یکشنبه، فروردین ۲۳، ۱۳۸۳

از دو-جُستار پيش چه درس‌هايی گرفتيم؟

نشر دو يادداشت [+|+] پيرامون زبان فارسی تجربياتی را به دنبال داشت. دريافتیم که علاوه بر ائتلاف جهانی، زبان و هويّت ملّی ما از سوی دشمنان کينه‌توز داخلی نيز تهديد می‌شود! اين دشمنان اندک، ولی پُرهياهويند و شيوه‌ی چماق و تخريب و تحريف را محور حرکت خود قرار داده‌اند. آن دو يادداشت از آن روی اهميّت داشتند که به طاولی چرکين نيشتر زدند و زير پوست شهر را نمايان کردند. اکنون -لااقل برای خودِ من- روشن شده که امورات عدّه‌ای تنها از "ستيز با هويّت ملِّی و فرهنگ ايران" می‌گذرد.
هنگامی که دشمن هم در بيرون و هم در خانه است، پاسداری از زبان و هويّت ملّی از "نياز" به "وظيفه"ی ملّی تغيير سمت می‌دهد که بی‌گمان امروز اين وظيفه بر عهده‌ی يکايک ايراندوستان است.
فارسی را پاس بداريم، ايران را دوست بداريم...