چهارشنبه، فروردین ۱۲، ۱۳۸۳

راديو ياران و دو کتاب

امروز عليرضا ميبدی می‌گفت که قرار است راديو ياران تا دو هفته بسته باشد. مشکل مالی دارند احياناً. طبيعی هم هست. جمع ناهمآوا ولی همراه ياران، از علی‌رضا نوری‌زاده گرفته تا فرهنگ فرّهی، تورج نگهبان، حسين فرجی، خود ميبدی و حتی دکتر فرنودی، ماهيت پلوراليسم را -در فضای معذّب ايرانی- به نمايش گذاشته‌اند... و شخصيّت صميمی عليرضا ميبدی که تحسين موافق و مخالف را برمی‌انگيخت و برمی‌انگيزد، راديو ياران را از ديگر رسانه‌های ايرانی متمايز کرده است. می‌شود با آنان موافق یا مخالف بود، اما در وجود فرهنگ "چندصدایی" در این شبکه شک نتوان کرد. از این رو، حيف است که اين آوا خاموش شود.
با فضای تبعيد سيبری از طريق همين راديو آشنا شدم. هنگامی که خاطرات همسر يک افسر توده‌ای را می‌خواند، عليرضا ميبدی باصدای گرمش، از سرما موی بر اندام هر شنونده‌ای سيخ می‌شد! کدام معيار اين کوه درد و ستم را تواند سنجيد؟ چه آوردند بر سر جوانان خامی که جذب حزب توده شدند و سپس به کعبه‌ی آمال‌شان پرتاب؟! خود بخوانيد و بدانيد. خانهء دايی يوسف، يادواره‌ی اتابک فتح‌الله‌زاده از اتحاد جماهير شوروی نيز اثری از همين قبيله است. بخوانيد و بدانيد.

نمی‌دانم؛ شايد خاموشی "ياران" با نحسی سيزده بی‌ربط نباشد؟ سيزده‌بدرتان به بالندگی و شادکامی!