان کافی است! مثلآ خانمی به نام مهرنوش موسوی -سردبير نشريه زنان- از ارکان حزب کمونيست کارگری، چند وقتی‌ست که مرحمت نموده کلّ صفحات نشريه را در بسته‌ای پيچيده به ميل‌باکس حقير اينجانب حواله می‌کنند. لازم به يادآوری نيست که ميل‌باکس مرحمتی عالیجناب ياهو، فقط 4 MB فضا دراختيار مستضعفين می‌گذارد، آن‌هم با هزار ناز و کرشمه. البته ناشکر نيستيم، امّا باور بفرماييد همين 4 وجب تربت پاک اينترنتی هم اغلب يک‌در‌ميان الطاف ارسالی ملّت را در ناکجاآباد سربه‌نيست می‌کند و نمی‌گذارد سپاس‌گوشان باشيم و بدتر اينکه آن‌ها هم که باورشان نشده نامه‌شان نرسيده، نامه‌ی دوّم و سوّم را با عتاب و خطاب همراه می‌کنند يا زير لب ناسزايی می‌گويند و يک‌کاره عطای دوستی را به لقايش می‌بخشند!

آن بانوی بزرگوار تنها يک موردش بود! روزی اين‌جانب از سر آوارگی اخلاقی، خان‌به‌خان لينک‌ها را می‌پيمودم تا اين‌که گذرم خورد به منزلگه باصفايی. گفتم همين که نفسی می‌گيرم و دست و رويی می‌شويم، سياحتی نيز داشته باشم در نبشته ميزبان و درحين‌اش، نظرکی نيز بگذارم. چشم‌تان روز بد نبيند: نظردادن همان و پشت سرهم نامه‌ی "بيا آقا آپديت کرديم" همان!

تا آن‌جا که عقل اينجانب قد می‌دهد، نمی‌شود ملّت را با چنين روش‌هايی به خواندن مطالب خود واداشت. مجله‌ای به پُروپيمانی زنان که جای خود دارد، باور بفرماييد همين چند خط يادداشت وبلاگی را هم کسی به زور نمی‌خواند. اگر اين "رفقا" مخاطب کافی ندارند، لابد اشکال کار در جای ديگری‌ست؟
رسم دنيای مجازی اين است که چنان‌چه کسی در تارنمايش مشترک می‌پذيرد، بايستی قسمتی در آن تعبيه کند تا خواستاران خود آزادانه دراش ايميل خويش را ثبت کنند. يا اگر اشتياق بيشتری برای خوانده‌شدن داشت می‌تواند نامه‌ای به مخاطبان بفرستد و از آنان بخواهد که مشترک شوند. امّا اينکه بی‌اجازه، کسی را به ليست مشترکين بی‌افزايند و بی‌گسست نامه‌ی "بيا بخوان!" برايش بفرستند، نامی به‌جز مزاحمت نمی‌تواند داشت. در مورد نشريات رايانه‌ای نيز رويه جز اين نيست: فقط برای خواستاران، پيوند شماره‌ی جديد نشريه را می‌فرستند، نه اين‌که کل نشريه را يک‌جا به آدرس شخص فرستاده، باعث اشغال و مسدود شدن احتمالی پُست رايانه‌ای‌اش بشوند!
به گمانم اگر برای شعور و فرديّت افراد احترام قائل شويم، بسياری از مشکلات خودبه‌خود حل خواهند شد...